MotoGP Americas: Οι δορυφορικές Ducati έχουν τον ρυθμό στα πρώτα δοκιμαστικά!

Νέες αναρτήσεις για τις enduro διαδρομές της COTA

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/4/2023

Εποικοδομητικά τα πρώτα δοκιμαστικά για όλες τις ομάδες στην πίστα του Austin που κύλισαν ομαλά για την κατηγορία των MotoGP εκτός από το τέλος της P2 όπου μία πτώση του Zarco δεν έφερε απλά την κίτρινη σημαία, ακυρώνοντας την τελευταία προσπάθεια όλων, αλλά άφησε την μοτοσυκλέτα του στο κέντρο της πίστας, μέσα στο εσάκι.

Ο Mir που ακολουθούσε σε μικρή απόσταση δεν είδε τον Zarco να πέφτει καθώς ήταν μερικές στροφές πίσω, αλλά πέτυχε την δορυφορική Ducati στο κέντρο της πίστας κι ενώ ακόμη είχε φόρα για μισή περιστροφή. Κατάφερε να την αποφύγει αλλά δεν κατάφερε να αποφύγει την έξοδο.

Μαζί με δύο πτώσεις του Oliviera, η δεύτερη ακόμη πιο ήπια από την πρώτη, καθώς και ορισμένες μικρο-πτώσεις ακόμη, οι δοκιμές κύλισαν χωρίς δυσάρεστες εκπλήξεις.

Στο P1 ξεχώρισε ο Luca Marini και μαζί ο Quartararo που είχαν ελάχιστη διαφορά χρόνου και μάλιστα ο Quartararo ήταν για λίγο ο ταχύτερος όλων. Ταυτόχρονα ήταν και η πιο γρήγορη ιαπωνική μοτοσυκλέτα στην δεκάδα με τον Nakagami να σώζει τις εντυπώσεις και να ανεβάζει την Honda στην 9^η θέση της P1.

Ωστόσο οι χρόνοι είχαν περιθώριο να χάσουν ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο και να βελτιωθούν στην P2, όπως και έγινε.

Οι Ohlins και οι WP έδιναν τον δικό τους αγώνα για ένα καινούριο πιρούνι που θα αδιαφορούσε για τα πολλά σαμαράκια που έχει η πίστα στο Austin με την θέση της WP να είναι δυσκολότερη. Διότι υποστηρίζει μόλις 4 μοτοσυκλέτες στην σχάρα εκκίνησης οπότε τα δεδομένα που έχει να αντλήσει για να εξελίξει και το παραμικρό, είναι σαφώς λιγότερα από εκείνα της Ohlins. Το νέο πιρούνι βελτιώνει την κατάσταση κυρίως στο φρενάρισμα που ορισμένες στροφές αυτής τις πίστας το καθιστούν άθλο να κρατήσεις τον πίσω τροχό στο έδαφος, κάτι που φυσικά ξεκινά από το πιρούνι.

Στην P2 πάντως ο Quartararo δεν κατάφερε να επαναλάβει την καλή απόδοση στην P1 με μισό δευτερόλεπτο διαφοράς από τον Martin που είχε τον καλύτερο χρόνο. Ο Quartararo είχε επίσης και δύο δύσκολες στιγμές όταν έχασε πρόσφυση στα σαμαράκια και ειδικά στην πρώτη λίγο έλειψε να φύγει από την σέλα. Στην δεύτερη προσγειώθηκε άτσαλα στην ευαίσθητη περιοχή με σύσσωμους τους θεατές να τον συμπονούν καθώς ο πόνος του αποτυπώθηκε στην κάμερα των MotoGP.

Ο Martin έχει ξεκάθαρα βάλει υποψηφιότητα για την δεύτερη θέση στην ομάδα της Yamaha, η οποία έχει ήδη τσεκάρει τον Razgatlioglu που θέλει να κάνει το επόμενο βήμα. Πριν πάρει την οποιαδήποτε απόφαση όμως η Yamaha, οφείλει να ενημερώσει τον Morbidelli που κι αυτός με την σειρά του έχει μία τελευταία ευκαιρία να αποδείξει πως μπορεί να φέρει αποτελέσματα.

Δεύτερος σε χρόνους ο Bagnaia με διαφορά τόση, όση και το νούμερο με το οποίο αγωνίζεται, μόλις 0.063 πίσω από τον Martin. Εξαιρετική η εμφάνιση του Rins που όχι μόνο ήταν η ταχύτερη Honda αλλά και με μικρή διαφορά με τον Marini και τον Alex Marquez να κλείνουν την πρώτη πεντάδα.

Ταχύτερη Aprilia ήταν του Vinales και στις δύο δοκιμές, με τους ανθρώπους της Aprilia να λένε ξεκάθαρα πως αυτή δεν είναι η πίστα τους και να δουλεύουν πυρετωδώς για τις τελευταίες αλλαγές, ώστε να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό.

Πολύ καλή και η παρουσία του Alex Marquez με πολύ γρήγορο ρυθμό ενώ ο Miller ήταν η ταχύτερη KTM. Ατυχία για τον Bezzecchi που για λίγο έχασε την απευθείας θέση στην Q2 η οποία θα διεξαχθεί αύριο το απόγευμα και θα μας δώσει την γραμμή εκκίνησης για τον πρώτο -Sprint- αγώνα που φέτος συμπίπτει με την Ανάσταση σε ώρες προβολής.

Αποτελέσματα P1
Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.
1	Luca Marini	Ducati	2:03.250
2	Fabio Quartararo	Yamaha	2:03.400	0.150
3	Johann Zarco	Ducati	2:03.528	0.278
4	Alex Marquez	Ducati	2:03.551	0.301
5	Jack Miller	KTM	2:03.676	0.426
6	Jorge Martin	Ducati	2:03.708	0.458
7	Francesco Bagnaia	Ducati	2:03.792	0.542
8	Maverick Viñales	Aprilia	2:03.897	0.647
9	Takaaki Nakagami	Honda	2:04.139	0.889
10	Brad Binder	KTM	2:04.204	0.954
11	Joan Mir	Honda	2:04.312	1.062
12	Franco Morbidelli	Yamaha	2:04.342	1.092
13	Marco Bezzecchi	Ducati	2:04.364	1.114
14	Alex Rins	Honda	2:04.452	1.202
15	Miguel Oliveira	Aprilia	2:04.661	1.411
16	Raul Fernandez	Aprilia	2:04.904	1.654
17	Fabio Di Giannantonio	Ducati	2:04.906	1.656
18	Aleix Espargaro	Aprilia	2:05.054	1.804
19	Augusto Fernandez	KTM	2:05.732	2.482
20	Stefan Bradl	Honda	2:05.771	2.521
21	Michele Pirro	Ducati	2:05.772	2.522
22	Jonas Folger	GasGas	2:08.176	4.926

Αποτελέσματα P2
1	Jorge Martin	Ducati	2:02.178
2	Francesco Bagnaia	Ducati	2:02.241	0.063
3	Alex Rins	Honda	2:02.395	0.217
4	Luca Marini	Ducati	2:02.416	0.238
5	Alex Marquez	Ducati	2:02.682	0.504
6	Maverick Viñales	Aprilia	2:02.717	0.539
7	Fabio Quartararo	Yamaha	2:02.721	0.543
8	Brad Binder	KTM	2:02.735	0.557
9	Aleix Espargaro	Aprilia	2:02.765	0.587
10	Jack Miller	KTM	2:02.841	0.663
11	Marco Bezzecchi	Ducati	2:02.878	0.700
12	Joan Mir	Honda	2:02.904	0.726
13	Takaaki Nakagami	Honda	2:03.208	1.030
14	Johann Zarco	Ducati	2:03.329	1.151
15	Miguel Oliveira	Aprilia	2:03.340	1.162
16	Franco Morbidelli	Yamaha	2:03.443	1.265
17	Michele Pirro	Ducati	2:03.685	1.507
18	Raul Fernandez	Aprilia	2:03.690	1.512
19	Fabio Di Giannantonio	Ducati	2:04.079	1.901
20	Stefan Bradl	Honda	2:04.129	1.951
21	Augusto Fernandez	KTM	2:04.561	2.383
22	Jonas Folger	KTM	2:06.529	4.351

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!