MotoGP - Από το 1949 έως το 2023, 1.000 Grand Prix δρόμος!

Στο Le Mans θα διεξαχθεί ο χιλιοστός αγώνας του θεσμού
MotoGP 1000 GP!
Από το

motomag

9/5/2023

Στο Le Mans το MotoGP, φτάνει το ορόσημο των 1000 GP, με αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας να έχουν διεξαχθεί σε 29 διαφορετικές χώρες και 73 διαφορετικές πίστες! Παράλληλα, στα 70 χρόνια της ιστορίας του θεσμού, το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή έχουν κατακτήσει 125 διαφορετικοί αναβάτες.

Αν πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1949 θα βρούμε μια σημαντική πληροφορία για τον κόσμο της μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα για το MotoGP. To Isle of Man TT φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix μοτοσυκλέτας το 1949 και αυτή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του Πρωταθλήματος. Τώρα, το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Μαΐου του 2023, στο Le Mans το MotoGP θα φτάσει τα 1.000 Grand Prix σηματοδοτώντας ένα ξεχωριστό ορόσημο για τον θεσμό!

Πλησιάζοντας προς την ημέρα του γαλλικού αγώνα, ένα σύντομο ταξίδι σε σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Πρωταθλήματος μας θυμίζει ξανά διάφορους πρωταγωνιστές και ορόσημα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του MotoGP.

Το ταξίδι αρχίζει

Leslie Graham

Το 1949, ιδρύεται η Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM), με τις κατηγορίες μοτοσυκλετών 125-250-350-500 κ. εκ. και sidecars 600 κ. εκ. να διαμορφώνουν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Ο Βρετανός Leslie Graham έγινε ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κατηγορίας 500 κ. εκ. οδηγώντας μια βρετανικής κατασκευής AJC μοτοσυκλέτα, ωστόσο μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ήταν αυτή που θα μεσουρανούσε στους αγώνες μοτοσυκλετών.

Η ιταλική κυριαρχία

Giacomo Agostini

Μεταξύ 1949 και 1974, οι Ιταλοί κατασκευαστές MV Agusta και Gilera κυριάρχησαν στην κατηγορία των 500 κ. εκ., με τους θρύλους του MotoGP, Giacomo Agostini, Phil Read, Geoff Duke, John Surtees, και Mike Hailwood να κερδίζουν τίτλους με τους προαναφερθέντες κατασκευαστές.

Η άνοδος των Ιαπώνων κατασκευαστών

Jim Redman

Το 1966 ήταν η πρώτη χρονιά που ένας Ιάπωνας κατασκευαστής κέρδισε αγώνα στη μεγάλη κατηγορία. Χάρη στον Jim Redman, η Honda πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο Hockenheim, ενώ η Yamaha κέρδισε τον τίτλο των κατασκευαστών για πρώτη φορά το 1974. Από το 1975 και μετά, η Honda, η Suzuki και η Yamaha άρχισαν να κυριαρχούν στη μεγάλη κατηγορία. Η Suzuki και η Yamaha μοιράστηκαν τη δόξα μεταξύ 1975 και 1982, πριν ο Freddie Spencer χαρίσει στη Honda τον πρώτο της τίτλο στα 500 κ. εκ. το 1983.

Αμερικανοί και Αυστραλοί αναβάτες αφήνουν το στίγμα τους

King Kenny

Ο “King” Kenny Roberts άνοιξε τον δρόμο για μερικούς Αμερικανούς σπουδαίους οδηγούς που σφράγισαν την ιστορία του MotoGP. Ο Roberts κέρδισε τo 1978, 1979 και 1980 με τη Yamaha το Παγκόσμιο στέμμα στα 500 κ. εκ., με τους Freddie Spencer και Eddie Lawson να μοιράζονται τους τίτλους μεταξύ 1983 και 1986.

Wayne Gardner

To 1987 o Wayne Gardner έγραψε ιστορία για την Αυστραλία, κατακτώντας τον τίτλο στα 500 κ. εκ., με τους Lawson (1988 και 1989) και Wayne Rainey (1990, 1991 και 1992) να επαναφέρουν τις Η.Π.Α. στην κορυφή.

Kevin Schwantz

Ο Kevin Schwantz πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των Πρωταθλητών όταν κατέκτησε τον τίτλο το 1993.

Mick Doohan

O ερχομός του Mick Doohan ήταν αυτός που σταμάτησε τους Αμερικανούς καθώς κατέκτησε από το 1994 έως και το 1998 τους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία. Και κάπου εκεί έρχεται ο Alex Criville για να βάλει την Ισπανία στο χάρτη του MotoGP το 1999, κατακτώντας τον τίτλο. Η χαρά των Ισπανών κράτησε λίγο καθώς το 2000 o Kenny Roberts Jr χάρισε στις Η.Π.Α. τον προτελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο τους.

Το όνομα Rossi και η νέα εποχή του MotoGP

Rossi

Το 2000 έρχεται στην μεγάλη κατηγορία ένας Ιταλός με το όνομα Valentino Rossi, ένα όνομα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του θεσμού. Ο Ιταλός το 2001 κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στα 500 κ. εκ. με τη Honda, ενώ την επόμενη χρονιά το MotoGP αλλάζει άρδην.

Four-Stroke MotoGP bikes

Τα δίχρονα 500 κ. εκ. μας αποχαιρετούν με τους τετράχρονους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (που θα έπεφταν στα 800 για να ανέβουν ξανά στα 1.000 κυβικά και να παραμείνουν εκεί) να έρχονται στο προσκήνιο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, με τον Valentino Rossi να κατακτά τους τίτλους από το 2002-2005, ωστόσο το σημαντικό σε αυτές τις χρονιές είναι η μετακίνηση του από την Honda το τέλος του 2003 στη Yamaha.

Hayden-Loukopoulos

To 2006 είχαμε αλλαγή στον θρόνο, με τον αείμνηστο Nicky Hayden να βρίσκεται στην κορυφή με τη Honda. To 2006 βιώσαμε ακόμη μία συγκλονιστική στιγμή για το MotoGP, καθώς ο Casey Stoner κατακτούσε τον πρώτο του τίτλο με τη Ducati, επαναφέροντας τη σημαία της Ιταλίας στην κορυφή μετά το 1974. Η απάντηση του «Γιατρού» δεν άργησε να έρθει με τον Ιταλό να κερδίζει τον τίτλο το 2008 και το 2009.

Οι εξωγήινοι ήρθαν στο MotoGP

Stoner, Rossi, Lorenzo, Pedrosa

Με τον ερχομό των Ισπανών Jorge Lorenzo και Dani Pedrosa η τράπουλα ανακατεύεται καθώς οι Casey Stoner και Valentino Rossi έχουν να αντιμετωπίσουν δυο νέους δυνατούς αντιπάλους. Μεταξύ 2007 και 2012, οι τέσσερις αυτοί αναβάτες έγιναν ευρέως γνωστοί ως "οι εξωγήινοι" καθώς οι μάχες μεταξύ τους ήταν συγκλονιστικές και πέρα από τα συνηθισμένα. Σε αυτές τις έξι σεζόν, οι Stoner (2007, 2011), Rossi (2008-2009) και Lorenzo (2010,2012) κατέκτησαν από δύο τίτλους, ενώ ο Dani Pedrosa τερμάτισε στην πρώτη τριάδα σε πέντε από αυτές τις έξι χρονιές. Στο τέλος του 2012 ο Stoner ανακοίνωσε την απόσυρση του από τους αγώνες σε ηλικία 27 ετών, ωστόσο ένας άλλος “εξωγήινος” ήταν έτοιμος να πάρει τη θέση του, ο λόγος για τον Ισπανό Marc Marquez.

Αλλαγές στους κινητήρες και νέες κατηγορίες

Toni Elias

Το 2010 η τετράχρονη Moto2 αντικατέστησε την κατηγορία των δίχρονων 250 κ. εκ., με τη Honda να γίνεται ο μοναδικός κατασκευαστής κινητήρων στη νέα αυτή κατηγορία. Το 2012, δημιουργήθηκε η επίσης τετράχρονη Moto3 για να αντικαταστήσει τη δίχρονη κατηγορία 125 κ. εκ.. Την ίδια χρονιά, εισήχθησαν και οι CRT (Claiming Rule Teams) στην κορυφαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισέλθουν στον θεσμό ομάδες με χαμηλότερο προϋπολογισμό.

Η εποχή του Marc Marquez

Marc Marquez

Το 2013 ξημερώνει η εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας στο MotoGP. Ο Marc Marquez κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στη μεγάλη κατηγορία, με τον αναβάτη της Honda να κερδίζει συνεχόμενα τον Παγκόσμιο Τίτλο μέχρι και το 2019. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας Marquez-Honda, βλέπουμε την είσοδο της KTM στο MotoGP -2017- και την εμφάνιση των αεροδυναμικών βοηθημάτων, πρώτα στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Ducati.

2020 έως σήμερα

Fabio Quartararo

Νέες χώρες και νέοι πρωταγωνιστές ξεπρόβαλαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του MotoGP. Οι Joan Mir -Suzuki 2020-, Fabio Quartararo -Yamaha 2021- και Francesco Bagnaia -Ducati 2022- βάζουν ένα τέλος στο σερί του Marc Marquez δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στον θεσμό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η σημαντικότερη στιγμή των συγκεκριμένων ετών είναι η απόσυρση του Valentino Rossi στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς του 2021, με τον Ιταλό θρύλο να συνεχίζει ως manager αγωνιστικής ομάδας στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος.

Στα επόμενα 1.000 Grand Prix

MotoE

Τα συνθετικά καύσιμα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνιση τους στο Πρωτάθλημα, ενώ ήδη υπάρχει κατηγορία ηλεκτρικών μοτοσυκλετών (MotoE) στον θεσμό. Τι θα δούμε άραγε στα επόμενα 1.000 GP; Θα υπάρξει αντίστοιχη μετάβαση από τους θερμικούς στους ηλεκτρικούς κινητήρες, όπως έγινε από τον δίχρονο στον τετράχρονο κινητήρα; Ή θα παραμείνει στο επίκεντρο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης; Ποια θα είναι τα επόμενα τεχνολογικά επιτεύγματα που θα βοηθήσουν να ανέβει η ασφάλεια των αγωνιζομένων; Και ποιες θα είναι οι επόμενες χώρες που θα φιλοξενήσουν αγώνα MotoGP; Πολλές οι ερωτήσεις, και εμείς θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις, ώστε να σας ενημερώνουμε συνεχώς για το πιο συναρπαστικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας στον κόσμο.

Ετικέτες

MotoGP Βραζιλία: Pole Positon για τους Q1 και ρεκόρ πίστας από εκεί αντί της Q2!

Τα πάνω – κάτω στην Βραζιλία
MotoGP Βραζιλία: Pole Positon για τους Q1 και ρεκόρ πίστας από εκεί αντί της Q2!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

21/3/2026

Η στεγνή και ηλιόλουστη πίστα της Βραζιλίας δεν είχε καμία σχέση με την χθεσινή εικόνα και ακόμη περισσότερο με την ανησυχητική εικόνα των προηγούμενων ημέρων, όταν πλημμύρισε δημιουργώντας αμφιβολίες για την διεξαγωγή του αγώνα.

Σήμερα όμως ο καιρός και η ακόμη άγνωστη πίστα βοήθησαν να δώσουν άλλη μία περίοδος κατατακτήριων δοκιμών με θέαμα και αγωνία για το ποιος θα πάρει τελικά την πρώτη θέση, κάτι που μάλλον θα συμβαίνει συχνά στη μεγάλη κατηγορία αυτή τη σεζόν.

Για αρχή τα πάντα ήρθαν πάνω – κάτω και τελικά το πέρασμα από την Q1 αποδείχτηκε πλεονέκτημα, ίσως για πρώτη και τελευταία φορά.

Περισσότεροι γύροι στην άγνωστη πίστα, περισσότερη εμπειρία μαζί της και με τις κυμαινόμενες συνθήκες πρόσφυσης να επιτρέπουν σε όποιον έκανε το πέρασμα, να αποκτά αρκετά μεγάλο πλεονέκτημα.

Το αποτέλεσμα μιλά από μόνο του. Ο Fabio Di Giannantonio απέδειξε τέλεια τον παραπάνω ισχυρισμό με τον Ιταλό να ξεγλιστρά από το Q1, να σκαρφαλώνει στην προσωρινή pole position και στη συνέχεια να γίνεται ένα από τα πολλά θύματα της Κ4, κρατούσε όμως ήδη τον χρόνο με τον Bezzecchi να φτάνει πολύ κοντά, όχι όμως και να τον ανατρέπει.

Ο Di Giannantonio πανηγύρισε τη δεύτερη pole position της καριέρας του στη μεγάλη κατηγορία, ακολουθούμενος από τον Marco Bezzecchi, που επίσης είχε περάσει από την Q1. Δεν είχαν εύκολη δουλειά οι δυο τους, αλλά με τους πρόσθετους γύρους τα κατάφεραν. Ιδιαίτερα ο Bezzecchi είχε ένα αρκετά επεισοδιακό πρωινό μένοντας με μία μόνο μοτοσυκλέτα.

Άλλο παράδοξο εδώ, το γεγονός πως στην Q1 έγινε ο ταχύτερος γύρος και όχι στην Q2!

Απειροελάχιστη η διαφορά, αλλά παραμένει το γεγονός πως το ρεκόρ γύρου σημειώθηκε στην Q1. Η Κ4 τράβηξε στην δίνη της και τον Marc Marquez, ο οποίος είχε πτώση στα χαοτικά πρώτα πέντε λεπτά της Q2. Αν και δεν κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του με την εφεδρική του μοτοσυκλέτα, ο αρχικός του χρόνος ήταν τόσο καλός που τον κράτησε στην πρώτη γραμμή της εκκίνησης.

Η μεγάλη έκπληξη είναι ο Fabio Quartararo που μόνο στο τέλος της Q2 έκανε την διαφορά και έβαλε την Yamaha V4 σε μια πραγματικά απίστευτη P4. Παρότι πέρσι είχε καταφέρει να πάρει και την pole position περισσότερες φορές και από εκείνες που θα είχε στοιχηματίσει ο ίδιος, δικά του λόγια, η αλλαγή μοτοσυκλέτας, η νέα πίστα και το γεγονός πως εχθές δεν κατάφερε να ξεχωρίσει, δεν μπορούσαν να κάνουν κάποιον να περιμένει την 4η θέση στην εκκίνηση. Ακόμη και τον ίδιο!
Μένει να δούμε αν θα καταφέρει κάτι περισσότερο από το 1-2 καλούς πρώτους γύρους εμπρός.

Ο Jorge Martin έδειξε επίσης πως θα μπορούσε να βρεθεί στην πρώτη σειρά της εκκίνησης αλλά μια πτώση, επίσης στην Κ4 έβαλε τέλος στις φιλοδοξίες του τρία λεπτά πριν τη λήξη του χρόνου και τον ανάγκασε να αρκεστεί στην 5η θέση. Ο πρωτοπόρος των FP2, Ai Ogura, έκανε επίσης τη δική του προσπάθεια για την pole και παρόλο που ήταν ένας από τους λίγους που απέφυγαν το χαλίκι σε αυτή τη διαδικασία, το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν η 6η θέση.

Ο Fermin Aldeguer συνεχίζει να εντυπωσιάζει κατά την επιστροφή του από τον τραυματισμό, σκαρφαλώνοντας στην 7η θέση μπροστά από τον ομόσταβλό του, Alex Marquez - ο οποίος υποχώρησε στην 8η θέση προς το τέλος. Αν ο εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής είχε μόνο μικρές απώλειες στην πρώιμη πτώση του, αυτό κόστισε πολύ περισσότερο στον τρέχοντα πρωτοπόρο του πρωταθλήματος - με τον Pedro Acosta να πέφτει επίσης στην περιβόητη Κ4 λίγο πριν τον Marquez, αλλά στη συνέχεια να δυσκολεύεται να βελτιώσει την 9η θέση του ανάμεσα στις κίτρινες σημαίες των τελευταίων λεπτών.

Ο Johann Zarco ήταν πολύ πιο συγκρατημένος αφότου πρωτοστάτησε την Παρασκευή, πράγμα περίεργο καθώς δεν έχει επιδείξει στο παρελθόν τέτοια συγκράτηση μετά από επιτυχία, σε κάθε περίπτωση όμως ήταν η κορυφαία και μοναδική Honda στην Q2, παίρνοντας την 10η θέση στις κατατακτήριες, μπροστά από έναν Pecco Bagnaia που δυσκολεύτηκε να ανασυνταχθεί μετά από μια πτώση στην Κ10 στον πρώτο του γρήγορο γύρο, ενώ ο Toprak Razgatlioglu δεν γινόταν παρά να πάρει την τελευταία θέση της διαδικασίας με ένα δευτερόλεπτο διαφοράς και χρόνο που δείχνει πως αύριο θα τον καταπιούν οι επόμενου -τουλάχιστον- πέντε αναβάτες.

Αποτελέσματα Q2:

ΘΕΣΗ

Ν#

ΑΝΑΒΑΤΗΣ

ΜΟΤΟ

ΧΡΟΝΟΣ

ΔΙΑΦ

ΠΡΟΗΓ

1

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:17.410

 

 

2

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:17.480

0.070

0.070

3

93

Marc Marquez

Ducati

1:17.491

0.081

0.011

4

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:17.561

0.151

0.070

5

89

Jorge Martin

Aprilia

1:17.630

0.220

0.069

6

79

Ai Ogura

Aprilia

1:17.702

0.292

0.072

7

54

Fermin Aldeguer

Ducati

1:17.715

0.305

0.013

8

73

Alex Marquez

Ducati

1:17.799

0.389

0.084

9

37

Pedro Acosta

KTM

1:18.034

0.624

0.235

10

5

Johann Zarco

Honda

1:18.065

0.655

0.031

11

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:18.122

0.712

0.057

12

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

1:18.422

1.012

0.300

Αποτελέσματα Q1:

Q2

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:17.408

 

 

Q2

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:17.531

0.123

0.123

13

36

Joan Mir

Honda

1:17.710

0.302

0.179

14

11

Diogo Moreira

Honda

1:17.812

0.404

0.102

15

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:17.815

0.407

0.003

16

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:17.964

0.556

0.149

17

42

Alex Rins

Yamaha

1:17.975

0.567

0.011

18

43

Jack Miller

Yamaha

1:18.022

0.614

0.047

19

10

Luca Marini

Honda

1:18.169

0.761

0.147

20

12

Maverick Viñales

KTM

1:18.176

0.768

0.007

21

33

Brad Binder

KTM

1:18.237

0.829

0.061

22

23

Enea Bastianini

KTM

1:18.479

1.071

0.242

 

Ετικέτες