MotoGP 2021: VR46 ή Leopard Racing στη θέση της Avintia

Μεγάλες πιθανότητες αντικατάστασης

Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

15/9/2020

Σίγουρα η φετινή "silly season" έχει στο επίκεντρο τις μεταγραφές και τις μετακινήσεις αναβατών –που λίγο ως πολύ δείχνει να ξεκαθαρίζει το τοπίο- αλλά υπάρχει κι άλλο ένα σημείο που επικεντρώνει μεγάλο μέρος της προσοχής, το οποίο αφορά τις ομάδες που θα συμμετέχουν το 2021 στην μεγάλη κατηγορία.

Μία από τις πιο ηχηρές αλλαγές που ενδέχεται να γίνει, είναι αυτή της αποχώρησης της ομάδας της Avintia. Παρά τα πολύ καλά αποτελέσματα που είχε στον πρώτο αγώνα του Misano, υπήρξαν πολλές αναφορές και συζητήσεις σχετικά με την σκέψη των ανθρώπων της ομάδας να αποχωρήσουν από τα MotoGP και να επικεντρωθούν σε άλλα Projects. Αυτό σημαίνει ότι αν τελικά γίνει πράξη, τότε μια άλλη ομάδα θα πάρει την θέση της, όπως έγινε με την περίπτωση της Petronas SRT και της Aspar το 2019.

Τις περισσότερες πιθανότητες για να "γεμίσουν" το κενό που θα αφήσει η Avintia, τις συγκεντρώνουν η Sky Racing Italia VR46 (η ομάδα του Rossi στις Moto2 και Moto3) και η Leopard Racing που έχει νικήσει στην Moto3. Ανάμεσα στους δύο υποψήφιους, το φαβορί είναι η ομάδα από το Λουξεμβούργο, η Leopard Racing, η οποία χρηματοδοτείται από το ενεργειακό ποτό Leopard και ανήκει στον Flavio Becca. Παρά το ότι οι επιδόσεις της ομάδας στα αγωνιστικά δρώμενα δεν τόσο καλές τα τελευταία χρόνια, μετά το 2015 που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα στην Moto3 με τον Danny Kent, η επιρροή της ομάδας έχει αυξηθεί και σε άλλες αγωνιστικές δραστηριότητες, όπως η ποδηλασία.

Για την VR46 από την άλλη, ίσως είναι πολύ σύντομο το διάστημα για να μπει στα MotoGP, αλλά είναι πεποίθηση των περισσότερων πως αυτό θα αποτελέσει την κύρια δραστηριότητα του Rossi αφού κρεμάσει την δερμάτινη φόρμα του. Επίσης δεν είναι λίγοι αυτοί που ελπίζουν ότι ο Γιατρός θα ενώσει τις δυνάμεις του με την Suzuki για να επιχειρήσει να πετύχει μέσα από το ρόλο του διευθυντή μιας δορυφορικής ομάδας.

Στο στρατόπεδο πάντως της Avintia, μέσα στο σαββατοκύριακο του πρώτου αγώνα του Misano επιβεβαιώθηκε ότι ο Bastianini θα τρέχει από του χρόνου στα MotoGP (πιθανότατα ως αντικαταστάτης του Zarco στην ομάδα), ενώ ο Tito Rabat παρά το γεγονός ότι έχει συμβόλαιο με ισχύ δύο ετών με την Avintia, δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο αν θα συνεχίσει, εξαιτίας των απογοητευτικών αποτελεσμάτων του μέχρι τώρα. Αν ο Rabat αποχωρήσει, είναι πιθανό να πάρει την θέση του ο Luca Marini (αναβάτης της VR46 στην Moto2, ετεροθαλής αδερφός του Rossi και πρωτοπόρος στην βαθμολογία), ο οποίος έχασε την μάχη με τον Bastianini για ένα συμβόλαιο με την Ducati.

Η Avintia, παρά το ότι είναι η μικρότερη ομάδα στα paddock των MotoGP, το 2020 αναβάθμισε σημαντικά την εικόνα της με την ένταξη του Zarco, περνώντας από το επίπεδο των ιδιωτών στο status μιας σημαντικής δορυφορικής ομάδας της Ducati. Αν και οι αναβάτες της τρέχουν με τις περσινές GP19, o Γάλλος έχει πετύχει μερικά καλά αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένων της pole position και το βάθρο στο Brno, τα πρώτα για την ομάδα στην ιστορία της. Παρ' όλα αυτά, βασιζόμενοι στο παρελθόν σε αναβάτες που έπρεπε να πληρώνει τα συμβόλαιά του, η Avintia πέρασε δύσκολα την περίοδο της καραντίνας λόγω του COVID-19, ενώ θα μπορούσε να επικεντρωθεί στην Moto3 και στην MotoE όπου συμμετέχει ή να διερευνήσει την πιθανότητα συμμετοχής στην Moto2. Να θυμίσουμε ότι αρχικά η Avintia μπήκε στα MotoGP όταν δημιουργήθηκαν οι κανονισμοί για τις CRT, αλλά έμεινε ακόμη και όταν καταργήθηκε η υποκατηγορία, μένοντας στις πίσω θέσεις του grid, κάτι που άλλαξε μόλις φέτος…

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!