MotoGP 2024, Assen, P1 - Άνετα πρώτος ο Bagnaia και με νέο ρεκόρ πίστας

Από τα Q1 θα πρέπει να περάσουν οι Fabio Quartararo και Pedro Acosta
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

28/6/2024

Κυρίαρχος στα FP1, κυρίαρχος και στα P1 / PR της Παρασκευής στο Assen o Pecco Bagnaia της εργοστασιακής Ducati, με τον Ιταλό να πετυχαίνει τον ταχύτερο χρόνο, που αποτελεί και νέο ρεκόρ πίστας. Pedro Acosta και Fabio Quartararo θα πρέπει να παλέψουν στα Q1 για μια θέση στα Q2, ενώ τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά στην Ολλανδία σημαδεύτηκαν και μια άσχημη πτώση από τον Aleix Espargaro.

Μετά τα FP1 του πρωινού της Παρασκευής στην ολλανδική πίστα, σειρά έχουν για τη μεγάλη κατηγορία τα P1, που διεξάγονται και αυτά με ηλιόλουστο καιρό.

Ούτε πέντε λεπτά δεν έχουν περάσει από την αρχή των P1 και ο Jorge Martin έχει ανεβάσει τον ρυθμό στο 1:33, με τον Alex Marquez να σημειώνει αμέσως μετά 1:33.001. Πλησιάζουμε το 1:32 από την αρχή κιόλας των P1 -να θυμίσουμε πως ταχύτερος χρόνος στα FP1 ήταν το 1:32.401 του Pecco Bagnaia.

Έξοδο χωρίς πτώση έχει ο Aleix Espargaro οκτώ λεπτά μετά την έναρξη των P1, ενώ στη συνέχεια στην κορυφή τον Alex Marquez διαδέχεται ο Jorge Martin με χρόνο 1:32.326 και έχουμε ακόμα... 50 λεπτά δράσης!

Jorge Martin

Πενήντα λεπτά πριν το τέλος των P1, η πρώτη πεντάδα έχει ως εξής: Martin, Bagnaia, Alex Marquez, Marc Marquez και Raul Fernandez.

Πέντα λεπτά αργότερα, ο Pecco έχει περάσει αυτός πρώτος με 1:32.229, ενώ ο Marco Bezzecchi έχει μια τρομακτική έξοδο με πολλά στα χαλίκια, κι όμως καταφέρενει να μην πέσει, με άψογο enduro στιλ.

Pedro Acosta

Ο Pedro Acosta δείχνει να έχει βρει κάτι, καθώς έχει περάσει 4ος 40 λεπτά πριν το τέλος, ενώ στο Top-5 έχουμε και τους εργοστασιακούς αναβάτες της Aprilia, με τον Vinales 3o και τον Espargaro 5ο.

Δεύτερη έξοδο στα χαλίκια σε αυτά τα δοκιμαστικά για τον Aleix, ο οποίος δείχνει την ίδια στιγμή γρήγορος αλλά και επιρρεπής σε λάθη.

Ένα ακραία θεαματικό γλίστρημα του Bastianini παραλίγο να εξελιχθεί σε highside, αλλά ο Ιταλός καταφέρνει να το σώσει χαρίζοντάς μας ένα συγκλονιστικό στιγμιότυπο.

Στους πρώτους "χώνεται" και ο Digia, που είχε δείξει ανάλογα σημάδια και στα FP1 όπου πέτυχε τον ταχύτερο χρόνο για να τον δει όμως να ακυρώνεται αφού είχε περάσει τα όρια της πίστας -για ελάχιστα εκατοστά.

Μισή ώρα ακόμα για να τελειώσει και αυτή η έξοδος στην πίστα για τους αγωνιζόμενους του MotoGP, και ο Bagnaia δείχνει τα δόντια του, βελτιώνοντας τον χρόνο του, για να γίνει ο πρώτος αναβάτης που πέφτει στο 1:31, με 1:31.901. Ο εργοστασιακός αναβάτης της Ducati λατρεύει το Assen, έχει κάνει μάλιστα τατουάζ με την πίστα, ενώ έχει 4 νίκες, 4 βάθρα και 2 pole positions στην Ολλανδία.

Fabio Quartararo

Στα μισά των P1 οι αναβάτες ιαπωνικών μοτοσυκλετών έχουν μείνει αρκετά πίσω, με ταχύτερο όλων τον Fabio Quartararo στην 13η θέση, και ταχύτερο αναβάτη με Honda στον Joan Mir στην 17η θέση.

Marc Marquez

Κι ενώ οι αναβάτες στην κορυφή ρίχνουν τους χρόνους τους, ο Marc Marquez που ήταν 2ος το πρωί έχει μείνει στάσιμος στα P1, και για την ώρα βρίσκεται στην 9η θέση... λέτε να έχουμε πάλι παρατράγουδα με τον Ισπανό να πρέπει να περάσει από τα Q1; Πρν προλάβουμε να ανησυχήσουμε, ο Marc σκαρφαλώνει στη 2η θέση, μόλις 0,2 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο Bagnaia.

Δεκατέσσερα λεπτά πριν το τέλος, και ξεκινούν τα λεγόμενα time attacks, με την πλειονότητα των αναβατών να βρίσκεται στην πίστα, προσπαθώντας να "κλέψουν" τον αέρα κάποιου γρήγορου για να επωφεληθούν εκείνοι γράφοντας ταχύτερο χρόνο.

Κάπως έτσι βλέπουμε τον Joan Mir στην ουρά του Marc Marquez, αν και ο αναβάτης της Gresini τον βλέπει και κόβει ταχύτητα.

Δώδεκα λεπτά πριν το τέλος, και ο Maverick Vinales γράφει 1:31.561 ανεβαίνοντας στην 1η θέση, ενώ στην προσπάθειά του να πετύχει γρήγορο γύρο ο Marc Marquez χάνει το μπροστινό, αλλά ευτυχώς σώζει την πτώση.

Δεν περνά ούτε λεπτό και ο Pecco Bagnaia απαντά στην πρόκληση του Vinales, σημειώνοντας 1:31.340, για να βρεθεί ξανά στην κορυφή, γράφοντας και νέο ρεκόρ γύρου για την πίστα του Assen (προηγούμενο 1:31.472 από τον Bezzecchi).

Joan Mir

Στο τελευταίο δεκάλεπτο ο δύσμοιρος Joan Mir έχει μια ακόμα πτώση, ευτυχώς χωρίς να χτυπήσει, για να κατευθυνθεί με τα πόδια προς τα pits.

Ο χρόνος δείχνει επτά λεπτά ακόμα, και οι αναβάτες που έχουν μπει στα pits για να αλλάξουν ελαστικά, βγαίνουν ξανά στην πίστα για την τελική μάχη των P1. Θα παραμείνει πρώτος ο Pecco; Ποιοι θα είναι οι άτυχοι που θα πρέπει να περάσουν από τα Q1;

Martin-Miller

Τέσσερα λεπτά πριν το τέλος ο Martin φρενάρει αναίτια μετά από μια στροφή και παραλίγο να τον εμβολίσει ο Miller που τον περνά "φίλερ" ξυρίζοντας και το φτερό της RC16!

Bastianini

Πτώση στην τελική προσπάθεια έχουμε από τον Bastianini που βρίσκεται 7ος, κινδυνεύνοντας να πρέπει να περάσει από τα Q1.

Ενάμισι δευτερόλεπτο πριν την καρό σημαία ο Bagnaia αποσύρεται στα pits καθώς δεν χρειάζεται να προσπαθήσει ή να πιέσει άλλο.

Aleix Espargaro

Οι υπόλοιποι βελτιώνουν τους χρόνους τους, ενώ την ίδια ώρα που ο Aleix Espargaro έχει μια πολύ άσχημη πτώση όπου σε highsiding σπάει με το κεφάλι τη ζελατίνα της μοτοσυκλέτας του και προσγειώνεται από ψηλά στον κόκκυγα του, ο ομόσταυλός του Maverick Vinales σημειώνει τον 2ο ταχύτερο χρόνο.

Η κίτρινη σημαία από το συμβάν του Aleix σημαίνει πως οι γύροι των Bezzecchi και Marc Marquez ακυρώνονται, ενώ από τα Q1 θα πρέπει να περάσουν οι Quartararo, Bezzecchi, Digia, και Acosta.

Η πρώτη δεκάδα των P1 / PR έχει ως εξής:

1. Pecco Bagnaia, Ducati

2. Maverick Vinales, Aprilia

3. Alex Marquez, Ducati

4. Aleix Espargaro, Aprilia

5. Jorge Martin, Ducati

6. Marc Marquez, Ducati

7. Brad Binder, KTM

8. Enea Bastianini, Ducati

9. Raul Fernandez, Aprilia

10. Franco Morbidelli

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.