MotoGP Americas: Pole Position Bagnaia με ρεκόρ πίστας και κυνηγητό με ακολούθους

Απίστευτος ο Rins

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

15/4/2023

Δυνατές στιγμές στην κατάταξη της πίστας του Austin με τον Bagnaia να έχει την pole position, τον Martin που ήταν ταχύτερος εχθές και είχε και την pole position πέρσι, να πέφτει και να ξανά μπαίνει τρέχοντας στην πίστα, την ίδια στιγμή που ο Bagnaia έπαιζε την γάτα με το ποντίκι με τον Alex Marquez και τους υπόλοιπους που τον ακολουθούσαν, προσπαθώντας να τους αποτινάξει. Έκοβε ταχύτητα και έκανε τα ελαστικά του να κρυώνουν χάνοντας πρόσφυση και φλερτάροντας με την πτώση στον πρώτο γρήγορο γύρο που προσπάθησε μετά από αυτό το παιχνίδι.

Ο Alex Marquez έπεσε επίσης μετά από εκείνη την προσπάθεια ενώ στο μεταξύ ο Alex Rins με την μοτοσυκλέτα που επί χρόνια κυριαρχούσε στην πίστα αυτή στα χέρια του Marc Marquez έκανε τον ταχύτερο γύρο και κρατούσε την pole position. Αν έμενε έτσι, τότε το παιχνίδι του Bagnaia που οδηγούσε κοιτώντας πίσω του, θα ήταν καταστροφικό.

Όλα βέβαια είχαν ξεκινήσει από την Q1 που εχθές λόγο πτώσης του Zarco και λάθους τελευταίας στιγμής του Bezzecchi, δεν πέρασαν απευθείας στην Q2 ευνοώντας πιο αργούς αναβάτες όπως ο Quartararo. Είναι φυσικά οι δύο που πήραν το εισιτήριο για την Q2 αφήνοντας έξω τον Mir που επίσης ήταν πολύ γρήγορος και ίσως θα μπορούσε να βρεθεί στην τρίτη γραμμή εκκίνησης αν είχε αναμετρηθεί με άλλους αναβάτες στην Q1. Ο χρόνος του ήταν οριακά καλύτερος από του Quartararo στην Q2, ο οποίος συνέχιζε και σήμερα να έχει τα ίδια ακριβώς προβλήματα με της Παρασκευής, προσπαθώντας να καταπιεί τα σαμαράκια της πίστας.

Θα περίμενε κανείς πως οι KTM θα ήταν καλύτερες σε αυτό, αν και οι υπόλοιπες ομάδες με Ohlins στηρίζονται σε περισσότερα δεδομένα για το νέο πιρούνι. Πέντε πτώσεις σημείωσε ο Miller που παρά τα εντυπωσιακά endo, όπως κάνει κάθε φορά, δεν κατάφερε να κυνηγήσει τις Ducati με τις οποίες αγωνιζόταν έως τώρα.

Οι Ducati βέβαια έχουν το προβάδισμα με διαφορά σε αυτή την πίστα, παρόλο που ο Rins είχε πολύ καλό χρόνο και αύριο ξεκινά από την δεύτερη θέση. Η Honda κέρδιζε εδώ μέσα από συνδυασμό αναβάτη και μοτοσυκλέτας που ο Rins θα πρέπει να πλησιάσει, όπως και έκανε, σε αντίθεση με τις Ducati που πιο εύκολα ξεχωρίζουν με διαφορετικά οδηγικά στυλ εκμεταλλευόμενες τα σημεία που η πίστα ξεδιπλώνει το γκάζι τους.

Στο τέλος της Q2 και με τον Martin να έχει πέσει για δεύτερη φορά, όπως και τον Alex Marquez που πλέον δεν ακολουθούσε τον Bagnaia, ήταν στο χέρι του περσινού πρωταθλητή να κάνει ένα μικρό θαύμα. Είχε ήδη πάρει την ψυχρολουσία, χάνοντας το μπροστινό επειδή το ελαστικό είχε κρυώσει, είχε δει τον Alex να πέφτει ακριβώς όπως παραλίγο να πάθει και εκείνος και έπρεπε να ανεβάσει την θερμοκρασία των ελαστικών του και ταυτόχρονα να σιγουρευτεί πως το όριο πρόσφυσης έχει ξανά ανέβει εκεί που ήταν, πριν προσπαθήσει για ακόμη μία φορά.

Ευτυχώς το κατάφερε και μάλιστα όχι από το πρώτο section που σημαίνει πως θα μπορούσε να πάει το ρεκόρ ακόμη πιο κάτω. Ήταν όμως ταχύτερος σε όλη την υπόλοιπη πίστα κατεβαίνοντας κάτω από το 2:02 και κερδίζοντας επάξια ακόμη μία pole position! Ο Luca Marini που ήταν ένας από τους ακολούθους του Bagnaia, επίσης κατάφερε να μπει στην πρώτη τριάδα με τον Alex Marquez να έχει την τέταρτη θέση μετά από όλα αυτά.

Αποτελέσματα Q2:
Θέση	No.	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Χρόνος	Διαφ.
1	1	Francesco Bagnaia	Ducati	2:01.892
2	42	Alex Rins	Honda	2:02.052	0.160
3	10	Luca Marini	Ducati	2:02.181	0.289
4	73	Alex Marquez	Ducati	2:02.242	0.350
5	72	Marco Bezzecchi	Ducati	2:02.268	0.376
6	41	Aleix Espargaro	Aprilia	2:02.539	0.647
7	20	Fabio Quartararo	Yamaha	2:02.749	0.857
8	12	Maverick Viñales	Aprilia	2:02.882	0.990
9	5	Johann Zarco	Ducati	2:03.062	1.170
10	43	Jack Miller	KTM	2:03.084	1.192
11	33	Brad Binder	KTM	2:03.107	1.215
12	89	Jorge Martin	Ducati	2:03.292	1.400
Αποτελέσματα Q1:
Q2	5	Johann Zarco	Ducati	2:02.387
Q2	72	Marco Bezzecchi	Ducati	2:02.523	0.136
13	36	Joan Mir	Honda	2:02.743	0.356
14	21	Franco Morbidelli	Yamaha	2:02.950	0.563
15	88	Miguel Oliveira	Aprilia	2:03.065	0.678
16	49	Fabio Di Giannantonio	Ducati	2:03.350	0.963
17	30	Takaaki Nakagami	Honda	2:03.403	1.016
18	51	Michele Pirro	Ducati	2:03.452	1.065
19	25	Raul Fernandez	Aprilia	2:03.527	1.140
20	37	Augusto Fernandez	KTM	2:03.798	1.411
21	6	Stefan Bradl	Honda	2:03.907	1.520
22	94	Jonas Folger	KTM	2:07.597	5.210

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_676

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!