Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.

MotoGP: Κορυφώνεται η αγωνία - Στους δύο βαθμούς η διαφορά Jorge Martin και Marc Marquez πριν την Ινδονησία

Μάχη τίτλου στην Mandalika για τον 17ο γύρο με τον Bezzecchi να παραμένει στο παιχνίδι
Indonesia
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

7/10/2026

Ο Jorge Martin έφτασε στην Ιαπωνία με προβάδισμα 12 βαθμών, όμως ο Marc Marquez κάλυψε σχεδόν όλη τη διαφορά στο Motegi και πλέον οι δύο διεκδικητές χωρίζονται από μόλις δύο βαθμούς, πριν τον 17ο αγώνα της χρονιάς στην Ινδονησία.

Η μάχη για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα MotoGP του 2026 περνά στην Ινδονησία και στην Mandalika, με τη διαφορά στην κορυφή να έχει περιοριστεί στους δύο βαθμούς μετά από 16 Grand Prix. Πρόκειται για τη μικρότερη διαφορά που έχει καταγραφεί μεταξύ των δύο πρώτων της βαθμολογίας σε αυτό το σημείο της σεζόν.

Ο Jorge Martin της Aprilia έφυγε για την Ιαπωνία έχοντας προβάδισμα 12 βαθμών από τον Marc Marquez, όμως ο αναβάτης της Ducati Lenovo πραγματοποίησε ιδανικό Σαββατοκύριακο στο Motegi. Μετά τη νίκη του στο Sprint συγκέντρωσε συνολικά 37 βαθμούς και πλησίασε σε απόσταση αναπνοής τον Martin.

Η Ινδονησία, ωστόσο, αποτελεί διαφορετική υπόθεση για τον Marquez. Ο αναβάτης της Ducati δεν έχει δει ακόμη καρό σημαία σε αγώνα MotoGP στη Mandalika, ενώ δύο φορές έχει φύγει από την Ινδονησία τραυματισμένος. Η πιο πρόσφατη ήταν πέρυσι, όταν συγκρούστηκε με τον Marco Bezzecchi.

Αντίθετα, ο Martin έχει πολύ καλύτερο ιστορικό στην πίστα. Κέρδισε εκεί το 2024 με την Ducati, ενώ το 2023 είχε τερματίσει δεύτερος. Υπάρχει όμως και ένας παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί, καθώς ο Ισπανός της Aprilia δεν αγωνίστηκε στη Mandalika το 2025, απέχοντας λόγω κατάγματος στη δεξιά κλείδα που είχε υποστεί στην Ιαπωνία.

Με βάση τα αποτελέσματα των προηγούμενων ετών, ο Martin έχει θεωρητικά το πλεονέκτημα στην Ινδονησία. Όμως η φετινή μάχη έχει ήδη αποδείξει ότι οι ισορροπίες μπορούν να αλλάξουν μέσα σε ένα μόνο Grand Prix.

Ο Bezzecchi δεν έχει βγει από το παιχνίδι

Ο Marco Bezzecchi βρίσκεται επίσης μέσα στη διεκδίκηση, έστω και με μικρότερες πιθανότητες. Ο αναβάτης της Aprilia έχει ανέβει στο βάθρο στους τέσσερις από τους τελευταίους πέντε αγώνες της Κυριακής, τερματίζοντας κάθε φορά τρίτος.

Στην Ιαπωνία έχασε κι άλλο έδαφος από τους δύο πρώτους, όμως η διαφορά του από τον ομόσταυλό του, Martin, παραμένει στους 49 βαθμούς. Με δεδομένο ότι απομένει αρκετή αγωνιστική δράση ακόμη, η απόσταση αυτή μπορεί να αλλάξει γρήγορα. Ο Bezzecchi έχει άλλωστε και ένα επιπλέον πλεονέκτημα στην Ινδονησία, καθώς πέρυσι ήταν poleman και κέρδισε τον αγώνα Sprint.

Οι αναβάτες που μπορούν να μπλέξουν στην κορυφή

Ο περσινός νικητής του Mandalika, Fermin Aldeguer, θα προσπαθήσει να επαναλάβει την επιτυχία του. Ο αναβάτης της BK8 Gresini Racing MotoGP δεν έχει μέχρι τώρα τη σεζόν που θα ήθελε, όμως η συγκεκριμένη πίστα του ταιριάζει.

Πέρυσι πίσω από τον Aldeguer τερμάτισαν οι Pedro Acosta και Alex Marquez. Και οι δύο αναμένεται να κινηθούν και φέτος κοντά στην κορυφή, ιδιαίτερα μετά από ένα απογοητευτικό για τους ίδιους Grand Prix Ιαπωνίας. Ο Acosta αντιμετώπισε προβλήματα ρυθμού στον αγώνα της Κυριακής, ενώ ο Alex Marquez κατέληξε εκτός αγώνα μετά από διπλό Long Lap.

Στην ίδια συζήτηση μπαίνει πλέον και ο Enea Bastianini. Ο Ιταλός της Red Bull KTM Tech3 είχε πολύ δυνατό ρυθμό στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα στο Motegi και θα προσπαθήσει να μεταφέρει αυτή την απόδοση και στη Mandalika.

Οι Raul Fernandez και Ai Ogura της Trackhouse MotoGP είναι επίσης υποψήφιοι για μια καλή εμφάνιση. Στην Ιαπωνία ο Ogura τερμάτισε έκτος, σε έναν αγώνα όπου είχε εμπλακεί σε έντονη μάχη με τον Fernandez και τον Acosta.

Δύσκολη περίοδος για την Pertamina Enduro VR46

Το Grand Prix της Ινδονησίας έχει ιδιαίτερη σημασία και για την Pertamina Enduro VR46, καθώς ο αγώνας φέρει στον τίτλο του, το όνομα του κύριου χορηγού της ομάδας.

Ο Fabio Di Giannantonio έχει υποχωρήσει στην έκτη θέση της βαθμολογίας, καθώς δεν έχει τερματίσει στην πρώτη πεντάδα σε αγώνα Κυριακής από το Grand Prix της Ολλανδίας, όπου ήταν τέταρτος.

Στην Ιαπωνία αγωνίστηκε την Κυριακή παρά τον πόνο, μετά την πτώση που προκάλεσε ο Alex Marquez στο Sprint. Στη Mandalika θα επιδιώξει να επιστρέψει στη μάχη για το βάθρο.

Τα θετικά σημάδια

Ο Diogo Moreira μπορεί να μην ολοκλήρωσε τον αγώνα της Ιαπωνίας, όμως μία ημέρα νωρίτερα είχε πετύχει το πρώτο του βάθρο σε Sprint, κατακτώντας τη δεύτερη θέση. Για τον rookie της Pro Honda LCR ήταν ένα ακόμη δείγμα της προόδου του, στην rookie του σεζόν στa MotoGP.

Ο Fabio Quartararo κατάφερε επίσης να πάρει ουσιαστικά ό,τι μπορούσε από τη Yamaha στο Motegi. Στην Ινδονησία έχει έναν ακόμη λόγο να αισιοδοξεί, καθώς πέρυσι τερμάτισε έβδομος, ενώ ο teammate του Alex Rins είχε περάσει για ένα διάστημα ακόμη και από τη δεύτερη θέση στον αγώνα.

Ο Bagnaia ψάχνει την επιστροφή

Ο Francesco Bagnaia, νικητής στη Mandalika το 2023, εξακολουθεί να αναζητά λύσεις για να αντιστρέψει την κατάσταση. Στην Ιαπωνία τερμάτισε μόλις όγδοος την Κυριακή και πλέον συμπληρώνει επτά Grand Prix χωρίς παρουσία στο βάθρο.

Ο Johann Zarco θα προσπαθήσει να κρατήσει πίσω του τον ομόσταυλό του, Diogo Moreira, και να βελτιώσει το καλύτερο φετινό του αποτέλεσμα, που είναι η έβδομη θέση.

Ο Brad Binder, από την πλευρά του, ψάχνει επιστροφή στην πρώτη δεκάδα. Πέρυσι είχε τερματίσει τέταρτος στη Mandalika.

Ο Luca Marini έχει επίσης λόγους να κοιτάζει με ενδιαφέρον την Ινδονησία. Η πέμπτη θέση που πήρε πέρυσι ήταν το καλύτερο αποτέλεσμα της σεζόν του, μαζί με ένα ακόμη αντίστοιχο τερματισμό, ενώ το φετινό P10 στο Motegi διατήρησε το εντυπωσιακό σερί του: έχει βαθμολογηθεί και στους 16 αγώνες Κυριακής του 2026.

Επιστροφή του Aleix Espargaro

Ο Joan Mir παραμένει εκτός λόγω ασθένειας, ενώ ο Somkiat Chantra επιστρέφει στις υποχρεώσεις του στο WorldSBK στην Πορτογαλία. Αυτό σημαίνει ότι στο Mandalika επιστρέφει στη δράση ο Aleix Espargaro.

Ο Ισπανός θα ξαναβρεθεί στη σέλα της Honda HRC Castrol, προσθέτοντας έναν ακόμη έμπειρο αναβάτη στο grid για το Grand Prix Ινδονησίας.

Περισσότερα περιμένουν από τον Viñales και την Pramac

Ο Maverick Viñales ολοκλήρωσε χωρίς προβλήματα την επιστροφή του στο Motegi και πλέον περιμένει να ανεβάσει ρυθμό στη Mandalika.

Για την Prima Pramac Yamaha MotoGP, οι Jack Miller και Toprak Razgatlioglu συνεχίζουν να κυνηγούν βαθμούς. Για τον Razgatlioglu, μάλιστα, η Ινδονησία είναι μια ιδιαίτερη πίστα, καθώς έχει ήδη σημαντικές επιτυχίες εκεί από την εποχή του στα WorldSBK.

Ο rookie των MotoGP είχε κερδίσει τρεις φορές στο Mandalika το 2022, ενώ εκεί κατέκτησε και τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο, το 2021. Τώρα θα προσπαθήσει να μεταφέρει αυτή την εμπειρία στα MotoGP, σε μια πίστα όπου έχει ήδη βρεθεί στην κορυφή.