Fermin Aldeguer - Ο αντικαταστάτης του Marc Marquez στην Gresini Racing
Με την ανακοίνωση να συνοδεύεται με χιουμοριστική εικόνα α-λα Nevermind των Nirvana
Από τον
Κώστα Γκαζή
28/8/2024
Δεν προλάβαμε να γράψουμε για το επικό τρολάρισμα της Gresini Racing στους επικριτές του Marc Marquez, και η ομάδα της Nadia Padovani ανακοίνωσε τη σύναψη συμβολαίου με τον ταλαντούχο Fermin Aldeguer, που θα αγωνίζεται με την περιφερειακή ομάδα της Ducati στη θέση του Marc Marquez για το 2025 και το 2026.
Εδώ και καιρό γνωρίζαμε πως ο Aldeguer θα αγωνιζόταν με μια από τις Gresini Racing και Pertamina Enduro VR46 Racing Team για το 25, με το Borgo Panigale που παίρνει τις αποφάσεις να αποφασίζει να τον τοποθετήσει στη θέση του Marc Marquez που από του χρόνου θα αγωνίζεται με την εργοστασιακή “κόκκινη” ομάδα.
Ο 19χρονος Ισπανός συμμετείχε στο European Talent Cup το 2018 (10ος) και το 2019 (3ος), πριν μετακινηθεί το 2020 στην κατηγορία Superstock600 για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Moto2, κερδίζοντας τον τίτλο στο ντεμπούτο του. Την επόμενη χρονιά συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, κερδίζοντας το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Moto2, ενώ συμμετείχε και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto2 αντικαθιστώντας τον τραυματία Yari Montella σε 8 αγώνες, με καλύτερο αποτέλεσμα μια 7η θέση. Από το 2022 έως και το 2024 συμμετέχει στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Moto2, τερματίζοντας διαδοχικά 15ος το 22, 3ος το 23, ενώ βρίσκεται στην 5η θέση της γενικής κατάταξης το 2024.
Τώρα, ο Aldeguer βρίσκει τη θέση του στο MotoGP, όπου από το 2025 θα αγωνίζεται δίπλα στον Alex Marquez στην Gresini Racing, ενώ αμφότεροι οι αναβάτες θα καβαλούν την GP24 και όχι τη νεότερη GP25.
Ενδιαφέρον όμως έχει και η φωτογραφία με την οποία ανακοίνωσαν την σύναψη του συμβολαίου οι Gresini Racing και Fermin Aldeguer, στην οποία ο νεαρός αναβάτης από τη Murcia ποζάρει στον ρόλο του μωρού από το εξώφυλλο του ιστορικού άλμπουμ των Nirvana, Nevermind. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ υπάρχουν εμβληματικά μουσικά κομμάτια όπως το Smells Like Teen Spirit και Come as you are -που ταιριάζουν απόλυτα στον Aldeguer, ενώ εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως αντί για το δολάριο που βρίσκεται μπροστά από το μωρό, η Gresini Racing έχει τοποθετήσει ένα… λεμόνι, η σημασία του οποίου ακόμα ερευνάται. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι πως αφορά την καταγωγή του Aldeguer, καθώς η Murcia που βρίσκεται στην Νοτιοανατολική Ισπανία είναι φημισμένη για τα οπωροκηπευτικά της, και αποκαλείται ο οπωρώνας της Ευρώπης -"Europe's orchard".
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: