Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP, Brno: Ο Alex Rins αποκάλυψε το σοβαρό πρόβλημα στα ηλεκτρονικά που τον οδήγησε στην εγκατέλειψη

"Ρίσκαρα τη ζωή μου" - Γενικευμένη απογοήτευση στο στρατόπεδο της Yamaha
Rins
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

24/6/2026

Ο Alex Rins αποκάλυψε ότι ένα επίμονο πρόβλημα στα ηλεκτρονικά της Yamaha έκανε τη μοτοσυκλέτα του απρόβλεπτη και επικίνδυνη στον αγώνα του Brno, οδηγώντας τον τελικά στην εγκατάλειψη λίγους γύρους πριν από τον τερματισμό.

Ο Ισπανός αναβάτης της εργοστασιακής Yamaha αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα που είχε εμφανιστεί και στις δοκιμές της Παρασκευής, με το σύστημα anti-wheelie να λειτουργεί απρόβλεπτα στις εξόδους συγκεκριμένων στροφών της τσέχικης πίστας.

Μετά την πτώση του Fabio Quartararo στον πρώτο γύρο, ο Rins ανέβηκε στη 16η θέση, όμως στη συνέχεια δέχθηκε προσπεράσεις από τους Toprak Razgatlioglu και Jack Miller. Καθ' όλη τη διάρκεια του αγώνα βρισκόταν στις τελευταίες θέσεις και τελικά επέστρεψε στα pits τέσσερις γύρους πριν από την καρό σημαία.

"Είχαμε ένα πρόβλημα με τα ηλεκτρονικά την Παρασκευή και σήμερα στον αγώνα εμφανίστηκε ξανά," δήλωσε ο Rins.

"Ρίσκαρα τη ζωή μου οδηγώντας με αυτό το πρόβλημα στη μοτοσυκλέτα. Έτσι αποφάσισα να μπω στα pits, γιατί κινούμαστε με 350 χλμ./ώρα, δεν είναι αστείο και πρέπει να έχεις τα πάντα υπό έλεγχο, να λειτουργούν τέλεια. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε η κατάσταση γίνεται πραγματικά επικίνδυνη."

Ο Rins εξήγησε ότι το πρόβλημα παρουσιαζόταν κυρίως στις εξόδους των στροφών 4 και 12, στα ανηφορικά τμήματα της πίστας.

"Άνοιγα το γκάζι, οι στροφές του κινητήρα ανέβαιναν και κάποια στιγμή το anti-wheelie έκοβε την ισχύ και μετά επανερχόταν ξανά. Ήταν εντελώς απρόβλεπτο."

Παρότι τερμάτισε 14ος στον αγώνα Sprint του Σαββάτου, ο Rins παραδέχθηκε ότι οι προσπάθειες των αναβατών που αγωνίζονται μακριά από τις πρώτες θέσεις συχνά περνούν απαρατήρητες.

"Όταν βλέπω τους αγώνες από το σπίτι, ούτε εγώ δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου στην τηλεόραση! Είναι κρίμα, γιατί δίνουμε τα πάντα. Ακόμη κι όταν δεν παλεύουμε για βαθμούς, νιώθουμε όλους τους μύες να συσπώνται και κρατάμε την αναπνοή μας σχεδόν για μισό γύρο. Γι' αυτό όταν συμβαίνει ένα τέτοιο πρόβλημα, η απογοήτευση είναι τεράστια."

Ο Rins, νικητής αγώνων MotoGP τόσο με Suzuki όσο και με Honda γνωρίζει ήδη ότι δεν θα βρίσκεται στη Yamaha το 2027.

Παρά τη δύσκολη κατάσταση, ο Rins κράτησε επαγγελματική στάση: "Δεν μπορώ να παραπονεθώ. Είμαι εργαζόμενος της ομάδας και πληρώνομαι για να κάνω αυτή τη δουλειά. Πρέπει να είμαι πάντα έτοιμος και να προπονούμαι στο 100%. Ακόμη κι όταν νιώθω ότι δεν υπάρχει υποστήριξη, πρέπει να είμαι έτοιμος. Όπως τώρα που μπήκα στα pits, εξήγησα ποιο ήταν το πρόβλημα και όλοι έμειναν σιωπηλοί."

Από την πλευρά της Yamaha, ο διευθυντής της εργοστασιακής ομάδας Massimo Meregalli επιβεβαίωσε το περιστατικό. "Ο Alex έκανε ό,τι μπορούσε κάτω από δύσκολες συνθήκες και συνέχισε να πιέζει μέχρι που αισθάνθηκε μια περίεργη δυσλειτουργία, επιλέγοντας τελικά να επιστρέψει στο γκαράζ."

Ο Toprak Razgatlioglu ήταν ο καλύτερος αναβάτης της Yamaha στον αγώνα τερματίζοντας 14ος, ενώ ο Jack Miller ολοκλήρωσε το Grand Prix στη 16η θέση.