Δοκιμές MotoGP Jerez: Yamaha και Suzuki τον πρώτο λόγο

Ταχύτερος όλων ο Vinales

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

5/5/2021

Αμέσως μετά τον αγώνα στην πίστα της Jerez, το Σαββατοκύριακο του Πάσχα, Οι ομάδες και οι αναβάτες παρέμειναν στην ισπανική πίστα για τις προγραμματισμένες επίσημες δοκιμές, με τον Vinales να γράφει τον ταχύτερο χρόνο παίρνοντας τα "ηνία" από τον εξίσου γρήγορο Rins με την Suzuki GSX-RR.

Ο Macerick Vinales ήταν ο μοναδικός εργοστασιακός αναβάτης της Yamaha, καθώς ο Quartararo επέλεξε να κάνει επέμβαση στο χέρι προκειμένου να ξεπεράσει το πρόβλημα στον πήχυ (διαμερίσματος αντιβραχίου, γνωστό και ως arm pump) που τον ταλαιπώρησε κατά την διάρκεια του αγώνα.

Ο Ισπανός της Yamaha θα πάει με μια γερή ένεση αυτοπεποίθησης στον επόμενο αγώνα του Le Mans, μετά τα αποτελέσματα των δοκιμών, αφού επικεντρώθηκε και βελτίωσε τον τομέα στον οποίο έχανε από τον team mate του, που δεν ήταν άλλος από τα φρένα. Έγραψε συνολικά 101 γύρους, αλλά όπως δήλωσε ο ίδιος, έχει ακόμη πολλά περιθώρια βελτίωσης για να έχει καλύτερη αντίληψη στο πώς να φρενάρει πιο αργά.

Στο στρατόπεδο της Suzuki, οι δύο εργοστασιακοί αναβάτεςτης Suzuki, Alex Rins και Joan Mir, δοκίμασαν για δεύτερη φορά τον κινητήρα του 2022, δηλώντας ικανοποιημένοι από την εξέλιξη και από το χαρακτήρα του κινητήρα, με περιθώρια βελτίωσης σε ό,τι αφορά την τελική ταχύτητα, σε σύγκριση με την πρώτη έκδοση που είχαν δοκιμάσει στις επίσημες δοκιμές πριν τον αγώνα του Qatar. Ο Rins έγραψε τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο και ο Mir τον τρίτο, έχοντας όμως μεταξύ τους σχεδόν τέσσερα δέκατα διαφορά.

Πολύ καλό χρόνο έγραψε και ο Takaaki Nakagami, ο οποίος ήταν και ο πρώτος αναβάτης της Honda στον πίνακα των χρόνων, αφήνοντας τον εργοστασιακό Pol Espargaro στην έκτη θέση, μιας και ο Marquez αποσύρθηκε πολύ νωρίς από την διαδικασία, λέγοντας πως το σώμα του "κλείδωνε" και δεν ήταν σε καλή φυσική κατάσταση για να οδηγήσει. Είναι χαρακτηριστικό, ότι κατάφερε να κάνει μόλις εφτά γύρους… Ο Espargaro από την άλλη, συμπλήρωσε 89 γύρους, και παρά τις δύο πτώσεις που είχε, κατάφερε να βελτιώσει την αίσθηση που είχε συγκριτικά με τον αγώνα. Αν και δεν υπήρξε αναφορά για το αν συνέχισε να δουλεύει πάνω στο πλαίσιο του 2021 ή επέστρεψε σ' αυτό του 2020 (όπως είχε κάνει ο Nakagami), το σίγουρο είναι ότι δοκίμασε πολλά εξαρτήματα που είχαν να κάνουν με την αεροδυναμική, τα ηλεκτρονικά και την εργονομία πάνω στην μοτοσυκλέτα.

Εμβόλιμα στις δύο Honda στην κατάταξη, μπήκε ο Joann Zarco με την Ducati, ο οποίος ήταν αρκετά δυνατός και το τριήμερο του αγώνα, ενώ ευχάριστες εκπλήξεις αποτέλεσαν τόσο ο χρόνος του Miguel Oliveira με την ΚΤΜ στην έβδομη θέση, όσο και η όγδοη θέση του Luca Marini, με τον νεαρό αναβάτη της SKY Racing VR46 να απέχει μόλις έξι δέκατα από τον ταχύτερο χρόνο του Vinales.

Τα χαμόγελα δεν έλειψαν πάντως από την οικογένεια, μιας και ο Valentino Rossi (ετεροθαλής αδερφός του Marini), ο οποίος είχε ένα πολύ πεσμένο ηθικό μετά τα αποτελέσματα του αγώνα, κατάφερε να βελτιώσει πολύ τον ρυθμό του και να βρει έναν τρόπο να οδηγήσει πιο αποδοτικά την μοτοσυκλέτα του, απέχοντας οκτώ δέκατα από τον Vinales με την ίδια μοτοσυκλέτα. Τόσο ο Rossi όσο και ο ομόσταυλός του Franco Morbidelli, δοκίμασαν ένα νέο μπροστινό φτερό, το νέο ανθρακονημάτινο ψαλίδι, αλλά και μερικές αλλαγές στα ηλεκτρονικά της μοτοσυκλέτας τους.

Ο νικητής του αγώνα, ο Jack Miller, ήταν πολύ πίσω, μόλις στην 18^η θέση, και με μεγάλη διαφορά από τον χρόνο του Vinales (συν ενάμιση δευτερόλεπτο).

Αποτελέσματα δοκιμών Jerez

1	Maverick Viñales	Monster Yamaha (YZR-M1)	1m 36.879s
2	Alex Rins	Suzuki Ecstar (GSX-RR)	+0.034s
3	Joan Mir	Suzuki Ecstar (GSX-RR)	+0.431s
4	Takaaki Nakagami	LCR Honda (RC213V)	+0.469s
5	Johann Zarco	Pramac Ducati (GP21)	+0.556s
6	Pol Espargaro	Repsol Honda (RC213V)	+0.627s
7	Miguel Oliveira	Red Bull KTM (RC16)	+0.629s
8	Luca Marini	Sky VR46 Avintia Ducati (GP19)*	+0.680s
9	Franco Morbidelli	Petronas Yamaha (YZR-M1)	+0.748s
10	Francesco Bagnaia	Ducati Team (GP21)	+0.811s
11	Brad Binder	Red Bull KTM (RC16)	+0.819s
12	Valentino Rossi	Petronas Yamaha (YZR-M1)	+0.821s
13	Enea Bastianini	Avintia Ducati (GP19)*	+0.838s
14	Aleix Espargaro	Aprilia Gresini (RS-GP)	+1.006s
15	Alex Marquez	LCR Honda (RC213V)	+1.291s
16	Marc Marquez	Repsol Honda (RC213V)	+1.424s
17	Iker Lecuona	KTM Tech3 (RC16)	+1.495s
18	Jack Miller	Ducati Team (GP21)	+1.576s
19	Danilo Petrucci	KTM Tech3 (RC16)	+1.729s
20	Tito Rabat	Pramac Ducati (GP21)	+1.947s
21	Lorenzo Savadori	Aprilia Gresini (RS-GP)*	+2.145s

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!