Mooney VR46 Racing Team - Ο Rossi κι o Uccio παρουσιάζουν την ομάδα του 2023
Luca Marini & Marco Bezzechi έτοιμοι για το TOP5 καβάλα στις μοτοσυκλέτες της Ducati
Από τον
Κώστα Γκαζή
6/3/2023
Η Mooney VR46 Racing Team έκανε την επίσημη παρουσίαση της για το 2023, στη 10η σεζόν της στον θεσμό του MotoGP, και τη δεύτερη στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος. Επίσημοι αναβάτες είναι ο Luca Marini και ο Marco Bezzechi, που θα οδηγούν μοτοσυκλέτες της Ducati.
Οι ταλαντούχοι Marini & Bezzechi κατάφεραν να συλλέξουν 231 βαθμούς στο ντεμπούτο τους με την ομάδα το 2022, μια pole position, τον τίτλο του Rookie της χρονιάς (Bezzechi), και αρκετούς τερματισμούς στην πρώτη δεκάδα.
Ιδιοκτήτης της ομάδας είναι φυσικά ο θρύλος Valentino Rossi, ενώ Διευθυντής της Ομάδας είναι ο Alessio Salucci (Uccio) και Manager ο Pablo Nieto.
Νέα είναι τα γραφικά στις μοτοσυκλέτες του 2023, στον ίδιο χρωματικό συνδυασμό (μαύρο-κίτρινο) με περισσότερο μαύρο για φέτος, με κύριο χορηγό την Mooney, ιταλική εταιρεία γνωστή μεταξύ άλλων για την NFC εφαρμογή (smartphone app) πληρωμών της, που λειτουργεί ως προπληρωμένη τραπεζική κάρτα.
Η επίσημη παρουσίαση της ομάδας έγινε στο CUPRA Garage στο Μιλάνο, λίγο πριν αναχωρήσει για το Portimao όπου θα γίνει το τελευταίο pre-season τεστ πριν τον 1ο αγώνα της σεζόν, στην ίδια πίστα.
Θυμίζουμε πως στο pre-season test της Sepang στη Μαλαισία ο Luca Marini ήταν ο ταχύτερος αναβάτης των δοκιμών, με τον Bezzecchi να σημειώνει τον 8ο ταχύτερο χρόνο.
Κατά την παρουσίαση ο Marini δήλωσε σίγουρος πως μπορεί να παλεύει για μια θέση στο Top5 κάθε σαββατοκύριακο, δηλώνοντας πως οι ρυθμίσεις της μοτοσυκλέτας του είναι πιθανώς καλύτερες ακόμα και από των εργοστασιακών Ducati!
Αντίστοιχα, ο Bezzechi δήλωσε πως η μοτοσυκλέτα του 2023 είναι σαφώς καλύτερη από του 2022, με βελτιωμένη πληροφόρηση από το γκάζι και καλύτερο αεροδυναμικό πακέτο.
Με τη σειρά του, ο Valentino Rossi δήλωσε πως αναμένει ένα σπουδαίο 2023 όσον αφορά στις επιδόσεις των δυο αναβατών του, με τον Marini να έχει κάνει μεγάλη πρόοδο το 2022 και να έχει πλησιάσει στο βάθρο αρκετές φορές. “Αυτή θα είναι η τρίτη σεζόν του Luca στο MotoGP και περιμένω πολλά από αυτόν. Κι ο Marco μπορεί να τα πάει επίσης καλά, στην rookie χρονιά του στη μεγάλη κατηγορία το 2022 ήταν εξαιρετικός. Ανέβηκε στο βάθρο στο Assen και ήταν ανταγωνιστικός με τους κορυφαίους αναβάτες σε αρκετούς αγώνες. Πρέπει να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό, και μπορεί να βελτιωθεί κι άλλο στη δεύτερη χρονιά του στο MotoGP.”
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: