Misano – Περιορισμός ζημιάς για την Honda με επίθεση Pedrosa!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/9/2016

Είδαμε λίγες προσπεράσεις πριν από λίγο στο Misano, σε σύγκριση με όσα θα περίμενε κανείς, αλλά ήταν όλες τους εντυπωσιακές και ανέβαζαν κατακόρυφα την αγωνία! Κυρίως γιατί οι πολλές πτώσεις σε όλες τις δοκιμές, δεν άφηναν να καταλαγιάσει το ενδεχόμενο, να πάει κάτι στραβά…

Ο Lorenzo, ο άνθρωπος που περιμέναμε να οδηγήσει την κούρσα πριν προλάβει να τον πιάσει ο Rossi, έκανε μία εκπληκτική εκκίνηση φεύγοντας πρώτος, με τον Vinales από την τρίτη θέση να κάνει την δεύτερη καλύτερη εκκίνηση και να μονομαχεί στην πρώτη στροφή με τον Rossi, αλλά για ελάχιστα πριν αφήσει τις δύο Yamaha μπροστά.

Από εκεί και πέρα ο Rossi είχε ένα στοίχημα να νικήσει, με μεγάλη ανταμοιβή για το πρωτάθλημα σε περίπτωση που τα κατάφερνε: Να μην αφήσει τον Lorenzo να μπει σε κατάσταση νιρβάνας, φεύγοντας μπροστά.

Ο Lorenzo έχει κάτι σπάνιο, αντίστροφο από το συνηθισμένο για την πλειοψηφία στους αγωνιζόμενους: Αισθάνεται πιο άνετα να τον κυνηγούν, από το να κυνηγά ο ίδιος. Το οποίο βέβαια είναι κι ένα από τα γνωστότερα χαρακτηριστικά του, οπότε ο Rossi δεν άφησε στιγμή χωρίς να εστιάσει και σε μόλις ένα γύρο ήταν εμπρός, κάνοντας και την διαφορά αμέσως. Η προσπέραση στον Lorenzo έγινε μετά από μικρό λάθος του Ισπανού, ο οποίος έδειξε ότι τσατίστηκε κλείνοντας απότομα την γραμμή του, όμως ο Rossi είχε ήδη μεγαλύτερη ταχύτητα μέσα στην στροφή, φεύγοντας εμπρός. Από την στιγμή που ο Rossi πέρασε, ο Lorenzo έπαψε άμεσα να είναι ο άνθρωπος του Σαββάτου που έσπασε το ρεκόρ, αφήνοντας τον Ιταλό να φύγει μπροστά, σε μία διαφορά που έφτασε σχεδόν στα 1,2 δευτερόλεπτα και διατηρήθηκε για πολύ ώρα.

Πίσω τα πράγματα ήταν εντυπωσιακά για την μάχη της τρίτης θέσης. Ο Marquez είχε μία πολύ σύντομη μάχη με τον Dovizioso και έπειτα έβαλε πλώρη για τον Vinales, αμφότεροι με το σκληρό εμπρός ελαστικό. Ο Marquez έκανε ορισμένους από τους ταχύτερους γύρους, κερδίζοντας την τρίτη θέση και στοχεύοντας τις Yamaha. Όμως στον έβδομο και όγδοο γύρο, ήταν μία άλλη Honda που αρχίζαμε να προσέχουμε για τους χρόνους της. Ο Pedrosa, που είχε ξεκινήσει από την τρίτη σειρά και με εντελώς διαφορετικό συνδυασμό ελαστικών από τον Marquez, έκανε συνέχεια καλύτερους χρόνους. Με μαλακό εμπρός ελαστικό και την θερμοκρασία της πίστας ιδιαίτερα υψηλή, στους 43^ο Κελσίου, τα Michelin έδειχναν ότι μπορούν να τα βάλουν με την διατήρηση της θερμοκρασίας, δίνοντας στον Pedrosa το προβάδισμα με την επιλογή που είχε κάνει. Κι εκεί, στον 15^ο γύρο, ο Pedrosa έσπασε το όριο του 1.33 και κατέβασε το χρόνο στο 1.32!

Η προσπέραση στον Marquez ήταν εντυπωσιακή, κατεβάζοντάς τον από το βάθρο στην κυριολεξία! Η διαφορά που είχε αφήσει ο Marquez από τον Lorenzo, ήταν αστεία υπόθεση για τον ρυθμό του Pedrosa, που εξαιρετικά γρήγορα σκαρφάλωνε! Περνώντας τον Lorenzo, ο Pedrosa έβαλε πλώρη για τον Rossi που οδηγούσε αλάνθαστα και πολύ σταθερά εμπρός, με το μυαλό του στην νίκη. Ήταν το σημείο με την περισσότερη αγωνία στον αγώνα, καθώς ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο Pedrosa θα ροκανίσει γρήγορα την διαφορά με τον Rossi…

Ο ίδιος ο Rossi δεν περίμενε να έχει τέτοιο ανταγωνισμό, πίστευε ότι θα πάρει την νίκη μέσα στην έδρα του, μπροστά στους φανατικούς οπαδούς του… όμως ο Pedrosa είχε άλλη γνώμη. Δεν έχει περάσει χρονιά που να μην έχει ανέβει στην πρώτη θέση του βάθρου, για τον σταθερά στην Honda, Ισπανό και δεν υπάρχει χρονιά που να οι επιδόσεις του να είναι τόσο κάτω. Η Honda, και οποιοσδήποτε κατασκευαστής, θέλει έναν δεύτερο αναβάτη με την παροιμιώδη σταθερότητα του Pedrosa, που να είναι σταθερά στις κορυφαίες θέσεις, φέτος όμως δεν ήταν μία τέτοια χρονιά για εκείνον, άλλωστε είναι και μία χρονιά που η πρώτη θέση έχει αλλάξει πάρα πολλά χέρια και τα πάντα κύλισαν απρόβλεπτα. Ο Pedrosa βρήκε την ευκαιρία να αποδείξει τον εαυτό του, και δε θα την άφηνε έτσι. Επιτέθηκε στον Rossi, τον πέρασε και ξεκίνησε να χτίζει την διαφορά. Ο Rossi αρχικά προσπάθησε να κρατήσει μία απόσταση από την οποία θα μπορούσε να επιτεθεί, έστω και στον τελευταίο γύρο, αλλά ο ρυθμός του Pedrosa δεν του επέτρεψε να την διατηρήσει για περισσότερους από 2-3 γύρους. Πολύ γρήγορα η Honda έφυγε ένα δευτερόλεπτο εμπρός, όπως προηγουμένως η Yamaha, κι όσο πλησιάζαμε στο τέλος τόσο ο Rossi συνειδητοποιούσε ότι οι έξτρα πέντε πόντοι είχαν χαθεί για πάντα, περιορίζοντας τον ρυθμό για να μειώσει το ρίσκο. Στο τέλος ο Pedrosa, με την απίστευτη οδήγηση, κέρδισε κάνοντας έναν εντυπωσιακό αγώνα, με διαφορά 2.837!

Μπορεί να κατέβασε τον Marquez από το βάθρο, αλλά στο τέλος τον βοήθησε να κρατήσει την ήδη υψηλή διαφορά του με τον Rossi.

Ανεβαίνοντας στο βάθρο, ήταν ο Lorenzo που είχε βαρύ το βήμα, γιατί ήξερε τι τον περιμένει… Στο κατακίτρινο Misano που πάντα πέφτουν κιγκλιδώματα και φράχτες, η απονομή γινόταν μπροστά σε ένα κίτρινο ποτάμι, που αχνίζοντας τον γιουχάριζε δυνατά. Οι Ιταλοί έδειξαν ότι δεν έχουν τα εθνικιστικά θέματα, για τα οποία φημίζονται οι Ισπανοί στους αγώνες, κι έτσι η αντίδραση στον Pedrosa, ήταν πολύ διαφορετική. Ο Pedrosa έχει κερδίσει τον σεβασμό για πολλούς λόγους, πέρα από την οδηγική του σταθερότητα, κι αυτό φάνηκε στο θερμόαιμο Misano. Ο Rossi αστειεύτηκε ότι θα μπορούσε να «κρατηθεί» για την Ισπανία που θα μεταφερθούν τώρα, και να τον αφήσει να νικήσει στην έδρα του, όπως ονειρευόταν όλες αυτές τις μέρες… Ήταν όμως τόσο πιο γρήγορος μέσα στον αγώνα ο Pedrosa, που δεν υπήρχε καμία περίπτωση.

Ο Vinales δέχτηκε ποινή για να αφήσει τον Dovizioso να περάσει εμπρός, καθώς πάτησε αρκετές φορές εκτός πίστας - άλλο ένα σημείο που έδειξε ότι προσπαθούσε συνέχεια με το σκληρό εμπρός ελαστικό. Αμέσως μετά την προσπέραση του Pedrosa στον Rossi, ο ίδιος κίνδυνος φάνηκε και για τους ίδιους, ιδιαίτερα για τον Ιταλό που το Σάββατο παραλίγο να χάσει την 2^η θέση στην εκκίνηση ακριβώς για αυτό. Δεν επανέλαβαν όμως το λάθος και το ενδεχόμενο αυτό απομακρύνθηκε…

Τελικώς ο Vinales επικράτησε της Ducati, και με σημαντική διαφορά από τον Marquez τερμάτισε στην πέμπτη θέση, με τον Pirro να σημειώνει έναν καλό, αν και μοναχικό αγώνα, κρατώντας και την έβδομη θέση για την Ducati, πίσω από τον Dovizioso…

Το πάντοτε μαχητικό Misano, φιλοξένησε έναν όμορφο αγώνα, χωρίς το επίπεδο έντασης που είχαμε «φορτώσει», έπειτα από τις δοκιμές του Σαββάτου και τις μάχες σε αγγλικό έδαφος στο Silverstone. Ήταν ωστόσο αγώνας που σε κρατούσε στην θέση σου, και έφερε την διαφορά των δύο πρώτων στους 43 βαθμούς

Αποτελέσματα:

Dani PEDROSA

Valentino ROSSI

Jorge LORENZO SPA

Marc MARQUEZ

Maverick VIÑALES

Andrea DOVIZIOSO

Michele PIRRO

Pol ESPARGARO

Cal CRUTCHLOW

Alvaro BAUTISTA

Danilo PETRUCCI

Stefan BRADL

Hector BARBERA

Eugene LAVERTY

Scott REDDING GBR

Yonny HERNANDEZ

Tito RABAT

Εκτός:

Aleix ESPARGARO

Javier FORES

Alex LOWES

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_679

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!