Με την MOTUL στο Sachsenring: Το πιο κρίσιμο αποτέλεσμα του πρωταθλήματος…

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/7/2016

Ταλέντο, ομαδικότητα, στρατηγική και συγχρονισμός, ήταν ο μαγικός συνδυασμός που χρειάστηκε για να αλλάξουν οι… μπότες που θα πατούσαν στην πρώτη θέση του βάθρου! Η ομάδα που θα κατάφερνε την υψηλότερη βαθμολογία στους παραπάνω παράγοντες θα κέρδιζε και τον αγώνα και αυτό ακριβώς έγινε. Ωστόσο δεν υπήρχε σίγουρη συνταγή επιτυχίας, γιατί ακόμα κι αν ξανά γινόταν τα πάντα από την αρχή με τον ίδιο τρόπο, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να μην είναι ίδια η κατάταξη, καθώς το ρίσκο που πήρε ο Marquez ήταν τεράστιο. Το γεγονός ότι τα κατάφερε δείχνει για άλλη μία φορά το ταλέντο του, αλλά όπως είπε ο ίδιος σήμερα, υπήρχε σοβαρή πιθανότητα να μην τελείωνε τον αγώνα!

Ο Marquez κέρδισε με μία τεράστια διαφορά είκοσι και βάλε δευτερολέπτων, και η κίνηση που του έδωσε την νίκη, ήταν η αλλαγή σε slick μόλις στον 13 γύρο, παρόλο που για τρεις γύρους γλιστρούσε σε επικίνδυνο βαθμό. Η ομάδα είδε πόσο γρήγορα στέγνωνε η πίστα, μελέτησε και τον Iannone που είχε μπει πρώτος σε μία απροσδόκητη στιγμή, έχοντας γενικότερα ένα από τα πιο περίεργα Σαββατοκύριακα, και αξιολόγησε γρήγορα την εικόνα, αλλάζοντας σε slick και όχι σε ενδιάμεσα ελαστικά! Όπως θα δούμε παρακάτω, δεν σκεφτόντουσαν και άλλη περίπτωση…

Επειδή στις κερκίδες οι οπαδοί που ξεχωρίζουν είναι του Rossi, και καθώς ο ίδιος πάλευε μέχρι εκείνη την στιγμή για την πρώτη θέση, μ’ έναν Marquez που μετρούσε ήδη μία ανώδυνη έξοδο και έχανε θέσεις κι ένα Lorenzo να μην δείχνει κανένα απολύτως σημάδι αγωνιστικής διάθεσης, δεν γίνεται να μην σχολιάσουμε την αλλαγή στην διάθεσή τους. Ένα πέπλο απογοήτευσης είχε απλωθεί πάνω από το Sachsenring, που τιναζόταν προς τα πάνω και ξανά έπεφτε βαρύ στην πίστα, κάθε φορά που ο Rossi προσπερνούσε την είσοδο των pit και συνέχιζε τον αγώνα με τα ίδια ελαστικά… Όταν πλέον μπήκε μαζί με τους υπόλοιπους που διεκδικούσαν τις πρώτες θέσεις, ούτε η αλλαγή, ούτε και η επιλογή του βγήκε σε καλό. Και δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά που κάνει ακριβώς το ίδιο λάθος. Ο Rossi έχασε από κακές αποφάσεις κι αυτό είναι πάντοτε δυσκολότερο να το χωνέψει κανείς.

Τα θερμά συγχαρητήρια και εκείνο το φιλικό χτύπημα στην πλάτη που σημαίνει «επιτέλους τα κατάφερες» αξίζει ο Cal Crutchlow, ο μόνιμος άτυχος του MotoGP για μεγάλο διάστημα που πέρσι είχε πέσει και στο Sachsenring, και φέτος τα κατάφερε με τον καλύτερο τρόπο να βρεθεί στην δεύτερη θέση του βάθρου. Ο Dovizioso, ο ευγενικότερος στις δηλώσεις του ανάμεσα στους Ιταλούς αναβάτες, συμπλήρωσε το βάθρο κάνοντας έναν εξαιρετικό αγώνα και μάλιστα από την αρχή, εκεί που η πίστα ήταν τόσο βρεγμένη που έκανε τα πράγματα επικίνδυνα.

Σε αυτή την κατάσταση είναι που εκμηδενίζονται οι διαφορές και βλέπουμε αναβάτες με λιγότερο ανταγωνιστικές μοτοσυκλέτες, ή μικρότερη εμπειρία, να  ζουν το όνειρό τους οδηγώντας τον αγώνα. Και πέρα από εξαιρετικές περιπτώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι για σύντομο χρόνο καθώς η πτώση καραδοκεί. Ο Jack MILLER ήταν η εξαίρεση που είδαμε στο Assen να κερδίζει σε αυτές τις συνθήκες ενώ βρέθηκε εκεί στις αλλαγές να οδηγεί και τον χθεσινό αγώνα για σχεδόν δύο γύρους, και ο Danilo Petrucci ήταν εκείνος που έζησε το όνειρό του για σχεδόν επτά γύρους και μετά επιβεβαίωσε τον κανόνα, με πτώση στον δέκατο γύρο…

Οι αναβάτες που έχουν στόχο το πρωτάθλημα δεν πρόκειται να ριψοκινδυνέψουν ποτέ μία πτώση και μειώνουν ρυθμό όταν η βροχή κάνει την εμφάνισή της, με αποτέλεσμα τότε να έχουμε πάντοτε νέες παρουσίες στις πρώτες θέσεις. Και ακριβώς επειδή γνωρίζουν τον παραπάνω κανόνα, δεν μπαίνουν και στην λογική του κυνηγητού… Συγχαρητήρια όμως στον Petrucci γιατί είχε όλα όσα χρειαζόταν για να γίνει εξαίρεση όπως ο Miller στον προηγούμενο αγώνα, κάνοντας πολύ καλό χρόνο και στα δοκιμαστικά, με άδοξο όμως τέλος…

Ο Marquez κατάφερε μία καθαρή νίκη, χωρίς να μπορείς να του προσάψεις το παραμικρό, ενώ και οι θεωρίες που ακούστηκαν από ιταλικά κυρίως site, πως ίσως πήδηξε σε μοτοσυκλέτα που είχε ήδη ταχύτητα, δεν ευσταθούν. Τα δεδομένα της τηλεμετρίας το αποδεικνύουν αυτό, όπως και αυτό το video!

 

Αν κάτι μπορείς να πεις ότι «έσωσε» τον Marquez από τις πίσω θέσεις της κατάταξης, πέρα από όλα τα παραπάνω, είναι η μηδενική του εμπειρία με τα ενδιάμεσα ελαστικά! Όπως είπε ο ίδιος στην συνέντευξη τύπου, η δική του ομάδα δεν έχει τρίτη επιλογή, είναι είτε βρόχινα, είτε slick ελαστικά. Καλό είναι να υπάρχουν πολλές επιλογές, αλλά οι πολλές επιλογές μερικές φορές γυρνάνε boomerang, όπως ακριβώς έγινε με την περίπτωση του Rossi αλλά και του καημένου Redding. Το «καημένος» ταιριάζει με την όψη που είχε το πρόσωπό του, όταν εξαιτίας των ελαστικών έχασε μία τεράστια ευκαιρία για το βάθρο και τερμάτισε τέταρτος.

Η πολυφωνία των πολλών επιλογών που σαστίζουν και τους καλύτερους ακόμη, καθώς και η απουσία σαφέστατου πλάνου σε πολλές ομάδες, ήταν τα χαρακτηριστικά που ανέδειξε ο καιρός στον χθεσινό αγώνα, που είχαμε πει χαρακτηριστικά ότι θα είναι ο πρωταγωνιστής για άλλη μία φορά.

Ευχαριστούμε την MOTUL για την φιλοξενία της και την ευκαιρία που έδωσε σ’ έναν αναγνώστη μας, (Γεώργιος Πασιόπουλος) να ζήσει από κοντά τον μαγικό κόσμο των MotoGP! Θα ακολουθήσει άρθρο του με την εμπειρία του, όπως την έζησε! 

Ετικέτες

MotoGP: Τίτλοι με δύο κατασκευαστές - Ο Marc Marquez σε ένα ακόμη κλειστό κλαμπ εκλεκτών

Ο M.Marquez και άλλοι 5 έχουν κερδίσει πρωτάθλημα στην κορυφαία κατηγορία με διαφορετικούς κατασκευαστές
Marquez Two manufacturers
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/12/2025

Ο Πρωταθλητής του 2025 έγινε μέλος μιας ακόμη μικρής λίστας, εκείνων που κατέκτησαν τίτλους MotoGP με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές.

Η ιστορία του #93 είναι πλέον θρύλος. Ο συνδυασμός αγωνιστικής ιδιοφυΐας, αντοχής απέναντι σε σοβαρούς τραυματισμούς και ακατάβλητης θέλησης τον έφερε ξανά στην κορυφή. Και μαζί με αυτήν την επική επιστροφή, ήρθαν και σημαντικά στατιστικά ορόσημα.

Ένα από τα κατορθώματα του Marquez το 2025 ήταν ότι έγινε ο πιο πρόσφατος αναβάτης, και ένας από τους ελάχιστους στην ιστορία, που κατακτά τίτλους με δύο κατασκευαστές. Ο Geoff Duke ήταν ο πρώτος που το πέτυχε, με τις Norton και Gilera. Ακολούθησε ο Giacomo Agostini, που μετά την κυριαρχία του με την MV Agusta πήρε τίτλο και με Yamaha το 1975.

Πιο πρόσφατα, ο Eddie Lawson κατέκτησε διαδοχικούς τίτλους το 1988 και 1989 με Yamaha και Honda. Ο Valentino Rossi συνέχισε την παράδοση, κερδίζοντας τρεις σερί τίτλους (2001-2003) με Honda πριν κάνει το ιστορικό πέρασμα στη Yamaha το 2004.

Ο Rossi, ο Stoner και η εποχή της αλλαγής

Ο Rossi επανέφερε τη Yamaha στους τίτλους το 2004 και 2005, πριν ο Nicky Hayden και ο Casey Stoner διακόψουν την κυριαρχία του. Ο Stoner, ειδικά, έγραψε το δικό του κεφάλαιο, πρώτα με την Ducati το 2007 και έπειτα με τη Honda το 2011, όπου κέρδισε 10 από τα 17 Grand Prix της χρονιάς.

Η πρόωρη αποχώρηση του Stoner άνοιξε τον δρόμο για την άφιξη ενός εκρηκτικού ταλέντου στη Repsol Honda. Το όνομα ήταν Marc Marquez.

Η αυτοκρατορία του Marquez και η πτώση

Ακολούθησαν έξι τίτλοι: 2013, 2014, 2016, 2017, 2018, 2019. Ο Marquez ήταν ασταμάτητος, μέχρι τη μοιραία πτώση στη Jerez. Τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις στο δεξί βραχίονα, αμέτρητες πτώσεις, στιγμές που η ιδέα της απόσυρσης έμοιαζε πολύ κοντά

Η αναγέννηση με Ducati

Τότε ήρθε η μεγάλη αλλαγή. Το πέρασμα στην Ducati αναζωπύρωσε τον μύθο του Marquez. Μετά την πρώτη νίκη του σε 1043 ημέρες με τα χρώματα της Gresini, ακολούθησε μια εκπληκτική πρώτη χρονιά με την εργοστασιακή Ducati. Ο τίτλος του 2025 κερδήθηκε στην Ιαπωνία με πέντε αγώνες να απομένουν.

Με αυτόν τον τίτλο, ο Marquez μπήκε στο πάνθεον αναβατών όπως οι Stoner, Rossi, Lawson, Agostini και Duke, που κατέκτησαν τίτλους με δύο διαφορετικούς κατασκευαστές. Ένα επίτευγμα που έχει το δικό του ειδικό βάρος και είναι κάτι που το έχουν καταφέρει μόνο μια χούφτα ανθρώπων στην κορυφαία κατηγορία.

Μια ακόμη περιπέτεια τραυματισμού ήρθε στην Ινδονησία πριν το τέλος της σεζόν, αλλά κανείς δεν αμφιβάλλει πως ο Marquez θα επιστρέψει για την ερχόμενη σεζόν που θα έχει εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον πρώτα από όλα για να δούμε αν ο Καταλανός εξακολουθεί να έχει το ίδιο ισχυρό κίνητρο έπειτα από την τιτάνια και μακροχρόνια προσπάθεια που κατέβαλλε για να επιστρέψει. Ο εννέα φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής, δείχνει πάντως ότι έχει ακόμα πολλά να γράψει στο δικό του κεφάλαιο της ιστορίας του MotoGP.