MotoGP 2024, Sepang P1 - O Bagnaia με ψυχολογικό πλεονέκτημα, 2ος ο Martin με πτώση στο τέλος

Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

1/11/2024

Με τη Valencia να θρηνεί πάνω από 150 νεκρούς από τις καταστροφικές πλημμύρες, και το GP της πόλης να κρίνεται αβέβαιο, η απόδοση των δυο διεκδικητών, Martin και Bagnaia, στον προτελευταίο γύρο της σεζόν στη Μαλαισία θα μπορούσε να κρίνει τον τίτλο του 2024. Για την ώρα ο Martin προηγείται στη βαθμολογία με 453 βαθμούς, ενώ ο Bagnaia έπεται στη δεύτερη θέση με 436, όμως το ψυχολογικό πλεονέκτημα στα P1 πήγε στον Pecco που ήταν ταχύτερος, με τον Martin από κοντά, αλλά με πτώση στο τέλος που του ψαλιδίζει λίγο τα φτερά.

Στα πρωινά FP1 της Μαλαισίας -με βρεγμένα κομμάτια στην πίστα-, ταχύτερος όλων ήταν ο Pecco Bagnaia, δεύτερος ο Maverick Vinales και τρίτος ο Marco Bezzecchi. Έκτος ήταν ο πρωτοπόρος στη βαθμολογία Jorge Martin, ένατος ο Andrea Iannone στην πρώτη του επαφή με MotoGP μοτοσυκλέτα μετά από 5 χρόνια αντικαθιστώντας τον Fabio Di Giannantonio, και 12ος ο Marc Marquez. Σημειώστε πάντως πως τα αποτελέσματα των ελεύθερων δοκιμαστικών ήταν απλώς ενδεικτικά, καθώς πολλοί αναβάτες δεν έβαλαν τα πιο μαλακά ελαστικά για επίτευξη χρόνου -ο Iannone "έγραψε" τον καλό του χρόνο με αυτά.

Τα P1 ξεκινούν με πολλή ζέστη, όπου το θερμόμετρο δείχνει 34 βαθμούς Κελσίου, ενώ η πίστα είναι στεγνή.

Ο ταχύτερος πρώτος χρόνος ανήκει στον Jorge Martin με 1:58.978 (ταχύτερος χρόνος στην πίστα είναι το 1:57.491 από την pole position του Pecco Bagnaia το 20230), ενώ στους πρώτους κιόλας γύρους έχουμε ένα σώσιμο από τον Marc Marquez και μια πτώση (lowside) χωρίς επιπτώσεις για τον Bread Binder.

Aleix Espargaro

Οκτώ λεπτά από την έναρξη των P1, πτώση έχει ο Aleix Espargaro στην δύσκολη και τεχνική 9 (στην ίδια στροφή είχε πτώση στα FP1 και o Pedro Acosta), ευτυχώς χωρίς τραυματισμό.

Λίγο πριν κλείσει το πρώτο τέταρτο των P1, ο Martin βελτιώνει ελαφρώς τον χρόνο του με 1:58.939, ενώ η πρώτη πεντάδα αυτή τη στιγμή έχει ως εξής: Martin, Miller, Acosta, Morbidelli και... Zarco! Έκτος είναι ο Quartararo, έβδομος ο Marc Marquez κα... 18ος ο Bagnaia. Ο Iannone είναι μόλις 20ος.

Τριάντα επτά λεπτά πριν το τέλος ο Bagnaia ξεκινά να βρίσκει τον ρυθμό του, για να ανέβει από 18ος στην 9η θέση, ενώ συνεχίζει να γυρίζει γρήγορα για να κόψει κι άλλο από τον χρόνο του, παραμένοντας όμως στην ίδια θέση.

Μισή ώρα πέρασε, μισή ώρα απομένει για την ολοκλήρωση των P1, και η πρώτη πεντάδα των ταχύτερων αναβατών έχει ως εξής: Martin, Miller, Acosta, Morbidelli και Zarco. Έκτος έχει ανέβει ο Bastianini, έβδομος είναι ο Quartararo και στις θέσεις 8 και 9 τα αδέλφια Marquez με πρώτο τον Marc. Ο Bagnaia συμπληρώνει την πρώτη δεκάδα, 0,582 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο Martin.

Πτώση έχει εδώ ο Aleix Espargaro, τη δεύτερη του για τα P1 και... στην ίδια στροφή!

Οι τρεις τελευταίοι αναβάτες είναι οι Maverick Vinales (!), Andrea Iannone και Luca Savadori.

Εικοσιεφτά λεπτά πριν το τέλος, πέφτει από lowside στην 15 o Marco Bezzecchi, με λίγα, χωρίς να χτυπήσει.

Μαλακά φρέσκα ελαστικά μπαίνουν στους τροχούς των μοτοσυκλετών και όλοι οι πιλότοι βγαίνουν για time attack -την τελική επίθεση στους χρόνους-, 16 λεπτά πριν το τέλος των δοκιμαστικών.

Alex Rins

Σημειώστε πως η Yamaha δοκιμάζει στη Sepang νέο τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα, με τον Alex Rins να γράφει χρόνους με αυτόν, εν αναμονή του επερχόμενου V4 που θα έρθει αργότερα.

Την έκπληξη κάνει ο Takaaki Nakagami, που με φρέσκα ελαστικά ανεβαίνει... τρίτος, αν και πιστεύουμε πως οι χρόνοι θα αλλάξουν άρδην συντόμως καθώς όλοι οι αναβάτες πιέζουν πλέον στο όριο -και πέραν αυτού.

Πρώτος περνά ο Bagnaia με 1:58.280, 2ος ο Bastianini (1-2 η εργοστασιακή Ducati), τρίτος ο Alex Rins (με τον νέο κινητήρα), τέταρτος είναι ο Miller και πέμπτος ο Martin -όχι για πολύ ακόμα.

Jorge Martin

Bagnaia και Martin συνεχίζουν να γυρίζουν ταχύτατα, με τον Martin να γίνεται ο πρώτος αναβάτης στο 1:57, με 1:57.829!

Δεύτερος ανεβαίνει ο Bestia, τρίτος ο Pecco, τέταρτος ο Acosta και πέμπτος ο Quartararo!

Ο Martin αυξάνει κι άλλο το πλεονέκτημά του, ρίχνοντας τον χρόνο του κατά 0.100 δευτερόλεπτα στο 1:57.729.

Johann Zarco

Η Yamaha δείχνει να μπορεί να κρατηθεί ψηλά ακόμα και στο time attack, με Fabio και Alex να κάνουν το 4-7, όμως η Honda έχει υποχωρήσει, με τον Zarco 12o και τον Nakagami 15o.

Iannone

Ο Iannone βελτιώνει τον χρόνο του, όμως είναι 2.538 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο Martin, στην 21η θέση, περνώντας μπροστά μόνο από τον αναβάτη εξέλιξης Luca Savadori.

Πέντε λεπτά πριν την καρό σημαία και μπαίνουμε στην τελική ευθεία, στην τελευταία ευκαιρία για να περάσουν οι αναβάτες απευθείας στα Q2, αποφεύγοντας τα Q1.

Οι τελευταίοι τρεις αναβάτες της πρώτης δεκάδας που βρίσκονται άμεσα σε κίνδυνο για τα Q1 είναι οι Marc Marquez (8), Jack Miller (9) και Alex Marquez (10).

Pecco Bagnaia

Ο Pecco καταφέρνει και απαντά στον Martin, γράφοντας τον ταχύτερο χρόνο με 1:57.679, με το δράμα να έρχεται αμέσως μετά, αφού στην προσπάθειά του να ξαναπάρει την πρωτιά ο αναβάτης της Prima Pramac πέφτει από lowside στην 1!

Ένα λεπτό πριν το τέλος ο Alex Marquez από 12ος περνά 4ος, πετώντας έξω από την 10άδα τον αδελφό του, ο οποίος είναι 11ος, και έχει μια τελευταία ευκαιρία για να περάσει ξανά στην δεκάδα, με λίγα δευτερόλεπτα να απομένουν...

Marc Marquez

Χρόνο καταφέρνουν να γράψουν τελευταία στιγμή τόσο ο Vinales, όσο και ο Miller, ενώ ο Marc περνά 8ος, για να υποβιβαστεί μετά στην 9η θέση και να γλίτώσει τα Q1 στο παρά τρίχα, τερματίζοντας τελικά 10ος! 

Η πρώτη δεκάδα των P1 έχει ως εξής:

1. Pecco Bagnaia, Ducati, 1:57.679
2. Jorge Martin, Ducati, +0,050
3. Enea Bastianini, Ducai, +0,198
4. Maverick Vinales, Aprilia, +0,462
5. Alex Marquez, Ducati, +0,617
6. Fabio Quartararo, Yamaha, +0,624 
7. Franco Morbidelli, Ducati, +0,631
8. Alex Rins, Yamaha, 0,657
9. Jack Miller, KTM, 0,681
10. Marc Marquez, Ducati 0,683

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.