Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP- Pedro Acosta: Το ρίσκο με το πίσω ελαστικό και η “ταλαιπωρία”

Περίμενε περισσότερα πηγαίνοντας αντίθετα με όλους - Έμεινε ικανοποιημένος από τον τερματισμό του
MotoGP Acosta Soft Rear
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

9/9/2025

Ο Pedro Acosta ήταν ο μοναδικός αναβάτης που επέλεξε το μαλακό πίσω ελαστικό στο Καταλανικό MotoGP, αντιμετωπίζοντας σημαντική φθορά στο δεύτερο μισό του αγώνα.

Ο 21χρονος αναβάτης της KTM εξήγησε ότι αναγκάστηκε να ρισκάρει με το μαλακό πίσω ελαστικό, καθώς δεν είχε καλή αίσθηση με το μεσαίο. Κατά τη διάρκεια της Παρασκευής, στη διαδικασία των δοκιμών, ο Acosta είχε δοκιμάσει το μαλακό ελαστικό και σημείωσε καλό ρυθμό, όμως το μεσαίο ήταν η αναμενόμενη επιλογή για τον αγώνα λόγω της σκληρής φύσης της πίστας της Βαρκελώνης στα ελαστικά.

Πράγματι, όλοι οι υπόλοιποι αναβάτες επέλεξαν το μεσαίο, με τον Pedro Acosta να είναι ο μοναδικός που πήρε διαφορετική απόφαση. Αρχικά, η στρατηγική του απέδωσε, καθώς βρέθηκε τρίτος σε μία σφιχτή μάχη τεσσάρων κορυφαίων, με επικεφαλής τον νικητή του αγώνα Alex Marquez και τον Marc Marquez, ενώ ο Enea Bastianini της Tech3 ήταν τέταρτος.

Ο Bastianini πέρασε τον Acosta για την τρίτη θέση στον 11ο γύρο των 24, ενώ ο Acosta υποχώρησε αισθητά από την ομάδα των βάθρων στο δεύτερο μισό του αγώνα, καταλήγοντας όμως στην τέταρτη θέση.

Ο Acosta δήλωσε: "Ήταν δύσκολο. Δεν αισθανόμουν καλά την Παρασκευή με το μεσαίο ελαστικό και ούτε σήμερα το πρωί. Γι’ αυτό αποφάσισα να πάω με το μαλακό. Είναι αλήθεια ότι μετά τον 10ο γύρο ήμουν ήδη εξαντλημένος και απλώς υπέφερα. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Δύο τέταρτες θέσεις αυτό το Σαββατοκύριακο. Προσπαθούμε να παραμένουμε πάντα στις πέντε πρώτες θέσεις και να είμαστε σταθεροί. Τώρα, ας δούμε τι μας ετοιμάζει το Misano".

Ο Acosta είχε χρησιμοποιήσει παρόμοια στρατηγική πριν από λίγες εβδομάδες στο Balaton Park, όπου κατάφερε να ανέβει από την έβδομη στη δεύτερη θέση.

Η διπλή τέταρτη θέση ολοκλήρωσε ένα δυνατό Σαββατοκύριακο για τον Acosta και την KTM συνολικά, με τον Bastianini να τερματίζει τρίτος. Η KTM βρίσκεται πλέον μόλις δύο βαθμούς πίσω από την Aprilia στη μάχη για τη δεύτερη θέση στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.

Ο Acosta είναι επίσης πέμπτος στη βαθμολογία των αναβατών, μόλις 14 βαθμούς πίσω από τον τέταρτο Marco Bezzecchi, ο οποίος είχε διπλό DNF στη Βαρκελώνη και έχασε έτσι πολύτιμους βαθμούς για τη συνέχεια του πρωταθλήματος.