Honda: Έφτασε τις 800 νίκες στα GP

… και χωρίς τα 8 χρόνια της Moto2
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/10/2020

Από την αρχή της ιστορίας της η Honda ήξερε πως οι αγώνες είναι το καλύτερο πεδίο εξέλιξης και δοκιμής κάθε νέας τεχνολογίας και ιδέας στις μοτοσυκλέτες. Μέσα σε αυτό το σκεπτικό συμμετείχε σε κάθε είδους αγώνες, είτε ήταν πάνω σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους είτε πολύ έξω από αυτούς. Όμως εκεί που έχει την πιο λαμπρή ιστορία είναι στα Grand Prix και οι 800 νίκες που συμπλήρωσε την Κυριακή στην Moto3 με την NSF250RW  στα χέρια του Jaume Masia είναι μια επιβεβαίωση. Ήταν το πίσω στο 1954 όταν ο Soichiro Honda πήρε την απόφαση να μπει στο στίβο των Gran Prix, που έως σήμερα αποτελεί την παγκόσμια βιτρίνα των αγώνων ταχύτητας, όπου οι κορυφαίοι κατασκευαστές του κόσμου μάχονται σκληρά. Χρειάστηκαν μόλις πέντε χρόνια στην Honda για να σημειώσει την πρώτη της διεθνή νίκη το 1959 στο TT του Isle Of Man.

Ένα χρόνο μετά εμφανίζεται στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της FIM με δύο τρομερά τετράχρονα μοτοσυκλετάκια στις κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών με τετρακύλινδρους εν σειρά κινητήρες. Ήταν απλώς θέμα χρόνου μέχρι ο  Tom Phillis και η RC143 να πάρουν την πρώτη νίκη το 1961 στον πρώτο αγώνα της χρονιάς στην Ισπανία. Τα επόμενα χρόνια η κυρίαρχη παρουσία των μοτοσυκλετών της Honda στα GP σε όλες τις κατηγορίες ήταν δεδομένη. Έχοντας από δικύλινδρο 50cc έως τετρακύλινδρα  350cc και 500cc, η Honda κατέκτησε τα πρωταθλήματα σε όλες τις κατηγορίες το 1966.

Έως το τέλος του 1967 όπου αποφάσισε να αποσύρει την εργοστασιακή ομάδα από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας, είχε καταφέρει να μαζέψει 138 νίκες! Παρά την απουσία 11 ετών και παρά το γεγονός πως η FIM δεν μετρά τις νίκες που σημειώθηκαν στην Moto2 μεταξύ 2010-2018 λόγω της χρήσης κινητήρων Honda από όλες τις ομάδες, έφτασε στις 800 νίκες, με τις 662 να σημειώνονται από το 1982 και μετά.

Τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει πολύ καλά το 1979, όπου η Honda επέστρεψε στα GP, αλλά με την εμμονή να κερδίσει τα δίχρονα 500 με μια αντίστοιχου κυβισμού τετράχρονη μοτοσυκλέτα. Η NR 500 με τα τέσσερα οβάλ έμβολα ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα τεχνολογίας, αλλά με πολλά προβλήματα στα πρώτα στάδια εξέλιξή της. Τα πράγματα άλλαξαν εντελώς χάρη στον ακαταμάχητο συνδυασμό της τρικύλινδρης NS 500 και του Freddie Spencer στο πρωτάθλημα του 1982.

Μαζεύοντας ταυτόχρονα νίκες στις μικρότερες κατηγορίες των 125 και 250 κυβικών, όπου μπήκε από το 1985, φτάσαμε στον αγώνα της Ιαπωνίας στο Motegi το 2001, όπου ο Valentino Rossi με την NSR 500 θα χαρίσουν στη Honda μισή χιλιάδα νίκες, γράφοντας τον μαγικό αριθμό “500” στα αρχεία της FIM. Ο επόμενος μεγάλος σταθμός στην ιστορία ήταν το 2005, όπου ο Dani Pedrosa στο Philip Island θα κερδίσει τον αγώνα  στα 250 και το κοντέρ θα γράψει “600”.

Η επόμενη εκατοντάδα θα αργήσει λίγο παραπάνω, καθώς χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια μέχρι τη στιγμή που ο Marc Marquez να βάλει στα αρχεία της FIM τον αριθμό “700” στον αγώνα της Αμερικής το 2015. Όμως δεν χρειάστηκαν πάνω από πέντε χρόνια για να προστεθούν άλλες 100 νίκες στον δεύτερο αγώνα της πίστας του Aragon.     

MotoGP-Pedro Acosta: “Σχεδόν δεν έκανα λάθος”, λέει ο αναβάτης της KTM για την πτώση του

Οι Ducati συγχωρούν περισσότερα λάθη υποστηρίζει ο Ισπανός
MotoGP Acosta Crash
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

14/7/2025

Ο Pedro Acosta εξηγεί πώς η οδήγηση τόσο κοντά στα όρια σημαίνει ότι “κάθε μικρή στιγμή” μπορεί να οδηγήσει σε πτώση, με την υποσχόμενη εκκίνηση του στο Γερμανικό Grand Prix να καταλήγει στην αμμοπαγίδα, καθώς ο αναβάτης της Red Bull KTM εγκατέλειψε νωρίς τον αγώνα ενώ βρισκόταν στην πέμπτη θέση.

Ο Ισπανός κινούνταν μαζί με το γκρουπ των πρωτοπόρων όταν έγινε ο τρίτος από τους εννέα που έπεσαν στη διάρκεια του αγώνα, με μόνο δέκα αναβάτες να φτάνουν στη γραμμή του τερματισμού!

“Δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε τι θα μπορούσε να είχε γίνει”, δήλωσε ο Acosta. “Ήμασταν τέσσερις γύρους μπροστά με τους άλλους, αλλά ήταν δύσκολο να τους ακολουθήσουμε επειδή έχουμε μικρότερο περιθώριο για λάθη”. Ο Acosta εξήγησε ότι η πτώση του στη Στροφή 3 προήλθε από μια μικρή διαφορά στην ταχύτητα.

O ίδιος υποστήριξε πως σχεδόν “δεν έκανε λάθος”, ενώ η αίσθηση που έχει όταν βρίσκεται πίσω από όλες τις άλλες μοτοσυκλέτες και ειδικά τις Ducati, είναι ότι έχουν πολύ περισσότερα περιθώρια για λάθη.

“Για εμάς, κάθε μικρή στιγμή, ένα λάθος ή κάποια διαφορά, μπορεί να καταλήξει όπως σήμερα — σε πτώση. Πήγα ελαφρώς πιο γρήγορα από τον προηγούμενο γύρο, αλλά πολύ πιο αργά απ’ ό,τι στις δοκιμές. Είχα σκληρό-μεσαίο ελαστικό και γεμάτο ρεζερβουάρ, αλλά η μοτοσυκλέτα είναι αρκετά ευαίσθητη σε τέτοιες αλλαγές.”

“Παρ’ όλα αυτά, είχαμε τέσσερις γύρους μπροστά, με καλές προσπεράσεις. Κρατούσαμε τον ρυθμό του Alex [Marquez] και του Bezzecchi. Ήταν ένα σταθερό σαββατοκύριακο, πάντα μέσα στην πεντάδα. Μας έλειπε μόνο κάτι μικρό για να το ολοκληρώσουμε. Θα συνεχίσουμε.”

Ο Acosta πλέον στρέφεται στο Brno, καθώς η τσεχική πίστα επιστρέφει στο ημερολόγιο του MotoGP για πρώτη φορά από το 2020 — έναν αγώνα που η KTM είχε κερδίσει με τον Brad Binder, όπως ανακάλεσε και ο ίδιος ο Acosta. Ο Binder ήταν ο μοναδικός που ολοκλήρωσε για την KTM στη Γερμανία, στην έβδομη θέση, ενώ και οι δύο αναβάτες της Tech3 δεν συμμετείχαν στον αγώνα.

Οι ελεύθερες δοκιμές για το Grand Prix της Τσεχίας ξεκινούν την Παρασκευή.