MotoGP 2023, Κατάρ, FP1 - Ταχύτερος ο Martin, όμως ο Bagnaia δείχνει να έχει πολλά αποθέματα...

Εφιαλτικό session για τη Honda, με τους 4 αναβάτες της να καταλαμβάνουν τις 4 τελευταίες θέσεις της κατάταξης
MotoGP 2023, Qatar, FP1
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

17/11/2023

Τα πρώτα δοκιμαστικά του Κατάρ ξεκινούν με πολλή σκόνη στην πίστα του Losail που έχει στρωθεί με νέο ασφαλτοτάπητα -και έχει αλλαγμένη την ευθεία τερματισμού-, σκόνη που ευθύνεται για δυο πτώσεις πρωτοκλασάτων αναβατών με το καλημέρα, με τον Aleix Espargaro να ανοίγει τον χορό και με τον Alex Marquez να τον ακολουθεί, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει κανείς τους.

Στους αρχικούς γύρους η πρώτη θέση όπως είναι φυσικό αλλάζει συνεχώς χέρια, παίρνοντας από τον Jorge Martin στον Fabio Digiannantonio, στον Enea Bastianini, στον Pecco Bagnaia, με τον τελευταίο να "γράφει" 1:57.936.

Κύρια θέματα στο GP του Κατάρ, η ενδοοικογενειακή μάχη των Bagnaia-Martin για τον τίτλο, η πιθανή μετακίνηση του Luca Marini στη Honda, αλλά και ο θυμός όλων για τον κανονισμό περί χαμηλής πίεσης ελαστικών που πιθανώς να κρίνει το Πρωτάθλημα. Ο Alex Rins συνεχίζει τον μακρύ δρόμο της ανάρρωσης, με τον Iker Lecuona να παίρνει τη θέση του εδώ, ενώ παρατηρούμε την ΚΤΜ να έχει φέρει νέο αεροδυναμικό βοήθημα / αεροτομή για την ουρά της RC16.

Να σημειωθεί πως μαθηματικά ο Bagnaia μπορεί να κερδίσει τον τίτλο στο Qatar -δύσκολο έως αδύνατο να χάσει 23 βαθμούς ο Martin στο Losail-, με τον αναβάτη της Prima Pramac Martin να έχει πιθανότητες μόνο στον τελευταίο αγώνα, στη Valencia, ΑΝ όλα πάνε καλά για εκείνον και στους δύο αγώνες.

Είκοσι λεπτά πριν το τέλος των FP1 οι 4 πρώτες μοτοσυκλέτες ανήκουν στη Ducati με τους Bagnaia, Bastianini, Digianantonio και Martin, με 5ο τον... Franco Morbidelli της Yamaha!

Δεκαεπτά λεπτά πριν την καρό σημαία, έξοδο στα χαλίκια έχει ο Marco Bezzecchi, δίχως όμως να πέσει.

Πλησιάζοντας το δεκάλεπτο, πρώτος περνά ο Fabio Di Giannantonio με 1:57.475, ενώ αμέσως μετά ο Aleix Espargaro καταφέρνει να γράψει τον 4ο ταχύτερο χρόνο, φέρνοντας την Aprilia RS GP στο προσκήνιο.

Ο Digia συνεχίζει να γυρίζει γρήγορα, ρίχνοντας θεαματικά τον χρόνο του, για να περάσει τη γραμμή του τερματισμού στο 1:56.830, ο πρώτος αναβάτης στο 1:56.

Δεύτερος περνά ο Alex Marquez, με τον αδερφό του να βρίσκεται μόλις... 16ος, και με τον Quartararo στην 18η θέση.

Με φρέσκο ελαστικό στον πίσω τροχό πολλοί αναβάτες ξεκινούν να γράφουν γρήγορους γύρους, αναβάτες όπως ο Maverick Vinales, όσο και ο Jorge Martin, ο Miguel Oliveira, ο Augusto Fernandez, κλπ., με την κατάταξη να αλλάζει ταχύτατα.

Στο τελευταίο πεντάλεπτο έχουμε πτώση του Augusto Fernandes, ενώ λίγο πριν ο Jorge Martin γράφει νέο ταχύτερο γύρο όλων με 1:56.393. Φυσικά οι χρόνοι αυτοί θα πέσουν δραματικά το βράδυ, με τις χαμηλότερες θερμοκρασίες, με το ρεκόρ ταχύτερου γύρου να είναι 1m 52.772, ρεκόρ που είχε πετύχει ο Pecco το 2021.

Από τους αναβάτες ιαπωνικών μοτοσυκλετών ο Morbidelli συνεχίζει να εντυπωσιάζει στο Losail, κατέχοντας αυτή τη στιγμή τον 2ο ταχύτερο γύρο!

Λίγο πριν λήξει ο χρόνος, ο Johann Zarco έρχεται από το πουθενά (18ος) για να σημειώσει τον 2ο ταχύτερο χρόνο, με την Prima Pramac να έχει για την ώρα το 1-2, ενώ Bezzecchi και Pol Espargaro έχουν μια… “τρυφερή” στιγμή καθώς στην προσπάθεια τους για επίτευξη χρόνου παραλίγο να έχουν επαφή, με τον Bezzecchi κατόπιν να πλησιάζει τον Pol που ετοιμάζεται για εξάσκηση εκκίνησης και να του… χτυπά επανειλημμένα τον πίσω τροχό με τον μπροστινό τροχό της μοτοσυκλέτας του! Ευτυχώς ο Pol δεν “τσίμπησε” και δεν είχαμε συνέχεια τουε επεισοδίου.

Τα πρώτα δοκιμαστικά ήταν πραγματικός εφιάλτης για τους αναβάτες της Honda, με ταχύτερο όλων τον Joan Mir στην 19η θέση, ενώ οι 4 τους καταλαμβάνουν τις… 4 τελευταίες θέσεις του session.

Και μια λεπτομέρεια που έχει μεγάλη σημασία. Ο Pecco Bagnaia παρέμεινε ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ SESSION με σκληρή γόμα ελαστικών, κι έτσι ο 3ος ταχύτερο χρόνος του έχει άλλο αέρα, και δείχνει πως ο Πρωταθλητής του 2022 έχει προβάδισμα από τον Martin που δεν μπόρεσε να απομακρυνθεί με πιο μαλακές γόμες, δείχνοντας απογοητευμένος στα pits...

Ακολουθεί η κατάταξη των FP1

ΘΕΣΗ ΑΝΑΒΑΤΗΣ ΟΜΑΔΑ
1 Jorge Martin Pramac Ducati (GP23)
2 Johann Zarco Pramac Ducati (GP23)
3 Francesco Bagnaia Ducati Lenovo (GP23)
4 Raul Fernandez RNF Aprilia (RS-GP22)
5 Franco Morbidelli Monster Yamaha (YZR-M1)
6 Luca Marini Mooney VR46 Ducati (GP22)
7 Aleix Espargaro Aprilia Factory (RS-GP23)
8 Fabio Di Giannantonio Gresini Ducati (GP22)
9 Pol Espargaro Tech3 GASGAS (RC16)
10 Brad Binder Red Bull KTM (RC16)
11 Fabio Quartararo Monster Yamaha (YZR-M1)
12 Maverick Viñales Aprilia Factory (RS-GP23)
13 Jack Miller Red Bull KTM (RC16)
14 Augusto Fernandez Tech3 GASGAS (RC16)*
15 Miguel Oliveira RNF Aprilia (RS-GP22)
16 Alex Marquez Gresini Ducati (GP22)
17 Enea Bastianini Ducati Lenovo (GP23)
18 Marco Bezzecchi Mooney VR46 Ducati (GP22)
19 Joan Mir Repsol Honda (RC213V)
20 Marc Marquez Repsol Honda (RC213V)
21 Iker Lecuona LCR Honda (RC213V)
22 Takaaki Nakagami LCR Honda (RC213V)

Επίσημα ρεκόρ του Losail

  • Best lap: Francesco Bagnaia 1m 52.772s (2021)
  • Fastest race lap: Enea Bastianini 1m 54.338s (2022)

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.