MotoGP 2024, Mugello, P1 - Ταχύτερος ο Pecco Bagnaia, έσπασε την γκίνια των P1 ο Marc Marquez

Πολύ καλή επίδοση από τον Alex Rins, αντίθετα με τον Quartararo που τερμάτισε 11ος

Από τον

Κώστα Γκαζή

31/5/2024

Στα χρονομετρημένα πρώτα δοκιμαστικά (P1) του Mugello, ο Pecco Bagnaia πλησίασε το δικό του ρεκόρ πίστας για να τερματίσει ταχύτερος όλων, με τον Marc Marquez να καταφέρνει να αποφύγει αυτή τη φορά τα Q1. Δεν κατάφερε να βρει ρυθμό και κορυφαίο χρόνο ο Jorge Martin, ενώ στο στρατόπεδο της Yamaha από τη μια είχαμε ενθουσιασμό για τον 2o Alex Rins, και από την άλλη απογοήτευση για τον 11ο Quartararo.

Ο καιρός είναι συννεφιασμένος και ο αέρας φυσά αρκετά δυνατά πάνω από την στεγνή για την ώρα πίστα του Mugello καθώς το χρονόμετρο ξεκινά να μετρά αντίστροφα από τη μία ώρα που θα διαρκέσουν τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά (P1).

Τα ερωτηματικά πολλά. Θα καταφέρει επιτέλους ο Marc Marquez να περάσει απευθείας στα Q2; Ή θα έχουμε για τρίτο GP τον Ισπανό να πρέπει να περάσει από τα Q1; Θα συνεχίσει την εξαιρετική επίδοση των FP1 ο Fabio Quartararo που τερμάτισε 2ος ταχύτερος, και... θα τον ακολουθήσει και ο Alex Rins; Θα μπορέσει ο Pedro Acosta να είναι ανταγωνιστικός και στο Mugello; Θα δούμε κάποια πρόοδο από τους αναβάτες της Honda που θα τους επιτρέψει να ανέβουν πάνω από τις τελευταίες θέσεις της πρώτης εικοσάδας; Θα δούμε νέο ρεκόρ ταχύτητας σε μια πίστα που έχει το απόλυτο ρεκόρ στο MotoGP με 366,1 χλμ/ώρα από το 2023 και την KTM RC-16 του Brad Binder; Θα επανακάμψει ο Vinales που συνεχίζει να έχει μεγάλες μεταπτώσεις; Υπομονή, και σε λίγο θα έχουμε όλες τις απαντήσεις.

Οι πρώτοι ταχύτεροι γύροι των P1 βρίσκονται στο 1:46, με αρχικό αποτέλεσμα τους Maverick Vinales και Fabio Quartararo να κάνουν το 1-2, αποτέλεσμα που είχαν πετύχει και στα FP1.

Δεν περνούν 5 λεπτά και ο Marc Marquez γίνεται ο πρώτος αναβάτης που ρίχνει τον χρόνο στο 1:45, με 1:45.582.

Εντωμεταξύ, ο Pol Espargaro που αγωνίζεται ως wildcard με την KTM ισοφαρίζει το ρεκόρ ταχύτητας, γράφοντας και αυτός 366,1 χλμ/ώρα στη μεγάλη ευθεία της πίστας.

Πρώτη έξοδος στα χώματα για τον Joan Mir της Repsol Honda, με τον Ισπανό ευτυχώς να παραμένει όρθιος.

Δώδεκα λεπτά μετά την έναρξη των P1, ο Pedro Acosta κάνει και αυτός μια έξοδο στα χώματα της San Donato, χωρίς πτώση κι αυτός.

Σαράντα πέντε λεπτά πριν πέσει η καρό σημαία, και η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής: Marc Marquez, Alex Rins, Francesco Bagnaia, Pedro Acosta, Fabio Quartararo, Marco Bezzecchi, Maverick Vinales, Alex Marquez, Miguel Oliveira, και Jack Miller.

Μόλις 11ος είναι ο Martin για την ώρα, ενώ ταχύτερος αναβάτης Honda είναι ο Nakagami στην 16η θέση.

Οι αναβάτες μπαίνουν στα pits για ξεκούραση, με τον Marc Marquez που έχει... καεί στον χυλό να είναι ο πρώτος που ξαναβγαίνει στην πίστα για τη δεύτερη προσπάθειά του στα P1.

Ενδιαφέρον έχει το γεγονός πως η μοτοσυκλέτα του Fabio Quartararo με 360 χλμ/ώρα στη μεγάλη ευθεία έχει την 3η υψηλότερη τελική ταχύτητα αυτή τη στιγμή, κάτι που τα προηγούμενα χρόνια αποτελούσε απλά ένα όνειρο.

Στα μισά των P1, οι περισσότεροι αναβάτες μην έχοντας αλλάξει ελαστικά δοκιμάζουν τις δυνατότητες τους σε προσομοίωση αγώνα στα τελευταία στάδιά του, κι έτσι οι χρόνοι παραμένουν εν πολλοίς χωρίς αλλαγές.

Εκείνος που βρίσκει ρυθμό και ανεβαίνει κάποιες θέσεις είναι ο Jorge Martin, που από 11ος είναι πλέον 6ος.

Η πρώτη πτώση των P1 αφορά στον Pedro Acosta στην 13, ενώ θυμίζουμε πως ο νεαρός Ισπανός είχε πέσει στην 10 το πρωί, στα FP1. Η αστεία στιγμή έρχεται όταν στην προσπάθειά του να γυρίσει γρήγορα στα pits ο Acosta ανεβαίνει συνεπιβάτης σε ένα ηλεκτρικό Neo's της Yamaha το οποίο όμως δεν καταφέρνει να ανέβει την ανηφόρα στους λόφους του Mugello, με αποτέλεσμα ο αναβάτης της GASGAS να ξεκαβαλήσει εκνευρισμένος και να σπρώξει το scooter ανεβάζοντας το στην κορυφή του λόφου, για να κάτσει μετά ξανά στη σέλα του συνεπιβάτη στην κατηφόρα! Μάλλον χρειαζόμαστε ένα πιο δυνατό e-scooter για την ιταλική πίστα...

Η τραγωδία του Luca Marini συνεχίζεται και στο Mugello, με τον αδελφό του Valentino Rossi να βρίσκεται σχεδόν 2,5 δευτερόλεπτα πίσω από τον Marc Marquez στην 24η θέση, πίσω ακόμα και από τον Pol Espargaro, πίσω και από τον δοκιμαστή της Aprilia, Luca Savadori!

Δεκαοκτώ λεπτά πριν το τέλος, ο Maverick Vinales είναι ο πρώτος που βγαίνει στην πίστα με μαλακό πίσω ελαστικό, γράφοντας ταχύτερο χρόνο με 1:45.424, ρίχνοντας τον Marc Marquez στη 2η θέση.

Ολοένα και περισσότεροι αναβάτες βγαίνουν με φρέσκο μαλακό πίσω ελαστικό στην πίστα (σε συνδυασμό με μεσαία γόμα μπροστά), με τους χρόνους να ξεκινούν να πέφτουν.

Παρά τις 2 πτώσεις του σήμερα ο Pedro Acosta συνεχίζει να πιέζει, όμως δεν έχει καταφέρει ακόμα να "ράψει" έναν αλάνθαστο και γρήγορο γύρο, παραμένοντας 5ος για την ώρα.

Δέκα λεπτά απομένουν, και η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής: Vinales, M. Marquez, Rins, Martin, Bagnaia, R. Fernandez, Miller, Oliveira, Acosta και Morbidelli.

Η βροχή παραμένει ευτυχώς μακριά από την πίστα, αν και ο ουρανός έχει κλείσει από τα σύννεφα.

Κάπου εδώ έχουμε και έναν τσακωμό μεταξύ Alex Marquez και Pecco Bagnaia, με τον πρώτο να πιστεύει πως ο δεύτερος τον έκοψε και να χειρονομεί σαν τρελός κόβοντας και τον δρόμο στον αναβάτη της Ducati ο οποίος όμως τον αγνοεί. Οι κριτές ανακοινώνουν πως θα διερευνήσουν το επεισόδιο.

Ο Alex Rins συνεχίζει να εντυπωσιάζει, ανεβαίνοντας 2ος με 7 λεπτά να απομένουν για το τέλος των P1, ενώ αμέσως μετά στην πίστα βγαίνουν οι πάντες, για την τελευταία προσπάθεια των χρονομετρημένων δοκιμαστικών. Όλοι με νέα ελαστικά.

Ο πάντα αποτελεσματικός Bagnaia γράφει ταχύτερο χρόνο με 1:44.938, κοντά στο δικό του περυσινό ρεκόρ του 1:44.855.

Ο Martinator χάνει τη γραμμή του για να βγει στην αμμοπαγίδα, χωρίς να πέσει, χάνοντας όμως πολύτιμο χρόνο ενώ βρίσκεται 5ος.

Δύο λεπτά και 40 δευτερόλεπτα απομένουν και ο Pecco μπαίνει στα pits, γνωρίζοντας πως δεν διατρέχει κίνδυνο να βρεθεί εκτός Q2.

Ασφαλής φαίνεται και ο Marc Marquez, ενώ κινδυνεύουν ο Pedro Acosta (9ος) και ο Alex Rins (10ος).

O Acosta καταφέρνει να γυρίσει επιτέλους γρήγορα και κυρίως χωρίς λάθη, ανεβαίνοντας στη 2η θέση, όμως αμέσως τον διαδέχεται στην ίδια θέση ο Alex Rins. Βλέπουμε πως κι οι δυο παραπάνω αναβάτες αντέδρασαν επιτυχώς στον κίνδυνο.

Εκείνος που θα βρεθεί στα Q1 είναι ο Fabio Quartararo που βρίσκεται 11ος, χάνει το μπροστινό και παρόλο που δεν πέφτει δεν έχει πλέον την ευκαιρία να βελτιώσει τον χρόνο του.

Τα P1 τελειώνουν και η πρώτη εικοσάδα έχει ως εξής:

1. Pecco Bagnaia, Ducati

2. Alex Rins, Yamaha

3. Pedro Acosta, GASGAS

4. Miguel Oliveira, Aprilia

5. Marc Marquez, Ducati

6. Enea Bastianini, Ducati

7. Jorge Martin, Ducati

8. Alex Marquez, Ducati

9. Maverick Vinales, Aprilia

10. Aleix Espargaro, Aprilia

11. Fabio Quartararo, Yamaha

12. Fabio Di Giannantonio, Ducati

13. Brad Binder, KTM

14. Marco Bezzecchi, Ducati

15. Franco Morbidelli, Ducati

16. Raul Fernandez, Aprilia

17. Jack Miller, KTM

18. Pol Espargaro, KTM

19. Takaaki Nakagami, Honda

20. Johann Zarco, Honda

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!