Marquez ALL IN: «Ο Rossi με κλώτσησε το 2015 - Όσα έκανε τότε δεν θα συγχωρεθούν ποτέ»

Ο Marquez εξιστορεί 8 χρόνια μετά, την δική του οπτική
Marquez ALL IN για Rossi και Sepang 2015
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

22/2/2023

Την Δευτέρα ξεκίνησε να προβάλλεται το ντοκυμαντέρ Marc Marquez: ALL IN που εξιστορεί την πορεία του Marquez και εστιάζει σε όλα όσα έγιναν από το 2019 που πήρε τον τελευταίο του τίτλο και άρχισε να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία κάνοντας τελικά τέσσερα χειρουργεία στο χέρι.

Μετά από μία Χολιγουντιανή πρεμιέρα την Κυριακή κατά την οποία έκλεισε το κέντρο της Μαδρίτης, ξεκίνησε η προβολή της μίνι σειράς στην πλατφόρμα του Prime Video και το 1/3 του τρίτου επεισοδίου αφιερώνεται στα γεγονότα του 2015, με τον Marquez να εξιστορεί την δική του οπτική.

Δεν μαθαίνουμε κάτι νέο βέβαια, η οπτική του Marquez έχει εκτεταμένα καλυφθεί, όπως και του Rossi. Αυτό που είναι καινούριο είναι πως ο Marquez τοποθετεί την σειρά της έχθρας πιο ξεκάθαρα από την στιγμή που έσπασε το ρεκόρ του ράντζου του Rossi και εξηγεί την κλιμάκωση των συναισθημάτων μέχρι και την στιγμή που ξέσπασε κανονικός πόλεμος μπροστά στις κάμερες με δηλώσεις του Rossi για συνδρομή του Marquez στον Lorenzo.

Βλέποντάς το ξανά τώρα, είναι αδύνατο να μην ξυπνήσουν οι μνήμες από τις πρώτες ημέρες, όταν ζήσαμε το κατώτερο επίπεδο των MotoGP και έναν οπαδισμό που μόνο στο ποδόσφαιρο είναι ανεκτός -κακώς φυσικά- με τις πιο ψύχραιμες φωνές και τις πιο καθαρές απόψεις να χάνονται κάτω από διαμάχες περί κλωτσιάς ή μη. Από πλευράς φιλάθλων, αυτό ήταν το χαμηλότερο επίπεδο που έχουν φτάσει τα MotoGP από την ημέρα που άρχισαν να γεμίζουν τις πίστες στο βαθμό που γίνεται σήμερα. Πράγμα που πρέπει να πιστωθεί στον Rossi φυσικά καθώς αυτό δεν πρέπει να το αμφισβητήσει κανείς, το λέει και ο Marquez ξεκάθαρα, πως Valentino Rossi σημαίνει σόου. Όπως επίσης λέει πως ήταν κάτι περισσότερο από παράδειγμα για εκείνον, ήταν το ίνδαλμά του. Στο τεράστιο αφιέρωμα για τα γεγονότα του 2015 φιλοξενούνται όλες οι καυτές δηλώσεις του Rossi όπως και εκείνη που αμφισβητεί πως ο Marquez μεγάλωσε με τις αφίσες του στο δωμάτιό του και τότε μιλά η μητέρα του Marquez: «Με πήρε ο πατέρας του τηλέφωνο και μου είπε να βγάλω φωτογραφίες το δωμάτιο που ακόμη ήταν γεμάτο με τις μοτοσυκλέτες του Rossi και τις αφίσες», αμέσως μετά μπήκαν σε ένα κουτί και δεν ξανά εμφανίστηκαν εξηγεί η μητέρα του Marquez.

Marquez ALL IN για Rossi και Sepang 2015

Στο επίμαχο δεκάλεπτο εμφανίζονται επίσης ο Lorenzo και ο Pedrosa που εξηγούν πως η κατηγορία περί βοήθειας είναι ανυπόστατη καθώς ο Marquez είχε ήδη κλέψει πέντε βαθμούς από τον Lorenzo, με τον Pedrosa να λέει ξεκάθαρα πως αυτό ήταν ένα από τα λάθη του Rossi. Ο Marquez απαντά επίσης ξεκάθαρα για το θέμα λέγοντας πως σε καμία περίπτωση δεν βοήθησε τον Lorenzo αλλά το αντίθετο, θα μπορούσε να είχε βοηθήσει τον Rossi αλλά δεν θα έκανε ποτέ κάτι τέτοιο σε έναν άνθρωπο που του είχε συμπεριφερθεί κατά αυτό τον τρόπο.

Ξεκινώντας με την χρονολογική σειρά που τοποθετεί τα πράγματα ο Marquez, δηλαδή αμέσως μετά από τον αγώνα του Misano το 2014 όταν βρέθηκαν στο ράντζο του Rossi, αντιλαμβάνεται κανείς πως υπήρχε έντονη κλιμάκωση και με μεγάλη διάρκεια πριν καταλήξουν στις δηλώσεις και κυρίως στα γεγονότα του 2015.

Marquez ALL IN για Rossi και Sepang 2015

Ακόμη και αν θέλει κάποιος να δει τα πράγματα από την οπαδική τους όψη, είτε από την μία, είτε από την άλλη πλευρά, σε ένα πράγμα πρέπει να συμφωνήσουν όλοι βλέποντας τον Marquez να εξιστορεί την πορεία της κλιμάκωσης, της μεταξύ τους έντασης: Πως δεν ήταν εύκολο να φτάσουμε εκεί, χρειάστηκε χρόνος για να αποδομήσουν την σχέση που είχαν χτίσει, και που ήταν φιλική παρότι ήδη ανταγωνιστές. Η πλευρά Marquez δηλώνει ως κομβικό σημείο για την κλιμάκωση της έχθρας, ήταν η στιγμή που ο Rossi κατάλαβε πως είχε μεγάλες πιθανότητες για τον 10 τίτλο.

Ο πρώην υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Marquez που έζησε τα πράγματα από μέσα εκείνη την περίοδο, λέει πως ήταν λάθος του Rossi να προσπαθεί να ενοχοποιήσει τον Marc μπροστά στο κοινό και τους οπαδούς του, αντί να επικεντρωθεί στον εαυτό του και την μοτοσυκλέτα του στους τελευταίους δύο αγώνες. Αν δεν κέρδιζε ο Valentino κατέληγε να φταίει ο Marc, λέει ο Emilio Alzamora πριν φτάσουμε στα γεγονότα της Μαλαισίας.

Το «διήμερο που άλλαξε τα πάντα» το ονομάζει το ντοκυμαντέρ, δείχνοντας τις καυτές δηλώσεις του Rossi που καθόταν ανάμεσα στον Lorenzo και τον Marquez και τους κατηγορούσε για συνεργασία μπροστά στους δημοσιογράφους, γεμίζοντας αμηχανίας τους πάντες.

Ο Marquez περιγράφει το πρωτόγνωρο συναίσθημα να τον γιουχάρουν ενώ βρίσκεται στην γραμμή εκκίνησης. Ο Lorenzo αναφέρει πως όλα αυτά τα γεγονότα, ξεκινώντας από την Αργεντινή ή το Assen, απλά έκαναν τον Marquez να ενδιαφέρεται λιγότερο για την νίκη και περισσότερο να περνά τον Rossi σε κάθε στροφή.

«Το ένα προστίθεντο στο άλλο μέχρι που συναντηθήκαμε μέσα στην πίστα και ένας από τους δυο μας τρελάθηκε», αναφέρει ο Marquez για εκείνη την ημέρα.

«Ακόμη και σήμερα υπάρχει κόσμος που θα πει πως εγώ έπεσα πάνω στον Rossi», λέει ο Marquez γελώντας και συνεχίζει: «Μα δεν σε κλώτσησε απλά έβγαλε το πόδι του λίγο πιο έξω. Δεν έχει σημασία, με στρίμωξε στην άκρη της πίστας, μου έκλεισε τον δρόμο, γύρισε με κοίταξε και έβγαλε το πόδι του έξω»..

Marquez ALL IN για Rossi και Sepang 2015

«Για εμένα», συνεχίζει ο Marquez, «ήταν ένα λάθος των αγωνοδικών. Όταν βλέπεις κάτι τέτοιο να συμβαίνει πρέπει να βγει η μαύρη σημαία. Αν το έκανε άλλος αναβάτης και όχι ο Valentino Rossi, θα του είχαν βγάλει μαύρη σημαία».

Ο Marquez ολοκληρώνει το κομμάτι αυτό του επεισοδίου λέγοντας πως δεν ανέχεται να τον μειώνει κανείς και πως αυτός ο πόλεμος των οπαδών του Rossi, όπως και η έχθρα μεταξύ τους είναι κάτι που εύχεται να μην περάσεις κανείς, ιδιαίτερα κάποιος νέος 22 ετών.

Marquez ALL IN για Rossi και Sepang 2015

 

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ
Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

23/10/2025

Στις 23 Οκτωβρίου 2011 ο κόσμος του MotoGP πάγωσε. Ο Marco Simoncelli το όνομα που όλοι μας πιστεύαμε πως θα είναι ο επόμενος απόλυτος διεκδικητής των MotoGP, ο νεαρός αναβάτης που ο Rossi έβλεπε ως συνεχιστή του, έχοντας προλάβει να γίνει ήδη ένας από του πιο αναγνωρίσιμους αναβάτες της σύγχρονης εποχής, έχασε τη ζωή του στη διάρκεια του Grand Prix της Μαλαισίας, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που παραμένει αισθητό ακόμη και σήμερα. Ο “Super Sic”, όπως τον γνώριζε όλος ο κόσμος, δεν υπήρξε απλώς ένας εξαιρετικός αναβάτης ήταν μια προσωπικότητα που οι αγώνες μοτοσυκλέτας χρειαζόντουσαν και μάλιστα χρειάζονται ακόμη. Είχε τεράστιο πάθος και ανεπιτήδευτη αγάπη για τους αγώνες, με μία πρέζα χιούμορ που έλκυε ακόμη και τους οπαδούς άλλων αναβατών!

Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η μνήμη του συνεχίζει να ζει δυνατά χωρίς να έχει προλάβει να γεμίσει με ρεκόρ ή να φορτώσει τα στατιστικά, τέτοια ήταν η αγάπη του κόσμου και η καθολική του αποδοχή από όλους, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο όχι μόνο στα MotoGP αλλά και γενικά στον μηχανοκίνητο αθλητισμό!

Ο Simoncelli ήταν φτιαγμένος από υλικό που δεν μετριέται σε τίτλους και στατιστικά. Το ανέμελο μαλί κάτω από το κράνος, το σπινθηροβόλο βλέμμα και εκείνο το απίστευτο πάθος για μάχη, που έκανε κάθε γύρο του MotoGP να θυμίζει κάτι από άλλες εποχές. Ήταν αγνός αγωνιστής, με μια ιταλική τρέλα που δεν μπορούσε, ούτε ήθελε, να κρύψει.

Super Sic 58 – The Legacy
Ονοματεπώνυμο: Marco Simoncelli
Ημερομηνία γέννησης: 20 Ιανουαρίου 1987, Cattolica, Ιταλία
Θάνατος: 23 Οκτωβρίου 2011, Sepang, Μαλαισία
Αριθμός αγώνων GP: 151 (125cc, 250cc, MotoGP)
Νίκες: 14 (12 στο 250cc, 2 στο 125cc)
Παγκόσμιοι τίτλοι: 1 (250
cc, 2008 – Gilera)
Ομάδες:
Matteoni Racing, Metis Gilera, San Carlo Honda Gresini}
Νούμερο: 58 (αποσυρμένο επίσημα από το MotoGP το 2016)

Κληρονομιά:
• Το Misano World Circuit Marco Simoncelli φέρει το όνομά του από το 2012.
• Το Fondazione Marco Simoncelli στηρίζει νέους και οικογένειες σε ανάγκη, συνεχίζοντας το φιλανθρωπικό έργο της οικογένειας.
• Κάθε χρόνο, οι φίλοι του διοργανώνουν στο Misano το “Sic Day”, ένα φεστιβάλ χαράς και μοτοσυκλέτας, όπως το ήθελε εκείνος.
• Το #58 παραμένει σύμβολο πάθους και αυθεντικότητας, ένα νούμερο που θα θυμίζει για πάντα τι σημαίνει να ζεις ως αγωνιζόμενος στην κορυφή της μοτοσυκλέτας

Η καριέρα του εκτοξεύθηκε το 2008, όταν κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα 250cc με τη Gilera, χαρίζοντας στην παραπαίουσα τότε Ιταλική μάρκα το τελευταίο της σπουδαίο τρόπαιο. Από τότε, το όνομα “Simoncelli” έγινε συνώνυμο με τον επιθετικό και θεαματικό τρόπο οδήγησης. Ήταν ένα ιδιαίτερο επιθετικό στιλ, από εκείνα που ακόμη και οι αντίπαλοί του δεν χρησιμοποιούσαν αργότερα εναντίον του, ήταν όμως μοιραία και εκείνο που έδωσε το άδοξο τέλος. Όταν ανέβηκε στο MotoGP με τη Honda της ομάδας Gresini, όλοι ήξεραν πως μπροστά τους είχαν έναν από εκείνους τους αναβάτες που ή θα έγραφαν ιστορία ή θα την πλήρωναν ακριβά.

Γνώρισα προσωπικά τον Simoncelli με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο. Είχε μόλις κερδίσει τον πρώτο του παγκόσμιο τίτλο και βρισκόμασταν στην πίστα δοκιμών της Goodyear-Dunlop, μία μαγευτική τοποθεσία με μία εκπληκτική πίστα όπου φυσικά δεν υπάρχουν κερκίδες, ούτε μπορεί να μπει κανείς άλλος πέρα από τους αναβάτες δοκιμών και τους δημοσιογράφους, στις λίγες φορές που έχει φιλοξενήσει παρουσιάσεις ελαστικών.

Ήμουν για ακόμη μία φορά ο μόνος Έλληνας προσκεκλημένος και είχα μπει να οδηγήσω μαζί με τους Άγγλους δημοσιογράφους που τότε ήταν μία πολυπληθή ομάδα χωρίς Youtubers και Influencers, όλοι τους εξαιρετικά έμπειροι και επίσης όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, με αγωνιστικές περγαμηνές που έφταναν για δύο από αυτούς μέχρι και το BSB! Μπήκαμε με superbike στο session εκείνο και ο Simoncelli με ένα Dorsoduro 750. Αυτό που περισσότερο το έχετε δει να κυκλοφορεί με την ομάδα ΔΙΑΣ, σπάνια δικάβαλο παρότι η ομάδα αυτή έτσι έχει στηθεί και αν θυμάστε από την δοκιμή στο MOTO, δεν ήταν και μία μοτοσυκλέτα που μπορούσε εύκολα να ξεχωρίσει.

Ο Simoncelli ξεκίνησε τελευταίος, πίσω μας και σε λίγους γύρους μας είχε μαζέψει. Εγώ βρισκόμουν τότε σχετικά μπροστά στο γκρουπ, τρίτος κατά σειρά όταν με πέτυχε στο πιο αργό κομμάτι της πίστας, αργό για εμάς. Ανηφορικό εσάκι με θετική κλίση στην μεσαία του στροφή. Ήξερα ότι ήταν πίσω μου και είχα υπολογίσει να κρατηθώ στην έξοδο για να μην τον κόψω και να ανοίξω το γκάζι του GSXR1000R μόλις με περάσει. Μόνος μου στόχος να μείνω πίσω του για λίγο καθώς αμέσως μετά είχαμε άλλες δύο στροφές που μας οδηγούσαν στην ευθεία, οπότε θα προλάβαινα να οδηγήσω τουλάχιστον μισό γύρο πίσω του. Ότι και να έκανε δεν θα μπορούσε να ξεφύγει στην ευθεία με το Dorsoduro 750 από το GSXR1000R!

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑ!

Την ώρα που έστριβα την δεύτερη στροφή από το εσάκι, εκείνη την αριστερή με την θετική κλίση, είδα ένα Dorsoduro να πετάγεται πλαγιασμένο μέσα από κερμπ πέρνοντας μαζί του χώματα, πετραδάκια και χόρτα και να προσγειώνεται μπροστά μου με το γόνατο. Πίστεψα ότι απλά έπεφτε μπροστά μου, άφησα το γκάζι και προσευχήθηκα στην Dunlop να κρατήσει το εμπρός ελαστικό που εκείνη την στιγμή του ζητούσες να κάνει κάτι δύσκολο. Μόνο που ο Simoncelli δεν είχε πέσει, ντριφτάρισε στην προσγείωση μέχρι το εξωτερικό κερμπ, εκτός δηλαδή αγωνιστικής γραμμής και πάνω του ακριβώς άνοιξε το γκάζι και με τρόπο που δεν πίστευα πως μπορούσε να γίνει το Dorsoduro 750 σηκώθηκε με το γκάζι, πλάγιασε στην επόμενη δεξιά ξύνοντας τα πάντα και εξαφανίστηκε στα 150 μέτρα της ευθείας πριν τα φρένα της επόμενης αριστερής. Όταν βγήκα στην ευθεία ήταν ήδη περίπου στην μέση και δεν τον έφτασα ποτέ στα φρένα της σπαστής δεξιάς, μίας πολύ ύπουλης στροφής που όταν μάθαινες την πίστα μπορούσες να την πουλήσεις πηγαίνοντας διαγώνια προς την κατηφορική ευθεία πριν από μία απότομη δεξιά όπου είχαν σημειωθεί και αρκετές πτώσεις.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
Έχουν περάσει 16 χρόνια από εκείνη την ημέρα, ήμουν τότε ένας νέος συντάκτης, συνομιλώντας με τον επόμενο Valentino Rossi (όπως τον λέγαμε με τον πατέρα του)

Δεν οδηγήσαμε ποτέ μαζί για μισή πίστα, ενώ αμέσως μετά ήμασταν μόνοι μας για τους λίγους γύρους που έμεναν για το υπόλοιπο session. ΌΛΟΙ οι Άγγλοι συνάδελφοι είχαν βγει έξω νωρίτερα ζητώντας από την Dunlop να βγάλει τον Simoncelli γιατί δεν ήθελαν να σκοτωθούν δοκιμάζοντας λάστιχα. Μέχρι εκείνη την στιγμή δεν το είχα δει ως απερισκεψία, ήμουν ακόμη εντυπωσιασμένος από το πώς κατάφερε να προσγειωθεί πλαγιασμένος και κυρίως με την λογική ακολουθία της σκέψης του. Πώς δηλαδή πήρε την απόφαση να βγει εκτός πίστας, μέσα από τα κέρμπ! Στο πλαίσιο της συνέντευξης που είχαμε μετά, ξεκίνησα από εκεί: «Πώς το σκέφτηκες αυτό και κυρίως γιατί; Ποιος ο λόγος;» - «Δεν το σκέφτηκα, μου είπε ο Simoncelli, δεν ήταν δηλαδή μία μελετημένη από πριν απόφαση, είχατε πολύ πιο γρήγορες μοτοσυκλέτες οπότε έπρεπε να μην φρενάρω πουθενά για να σας περάσω, ότι ήρθαν οι στροφές και είδα ότι θα έπρεπε να κόψω πολύ για να μείνω πίσω από το GSXR και μετά στην ευθεία να μην μπορώ να προσπεράσω, σκέφτηκα την προσπέραση στην επόμενη στροφή και μου ήρθε πολύ μακριά. Οπότε εκεί που έστριβα την πρώτη δεξιά, το σήκωσα και έκανα την αριστερή εκτός πίστας.

Στην συνέχεια εκείνης της συνέντευξης τον ρώτησα αν οδηγεί στον δρόμο και μου είπε πως όχι γιατί είναι επικίνδυνο και γελάσαμε έπειτα μαζί.

Μπορούσες να το δεις όπως οι Άγγλοι, ως επιθετικό και απερίσκεπτο ή να τον θαυμάσεις ως κάτι εξωπραγματικό και μοναδικό. Διότι αυτό ήταν. Απίστευτα πράος και μαζεμένος όλες τις στιγμές, εκτός από εκείνες που οδηγούσε. Ήμουν τυχερός που τον γνώρισα και μου για λίγο, πολύ λίγο, οδηγήσαμε και μαζί.

Το 2011, με τον αριθμό 58 πάνω στο λευκό fairing, ο Marco έδειχνε πως το μεγάλο του ξέσπασμα ήταν θέμα χρόνου. Πάλευε με τους καλύτερους τότε, με Lorenzo, Stoner, Pedrosa, Rossi κι αν κάποιες φορές οι κινήσεις του ήταν υπερβολικά τολμηρές, είχαν εκείνο το στοιχείο του “πραγματικού αγώνα” που σήμερα θα ξεσήκωνε αντιδράσεις. Δεν υπολόγιζε τίποτα. Οδήγησε πάντα σαν να μην υπήρχε αύριο, και ίσως τελικά γι’ αυτό να έγινε αθάνατος.

Marco Simoncelli 1987-2011: Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια - Αιώνια ζωντανός “Super Sic”!
στιγμιότυπο από την ίδια εκείνη ημέρα

Η μοίρα στάθηκε άδικη στη Sepang. Μια πτώση στην πρώτη κιόλας στροφή, ένα ατυχές σημείο επαφής και το όνειρο σταμάτησε απότομα. Ο θάνατός του σε ζωντανή μετάδοση καθώς όλοι οι θεατές κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί βλέποντας το κράνος του να φεύγει, έμεινε για πάντα χαραγμένος στην ιστορία και κανείς, δεν θέλει να το αναπαράγει. Είχε έντονα στοιχεία αρχαιοελληνικής τραγωδίας μάλιστα από την στιγμή που πάνω του έπεσαν οι καλύτεροί του φίλοι εκτός πίστας και ταυτόχρονα ανταγωνιστές την ώρα του αγώνα. Ένας από τους καλύτερους θα σβήσει άδοξα. Όμως εκείνη τη στιγμή γεννήθηκε κάτι άλλο, ένας θρύλος που κανένας χρόνος δεν μπορεί να σβήσει. Από τότε, το νούμερο 58 έγινε σύμβολο: όχι μόνο του Simoncelli, αλλά κάθε αναβάτη που τρέχει με την καρδιά του.

Η Honda Gresini διατήρησε τη μνήμη του, το Misano World Circuit φέρει πλέον το όνομά του, και κάθε φορά που βλέπεις εκείνη τη λευκοκόκκινη σημαία με τον αριθμό 58, νιώθεις ότι ο “Super Sic” δεν έφυγε ποτέ στ’ αλήθεια. Ζει σε κάθε νέο αναβάτη που ανεβαίνει με πάθος πάνω στη μοτοσυκλέτα, σε κάθε θεατή που ανατριχιάζει όταν ακούει τον κινητήρα να ανεβάζει στροφές.

Ο Simoncelli ήταν ένας από εκείνους τους σπάνιους ανθρώπους που δεν χρειάζονται χρόνο για να αφήσουν το αποτύπωμά τους. Αρκούσαν λίγες σεζόν για να αλλάξει την ψυχή των GP, για να θυμίσει σε όλους μας πως οι αγώνες δεν είναι μόνο νίκες, είναι άνθρωποι, πάθος, είναι συναίσθημα.

Και αν σήμερα κοιτάξεις τον ουρανό πάνω από το Misano, κάπου ανάμεσα στις στροφές της ιστορίας θα δεις τον Marco να γελά, με εκείνο το ανέμελο βλέμμα που λέει:

“Corri forte, ma divertiti – τρέξε δυνατά, αλλά απόλαυσέ το.”