Davide Tardozzi – “H Ducati δεν θα βάλει εμπόδια στις δορυφορικές ομάδες της ώστε να μην νικούν τις εργοστασιακές”

O Team Manager της Ducati Lenovo Team ανέφερε πως μόνο καλό κάνει ο εσωτερικός ανταγωνισμός
motomag Davide Tardozzi – “H Ducati δεν θα βάλει εμπόδια στις δορυφορικές ομάδες της ώστε να μην νικούν τις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες της”
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

9/1/2024

Ο Davide Tardozzi σε δηλώσεις του ανέφερε πως η Ducati δεν φοβάται τον εσωτερικό ανταγωνισμό που έχει στο MotoGP και δεν θα εμποδίσει ποτέ τις δορυφορικές ομάδες από το να κερδίζουν τους εργοστασιακούς αναβάτες.

Η εταιρεία από το Borgo Panigale είδε πέρυσι τους Bagnaia, Bastianini, Bezzecchi, Di Giannantonio, Martín και Zarco να κερδίζουν τουλάχιστον έναν αγώνα στο MotoGP, ενώ λίγο έλειψε ο Francesco Bagnaia της Ducati Lenovo Team να χάσει το πρωτάθλημα από τον Jorge Martin της Prima Pramac Racing. Η παντοδυναμία της Ducati την χρονιά που μας πέρασε σφραγίστηκε με 17 νίκες στα 20 GP που διεξήχθησαν, κάτι που της χάρισε και το πρωτάθλημα κατασκευαστών. Αρκετές φορές ειπώθηκε πως η ιταλική εταιρεία θα έπρεπε να έχει ξεκάθαρη στρατηγική όσον αφορά τον “πρώτο” της αναβάτη ώστε να υπάρχει και “διαχωρισμός” των ρόλων στην ομάδα, ωστόσο κάτι τέτοιο απορρίφθηκε επανειλημμένα ενώ ο Team Manager της Ducati Lenovo Team, Davide Tardozzi ανέφερε με δηλώσεις πως η προσέγγιση θα είναι η ίδια και το 2024.

"Είναι πολύ ξεκάθαρο. Έχουμε οκτώ αναβάτες στους οποίους συμπεριφερόμαστε με ειλικρινή τρόπο, όπως τους αξίζει και υπάρχει όρος στο συμβόλαιο τους ως προς τις παροχές που έχουν. Όλοι τους είναι σε θέση να βλέπουν τα δεδομένα όλων των υπόλοιπων αναβατών της Ducati. Ποτέ, μα ποτέ δεν θα σταματήσουμε μια από τις άλλες μας ομάδες να κερδίζει την εργοστασιακή μας ομάδα.”

Davide Tardozzi – “H Ducati δεν θα βάλει εμπόδια στις δορυφορικές ομάδες της ώστε να μην νικούν τις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες της”

"Έχουν το δικαίωμα να κάνουν το καλύτερο και να έχουν όλες τις πληροφορίες για να μας νικήσουν. Είναι στο χέρι μας να έχουμε τους καλύτερους αναβάτες και την καλύτερη αγωνιστική απόδοση. Είναι στο χέρι της εργοστασιακής ομάδας να κερδίσει, με την εταιρεία να έχει επίσης οκτώ δυνατότητες να κερδίσει κάποιον αγώνα. Εγώ είμαι Team Manager στην Ducati Lenovo Team και έχω δύο αναβάτες για να κερδίσω κάποιον αγώνα. Οπότε, είναι στο χέρι της ομάδας μου να νικήσει τους άλλους.”

"H νοοτροπία του Gigi Dall' Igna, Γενικού Διευθυντή του Ducati Corse, να έχουμε τις κορυφαίες μοτοσυκλέτες είναι η νοοτροπία της Ducati, οπότε είναι κάτι που μας ωθεί να κάνουμε όλο και κάτι καλύτερο, να παρέχουμε καλύτερα πράγματα και να δίνουμε στους αναβάτες μας τις καλύτερες μοτοσυκλέτες. Για παράδειγμα, ο Martin δεν είχε κάποιο εξάρτημα λιγότερο από εμάς φέτος, είχε ακριβώς ό,τι είχαμε και εμείς και ακριβώς στο ίδιο χρονικό διάστημα. Ποτέ δεν φέραμε ένα νέο εξάρτημα χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να δώσουμε το ίδιο εξάρτημα στην Pramac -είναι η ομάδα που χρησιμοποιεί την ίδια μοτοσυκλέτα με την Ducati Lenovo Team, σε αντίθεση με τις δύο άλλες ομάδες της Ducati που χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτα περσινών προδιαγραφών."

"Δεν φοβόμαστε για τους αναβάτες μας και τον εσωτερικό ανταγωνισμό μέσα στις ομάδες της Ducati, γιατί διαφορετικά δεν θα παρείχαμε εργοστασιακές μοτοσυκλέτες στην Pramac και νικητήριες μοτοσυκλέτες στις άλλες δύο δορυφορικές ομάδες. Αν φοβόμασταν τον εσωτερικό ανταγωνισμό δεν θα μοιράζαμε τα δεδομένα μεταξύ των αναβατών, ενώ παρέχουμε όλες τις ενημερώσεις των μοτοσυκλετών στους αναβάτες μας γιατί το αξίζουν. Αν φοβόμασταν δεν θα το κάναμε αυτό. Έχουμε μια διαφορετική προσέγγιση. Αυτό σημαίνει ότι πιστεύουμε ότι ο εσωτερικός ανταγωνισμός μεταξύ των ομάδων μας, ανεβάζει το επίπεδο στη Ducati. Είμαστε χαρούμενοι που έχουμε αυτό το είδος εσωτερικού ανταγωνισμού που μας επιτρέπει να αυξάνουμε τα δεδομένα και οι μηχανικοί μας είναι πραγματικά χαρούμενοι που έχουμε οκτώ αναβάτες για να δούμε τι συμβαίνει σε κάθε μοτοσυκλέτα."

Davide Tardozzi – “H Ducati δεν θα βάλει εμπόδια στις δορυφορικές ομάδες της ώστε να μην νικούν τις εργοστασιακές μοτοσυκλέτες της”
Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.