MotoGP 2022, GP Ταϊλάνδης, FP1 - Marc Marquez, πρώτος και στο στεγνό!

Πλουραλισμός κατασκευαστών στις πρώτες θέσεις

Από τον

Κώστα Γκαζή

30/9/2022

O Marc Marquez συνεχίζει το δυνατό comeback και στο GP της Ταϊλάνδης, καθώς παρά μια ανώδυνη πτώση που είχε, χωρίς να φταίει, σημείωσε τον ταχύτερο χρόνο στα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά της Ταϊλάνδης, και μάλιστα στο στεγνό!

Καθώς τα χαράματα είχε πιάσει βροχή, ένα τμήμα της εξόδου διαφυγής στην τρίτη στροφή της πίστας Chang που είχε βαφτεί την προηγούμενη ημέρα δεν είχε προλάβει να στεγνώσει, και εκεί ακριβώς ήταν που βρέθηκε ο Marc Marquez, καθώς είχε χάσει τη γραμμή του, με αποτέλεσμα να γλιστρήσει και να πέσει σχεδόν σταματημένος. Όχι μόνο δεν χτύπησε, αλλά ούτε και πτοήθηκε, όπως δείχνει και ο ταχύτερος χρόνος που σημείωσε λίγο πριν το τέλος των FP1.

Έχουμε και λέμε: pole position στη βρεγμένη πίστα του Motegi; “Τον ευνόησε η βροχή.” Τέταρτη θέση στον στεγνό αγώνα της Ιαπωνίας; “Δεν έχει τίποτα να χάσει.” Πρώτη θέση στα στεγνά FP1 της Ταϊλάνδης; “…”

Καλό είναι να είμαστε αντικειμενικοί. Ακόμα και μετά απ’ όλες τις εγχειρήσεις και τις περιπέτειες με την υγεία του, ακόμα και μετά από τέτοια αποχή από το σπορ, ακόμα και με την είσοδο πολλών νεότερων από εκείνον αναβατών, ο Ισπανός δείχνει να είναι πάντα ανταγωνιστικός με τα κορυφαία ονόματα του MotoGP. Αν συνεχίσει να πορεύεται με ωριμότητα -όση τέλος πάντων χωρά στο στιλ και στη νοοτροπία του Πρωταθλητή που διαθέτει όσο κανείς άλλος- θα πρέπει να συνηθίσουμε να τον βλέπουμε να παλεύει ξανά για τις πρώτες θέσεις, ακόμα και με αυτή τη μοτοσυκλέτα της Honda που οδηγεί, τη χειρότερη του grid.

Αρκετά όμως με τον Marc, καθώς ναι μεν προσθέτει αλατοπίπερο στο φαγητό του MotoGP, κάνοντας το σαφώς πιο ενδιαφέρον, θεαματικό και απρόβλεπτο, όμως βαθμολογικά για το 2022 ο αναβάτης του HRC είναι αδιάφορος -μπορώντας άνετα πάντως να επηρεάσει την εξέλιξη του τίτλου, όπως είδαμε στο Aragon.

Όσον αφορά στα υπόλοιπα γεγονότα των FP1 της Ταϊλάνδης, πρώτα απ’ όλα εντύπωση μας έκανε ο πλουραλισμός των κατασκευαστών στις πρώτες θέσεις, καθώς στα τελευταία GP έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε τη Ducati να κάνει lockout στις πρώτες 5-6 θέσεις.

Όχι όμως εδώ, ίσως στα δεύτερα δοκιμαστικά. Στα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά πάντως, μια ανάσα πίσω από τον πρώτο Marquez βρέθηκε ο Fabio Quartararo με τη Yamaha, ενώ πρώτο Ducati ήταν αυτό του Jack Miller στην 3^η θέση. Τέταρτος ήταν ο… Luca Marini με Ducati και πέμπτος ο Alex Rins με τη Suzuki.

Πού ήταν ο Pecco; Μόλις 6^ος ταχύτερος, και μάλιστα με την τελευταία του προσπάθεια μετά την πτώση της καρό σημαίας.

Ο Bastianini βρέθηκε ένατος, ενώ ο Aleix Espargaro ήταν… 16^ος!

Από τα outsider ονόματα εξαιρετική κρίνεται η 8^η θέση του Franco Morbidelli, πολύ καλή η 11^η του Cal Crutchlow, ενώ ο Danilo Petrucci μπορεί να βρέθηκε 2,1 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο χρόνο, όμως πέρασε τους Darryn Binder και Tetsuta Nagashima.

Τώρα αναμένουμε να δούμε αν τα δοκιμαστικά θα συνεχίσουν σε στεγνό οδόστρωμα, ή αν θα έχουμε βρεγμένα FP2, κάτι που θα δυσκολέψει πολύ τις προσπάθειες όσων δεν κατάφεραν να σημειώσουν καλό χρόνο στα στεγνά FP1.

Ακολουθεί το TOP-10 των FP1 της Ταϊλάνδης. Για τα αναλυτικά αποτελέσματα, δείτε εδώ.

1. Marc Marquez (Repsol Honda Team) – 1:30.523

2. Fabio Quartararo (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.032

3. Jack Miller (Ducati Lenovo Team) + 0.065

4. Luca Marini (Mooney VR46 Racing Team) + 0.098

5. Alex Rins (Team Suzuki Ecstar) + 0.118

6. Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) + 0.223

7. Miguel Oliveira (Red Bull KTM Factory Racing) + 0.233

8. Franco Morbidelli (Monster Energy Yamaha MotoGP™) + 0.242

9. Enea Bastianini (Gresini Racing MotoGP™) + 0.267

10. Jorge Martin (Prima Pramac Racing) + 0.319

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!