Mooney VR46 Racing 2022 – Παρουσίαση ομάδας MotoGP και Moto2

Marini, Bazzecchi, Vietti, Antonelli με τα νέα χρώματα
Από το

motomag

25/2/2022

Στο θέατρο Possini στο Pesaro της Ιταλίας η Mooney παρουσίασε τις μοτοσυκλέτες της για το 2022 σε MotoGP και Moto2, τις Ducati Desmosedici σε μαύρο, κίτρινο και φθορίζων κίτρινο. Το μόνο σίγουρο πως είχε μερικά αταίριαστα χρώματα να παντρέψει, όπως τις διαφορετικές αποχρώσεις του κίτρινου, του μαύρου και του γκρι.

Ο Valentino Rossi, ιδιοκτήτης της Mooney VR46 Racing δήλωσε: «Έχουμε διανύσει πολύ δρόμο από την εποχή της Moto3 και πλέον είμαστε έτοιμοι για τα MotoGP με μία ομάδα όπως η VR46 και τέσσερις νέους αναβάτες που γνωρίζω ήδη πως θα δώσουν το 100%. Κλείνει έτσι ένας κύκλος για εμένα αλλά και για όλους τους ανθρώπους που εργάστηκαν πάνω σε αυτό το εγχείρημα όλα αυτά τα χρόνια. Ταυτόχρονα πρόκειται για μία εξαιρετική νέα αρχή, μία καινούρια όμορφη ιστορία στα MotoGP. Είμαστε εδώ χάρη στους χορηγούς μας και είναι χαρά μου να καλωσορίζω την Mooney. Συναντηθήκαμε στο ράντζο μου το χειμώνα και αμέσως είδαμε πως είχαμε ταύτιση απόψεων και τώρα πλέον έχουμε αυτές τις όμορφες μοτοσυκλέτες με τα χρώματά μας».

Ο Alessio Salucci, Διευθυντής Mooney VR46 Racing: «Μόνο ικανοποίηση μπορώ να δηλώσω που είμαι μέρος αυτό του εγχειρήματος, που μόνο πρόσφατο δεν είναι. Η ομάδα έχει μακρά ιστορία με την υποστήριξη της Sky Italia και παρουσία σε Moto2 και Moto3 και βήμα – βήμα έχει φτάσει πλέον και στα MotoGP. Είναι μία φυσική εξέλιξη και το επόμενο στάδιο υποστηρίζοντας και ακολουθώντας ακόμη πιο στενά τους αναβάτες της VR46 Academy. Είδαμε τους Luca και Marco να μεγαλώνουν. Τα MotoGP είναι μία σημαντική δέσμευση η οποία όμως δεν θα μας εμποδίσει να συνεχίσουμε δυναμικά στην Moto2 που θεωρούμε σημαντικό στάδιο στην προετοιμασία των οδηγών μας. Η χρονική στιγμή ήταν κατάλληλη για να γραφτεί το επόμενο κεφάλαιο σε αυτό το βιβλίο, πάντα με ιταλικό πνεύμα και το DNA της VR46 και του Valentino που εμπλέκεται σε αυτό 100%. Ήταν πάντα καινοτόμος και έχει αφήσει και εδώ το σημάδι του. Ευχαριστώ θερμά όλους τους συνεργάτες μας καθώς και ένα θερμό καλωσόρισμα στην Mooney που μπαίνει στην οικογένειά μας ως μέγας χορηγός. Χωρίς την υποστήριξή τους δεν θα μπορούσαμε να είχαμε φτάσει εδώ, κι ελπίζουμε να μπορέσουμε να τους ανταποδώσουμε την εμπιστοσύνη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο».

Ο Emilio Petrone, CEO της Mooney δήλωσε: «Η παρουσίαση αυτή είναι κάτι μεγαλύτερο από μία αγωνιστική ομάδα μοτοσυκλετών, είναι ένα πραγματικό μανιφέστο με ενότητες για το Ιταλικό ταπεραμέντο και την υπέρβαση που δύο ηγέτες στους τομείς τους θα συστήσουν στις πίστες ανά τον κόσμο. Ως θιασώτης των αγώνων λαμβάνω σήμερα διπλή ικανοποίηση και είμαι βέβαιος πως η Mooney και η VR46 δεν βρίσκονται παρά στο ξεκίνημα του ταξιδιού τους».

Pablo Nieto, MotoGP Team Manager – Mooney VR46 Racing Team: «Είμαστε στην αρχή μίας σημαντικής σεζόν με υψηλές προσδοκίες και μία νέα ομάδα που θα μας φέρουν σύντομα στον πρώτο αγώνα του Qatar. Ξεκινώντας από τους αναβάτες, κάθε ένας έχει τον δικό του στόχο. Από την μία ο Luca που είναι ήδη ένα χρόνο στα MotoGP και από την άλλη ο Marco που είναι Rookie. Ο Luca θα μπει στους αγώνες με μία εργοστασιακή Ducati GP22 και μπορεί να το διασκεδάσει, ο Luca από την άλλη μπορεί να παλέψει για να είναι καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος, έχει μεγάλες δυνατότητες αλλά και πολύ ισχυρό ανταγωνισμό από ικανότατος αναβάτες που έρχονται από τις μικρότερες κατηγορίες. Στο πλευρό μας έχουμε την Ducati με την οποία είμαστε στο ξεκίνημα μίας όμορφης σχέσης, μας υποδέχτηκαν στην δική τους οικογένεια και είμαστε εξίσου χαρούμενοι όλοι μας. Όλη η ομάδα είναι εμποτισμένη με το DNA της VR46, πολλοί μηχανικοί και τεχνικοί έρχονται από την Moto2 και έχουν δουλέψει μαζί μας για πολλά χρόνια. Μία μεγάλη ευκαιρία για εξέλιξη της ομάδας και μία στιγμή περηφάνιας για εμένα».

Luca Brivio, Moto2 Team ManagerMooney VR46 Racing Team: «Θα είναι μία ενδιαφέρουσα σεζόν, ο Celestino είναι στον δεύτερο χρόνο του στην Moto2 με Kalex έχοντας ολοκληρώσει το 2021 με κρεσέντο, πήγε καλά στις δοκιμές και ελπίζουμε να είναι ανταγωνιστικός από την πρώτη στιγμή. Ο Niccolo μεταπηδά κατηγορίες έχοντας ένα πολύ ικανό και εξειδικευμένο προσωπικό να τον υποστηρίζει, έχει πολύ καλές δυνατότητες και ο στόχος είναι να το διασκεδάσει και να αποκτήσει εμπειρία, χωρίς υπερβολικές πιέσεις ώστε να προχωρήσει βήμα – βήμα. Έχουμε πολλούς λόγους να δώσουμε το καλύτερο που μπορούμε για να ανταμείψουμε και τους Vale, Uccio, Pablo και όλη την VR46 για την ευκαιρία αυτή. Μπήκα στην ομάδα αυτή πριν πολλά χρόνια, το 2014 και είμαι περήφανος που μου αναθέτουν την ευθύνη αυτή».

Luca Marini: «Θα είναι μία πολύ σημαντική σεζόν για εμένα αλλά και όλη την Mooney VR46. Έχω αρχίσει να συνηθίζω την Ducati GP22 και να βλέπω τις δυνατότητες που έχει. Η αίσθησή μου είναι παραπάνω από θετική και το στόχος είναι να παλεύω για την πρώτη πεντάδα και να βρίσκομαι σταθερά στην πρώτη δεκάδα. Θα ήθελα να ανέβω και στο βάθρο, είναι μεγάλος στόχος αλλά έχω εμπιστοσύνη στις δυνατότητες της ομάδας. Η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική, διασκεδάζουμε, περνάμε καλά. Επίσης μου αρέσουν ιδιαίτερα τα χρώματα της ομάδας που ήταν πάντα και χρώματα της VR46».

Marco Bezzecchi: «Το Qatar είναι μία ανάσα μακριά και θα πρέπει να αντιμετωπίσω την πίεση που έρχεται, βλέποντας το από την θετική πλευρά. Η αναμονή ήταν μεγάλη και η αδρεναλίνη έχει αρχίσει ήδη να αυξάνεται. Είμαι χαρούμενος με το πώς εξελίχθηκαν οι δοκιμές, φυσικά έχω πολλά ακόμη να κάνω, έχουμε τρέξει μόλις μία προσομοίωση αγώνα και το πρώτο GP θα είναι πρόκληση. Μου αρέσει η ομάδα, είναι δεμένη και η ατμόσφαιρα ευχάριστη. Ο τίτλος του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου είναι καλός στόχος και θα ήθελα να παλέψω για αυτόν μέχρι το τέλος. Τα χρώματα μου αρέσουν, είναι του Valentino, της VR46 της Mooney και της Ducati σε πλήρες ιταλικό πνεύμα».

Celestino Vietti: «Θα είναι μία σεζόν που θα βγει με μία ανάσα, έχω ένα χρόνο εμπειρίας στους ώμους μου και μία ομάδα με υψηλό ηθικό, καθώς και πολύ θετικά αισθήματα μετά τις πρώτες δοκιμές. Ανυπομονώ για τον αγώνα του Qatar, που είναι σε μία από τις αγαπημένες μου πίστες. Ρυθμό έχουμε και ο στόχος είναι να είναι σταθερός και να είμαστε όσο πιο ακριβής μπορούμε, πράγματα σημαντικά για την Moto2».

Niccolo Antonelli: «Μία νέα κατηγορία, μία νέα ομάδα που δίνουν ώθηση και με παρακινούν να τα πάω καλά. Δουλέψαμε σκληρά στις δοκιμές για να προετοιμαστούμε όσο περισσότερο γινόταν για τον πρώτο αγώνα στο Qatar. Η ομάδα με βοηθά να προσαρμοστώ στην κατηγορία και να είμαι άνετος στην οδήγηση, έχουμε πολλά να κάνουμε αλλά δεν βιαζόμαστε. Συνεχίζουμε σε αυτή την κατεύθυνση, σταθερά, για να γίνουμε ανταγωνιστική όσο το δυνατόν νωρίτερα».

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.