Η Ducati αποχαιρετά τον Francesco Bagnaia πριν αυτός ανακοινώσει τον επόμενο προορισμό του

Αντίο με γλυκόλογα από την ηγεσία της Ducati και της Ducati Corse
bagnaia
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

24/6/2026

Μια μέρα μετά την ανακοίνωση της ανανέωσης συνεργασίας με τον Marc Marquez, η Ducati εξέδωσε νέο δελτίο Τύπου με το οποίο αποχαιρετά τον αναβάτη που της έφερε δύο συνεχόμενα παγκόσμια πρωταθλήματα το 2022 και 2023.

Σύμφωνα με αυτό, ο Bagnaia θα αποχωρήσει από τους κόλπους της ιταλικής ομάδας στο τέλος της φετινής σεζόν, έχοντας περάσει οκτώ χρονιές αγωνιζόμενος με τη Ducati. Στο διάστημα αυτό ο Ιταλός κατέκτησε δύο τίτλους επαναφέροντας τη Ducati Corse στον δρόμο των επιτυχιών 15 χρόνια μετά την προηγούμενη φορά, δηλαδή το 2007 και το πρώτο πρωτάθλημα MotoGP που της είχε χαρίσει ο Casey Stoner. Στην πορεία αυτή αθροίζονται 31 νίκες – οι περισσότερες από κάθε άλλον αναβάτη με Ducati στα Grand Prix - 62 βάθρα και 28 pole positions.

Ο Bagnaia είχε αποκαλύψει στα τέλη Φεβρουαρίου πως πήρε την απόφαση για το μέλλον του, ωστόσο η καθυστέρηση στην ανανέωση των συμβολαίων των κατασκευαστών με τη διοργανώτρια MotoGP Sports Entertainment Group επέφερε ανάλογη καθυστέρηση στις ανακοινώσεις των μεταγραφών. Έτσι μεσολάβησαν τέσσερεις μήνες μέχρις ότου να βρεθεί η χρυσή τομή, να εξασφαλιστεί η επόμενη πενταετία για το πρωτάθλημα και πλέον να αρχίσουν οι ανακοινώσεις για μια σειρά μεταγραφών που ήδη είναι λίγο-πολύ γνωστές.

Μια από αυτές είναι και του Bagnaia, ο οποίος πλην εξαιρετικού απροόπτου οδεύει προς την εργοστασιακή Aprilia RS-GP που αφήνει ο Jorge Martin. Βέβαια αυτή η επισημοποίηση δεν έχει ακόμη συμβεί, αλλά από τη στιγμή που η Ducati τον αποχαιρετά δημοσίως είναι προφανώς θέμα χρόνου να έρθει και η ανάλογη ανακοίνωση για το επόμενο συμβόλαιό του.

Στο μεταξύ, τόσο η διοίκηση της Ducati, όσο και αυτή τη Ducati Corse έχει θερμότατα λόγια για τον Pecco.

Ο Claudio Domenicali, Διευθύνων Σύμβουλος της Ducati Motor Holding είπε: "Ο Pecco έγραψε ένα θεμελιώδες κεφάλαιο στην αγωνιστική ιστορία της Ducati. Μεγάλωσε μαζί μας, πίστεψε στο σχέδιό μας και, μαζί με την Ομάδα, συνέδραμε αποφασιστικά στην επαναφορά της Desmosedici GP στην κορυφή του MotoGP, κερδίζοντας ξανά για το Borgo Panigale τον τίτλο Αναβατών που μας διέφευγε για 15 χρόνια. Ο Pecco είναι Πρωταθλητής μέσα και έξω από την πίστα: εκτός από το απίστευτο ταλέντο του, είναι ο σεβασμός για τη δουλειά της Ομάδας, η διαθεσιμότητα προς τους ανθρώπους που συνεργάζονται μαζί του και ο επαγγελματισμός με τον οποίο πάντα εκπροσωπούσε τη Ducati που τον τοποθετούν μεταξύ των σημαντικότερων πρωταγωνιστών της ιστορίας μας. Είμαστε σίγουροι πως θα συνεχίσει να τα δίνει όλα μέχρι την τελευταία του μέρα με τα κόκκινα. Αποδεικνύει πως βιώνει αυτή τη σεζόν με την ίδια αποφασιστικότητα και πνεύμα που τον έκανε Πρωταθλητή αγαπητό σε μας και σε όλους τους φίλους της Ducati ανά τον κόσμο."

Ο Luigi Dall’Igna, Γενικός Διευθυντής της Ducati Corse, είχε επίσης θερμά λόγια για τον αναβάτη του: "Ο Pecco είναι ένας από αυτούς τους αναβάτες με τους οποίους η φλόγα άναψε ακαριαία. Τον θέλαμε από πολύ νεαρή ηλικία και τον διεκδικήσαμε θέλοντας να στήσουμε ένα ολόκληρο πλάνο πάνω του. Είναι γρήγορος και, πάνω απ’ όλα, έξυπνος. Ο σκοπός ήταν να φέρουμε τη Desmosedici GP στο ανώτερο επίπεδο του δυναμικού της και το καταφέραμε χάρη στη δουλειά όλης της Ομάδας, αλλά κυρίως χάρη στο ταλέντο του Pecco που μας έφερε στην κορυφή μετά από 15 χρόνια. Στη διάρκεια όλων αυτών των ετών που περάσαμε μαζί, χτίσαμε μια ώριμη και στιβαρή σχέση, εδραιωμένη στην ευγνωμοσύνη, την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό. Είναι η ίδια σχέση που μας βοήθησε να ξεπεράσουμε δύσκολες περιόδους, πάντα ενωμένοι. Ο Pecco θα παραμείνει Πρωταθλητής για πάντα στην ιστορία του Borgo Panigale, αλλά και για μένα εξίσου. Με τη Ducati πραγματοποίησε τα παιδικά του όνειρα κι εμείς τα δικά μας μαζί του. Στις σχέσεις δεν είναι πάντα εύκολο να αναγνωρίσεις και να αντιληφθείς πότε ένας κύκλος έχει κλείσει, ζητώντας την αλλαγή. Η βαθιά σχέση αμοιβαίας εκτίμησης που μας ενώνει δεν θα αλλάξει και θα παραμείνει το κλειδί για τη διαχείριση όλων των αγώνων ως το τέλος της φετινής σεζόν, για να κλείσουμε αυτήν την πορεία με επιτυχίες."

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.