Με την MOTUL στο MotoGP του Sachsenring: Πολλές οι πτώσεις και έκπληξη στην πρώτη τριάδα

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

16/7/2016

Επεισοδιακά ξεκίνησε η προσπάθεια των αναβατών για την κατάταξη από την αρχή της ημέρας, όταν βγήκε η κόκκινη σημαία στην MOTO3 μέχρι να απομακρυνθούν τα λάδια που υπήρχαν στην τέταρτη στροφή. Μετά την έξοδο του Romano Fenati (SKY Racing Team VR46) τα λάδια ήταν υπεύθυνα για τις πτώσεις των Niccolo Antonelli (Ongetta-Rivacold) και Fabio Di Giannantonio (Gresini Racing Moto3) με τον πρώτο να βγαίνει εκτός αγώνα εξαιτίας σπασμένης κλείδας και τον δεύτερο να έχει ανώδυνη έξοδο. Με πολύ κόπο ο Enea Bastianini πήρε τελικά την πρώτη θέση της εκκίνησης, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, την ώρα που η θερμοκρασία στην πίστα ήταν στους 33,5 βαθμούς με σημαντικά ποσοστά υγρασίας.

Αυτό δυσκόλευε τους αναβάτες των MotoGP στην επιλογή των ελαστικών και ιδιαίτερα τον Lorenzo. Στην μακρά σειρά με προβλήματα που αντιμετωπίζει με την μοτοσυκλέτα το τελευταίο διάστημα προστέθηκε για ακόμα μία φορά η σωστή επιλογή ελαστικού, και έτσι σημείωσε δύο πτώσεις απομακρύνοντας τελείως το ενδεχόμενο καλύτερος κατάταξης, από αυτή της 11ης θέσης. Συνολικά ο Lorenzo έχει 3 πτώσεις μέχρι αυτή την στιγμή και ο ίδιος δηλώνει ότι δεν αισθάνεται καθόλου ανταγωνιστικός.

Απεναντίας ο Rossi έκανε μία καλή προσπάθεια κερδίζοντας την τρίτη θέση στην πρώτη σειρά εκκίνησης, σχολιάζοντας επίσης πόσο σημαντική ήταν η επιλογή ελαστικού. Μπροστά του η έκπληξη της ημέρας, ο Hector Barbera της Avintia Racing που η δεύτερη θέση είναι η καλύτερη της καριέρας του στα MotoGP και γι’αυτό ευχαρίστησε ιδιαίτερα την ομάδα του.

Στην κορυφή ο Marquez που χωρίς να απειλείται πρακτικά, μετά από τον ρυθμό που κινούταν στην προσπάθειά του, πήρε δικαιωματικά την πρώτη θέση.

Ο Iannone έδωσε τροφή για σχόλια στις ελεύθερες δοκιμές, όταν βρέθηκε πίσω από τον Lorenzo φρενάροντας με τρόπο πανομοιότυπο, σ’ ένα πλάνο που ήταν ολόιδιο με εκείνο της Καταλονίας, χωρίς ωστόσο κάποια άλλη εξέλιξη. Είχε επίσης πτώση, περίπου ίδια με την τελευταία πτώση του Lorenzo, που του έκοψε την φόρα για μία καλύτερη θέση στην σειρά εκκίνησης, την σιγμή που στις ελεύθερες δοκιμές είχε πολύ καλό ρυθμό.

Την πρώτη λοιπόν δωδεκάδα, πίσω από τους τρεις πρώτους, συμπληρώνουν με την σειρά οι: Danilo PETRUCCI, Pol ESPARGARO, Maverick VIÑALES, Andrea DOVIZIOSO, Aleix ESPARGARO, Andrea IANNONE, Dani PEDROS, Jorge LORENZO, Yonny HERNANDEZ    

Στην MOTO2, NAKAGAMI,  ZARCO και RINS σχημάτισαν την πρώτη τριάδα, με τον Ιάπωνα να παίρνει την πρώτη του pole position εδώ και τρία σχεδόν χρόνια από τον πολύ γρήγορο Γάλλο που μάλιστα σήμερα ήταν και τα γενέθλιά του.

Για ακόμα μία φορά, βασικός πρωταγονιστής του αγώνα αναμένεται να είναι ο καιρός, καθώς αύριο είναι αμφίβολο με ποιες συνθήκες ακριβώς θα γίνει ο αγώνας.

Το MOTO είναι και πάλι στην πίστα μαζί με την MOTUL και τον υπερ-τυχερό νικητή μας  για να σας μεταφέρουμε όλο το κλίμα!

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.