MotoGP - Από το 1949 έως το 2023, 1.000 Grand Prix δρόμος!

Στο Le Mans θα διεξαχθεί ο χιλιοστός αγώνας του θεσμού
MotoGP 1000 GP!
Από το

motomag

9/5/2023

Στο Le Mans το MotoGP, φτάνει το ορόσημο των 1000 GP, με αγώνες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μοτοσυκλέτας να έχουν διεξαχθεί σε 29 διαφορετικές χώρες και 73 διαφορετικές πίστες! Παράλληλα, στα 70 χρόνια της ιστορίας του θεσμού, το στέμμα του Παγκόσμιου Πρωταθλητή έχουν κατακτήσει 125 διαφορετικοί αναβάτες.

Αν πάμε πίσω στον Ιούνιο του 1949 θα βρούμε μια σημαντική πληροφορία για τον κόσμο της μοτοσυκλέτας και συγκεκριμένα για το MotoGP. To Isle of Man TT φιλοξένησε το πρώτο Grand Prix μοτοσυκλέτας το 1949 και αυτή είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία του Πρωταθλήματος. Τώρα, το Σαββατοκύριακο 13 και 14 Μαΐου του 2023, στο Le Mans το MotoGP θα φτάσει τα 1.000 Grand Prix σηματοδοτώντας ένα ξεχωριστό ορόσημο για τον θεσμό!

Πλησιάζοντας προς την ημέρα του γαλλικού αγώνα, ένα σύντομο ταξίδι σε σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Πρωταθλήματος μας θυμίζει ξανά διάφορους πρωταγωνιστές και ορόσημα που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας του MotoGP.

Το ταξίδι αρχίζει

Leslie Graham

Το 1949, ιδρύεται η Fédération Internationale de Motocyclisme (FIM), με τις κατηγορίες μοτοσυκλετών 125-250-350-500 κ. εκ. και sidecars 600 κ. εκ. να διαμορφώνουν το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα μοτοσυκλετών. Ο Βρετανός Leslie Graham έγινε ο πρώτος Παγκόσμιος Πρωταθλητής της κατηγορίας 500 κ. εκ. οδηγώντας μια βρετανικής κατασκευής AJC μοτοσυκλέτα, ωστόσο μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα ήταν αυτή που θα μεσουρανούσε στους αγώνες μοτοσυκλετών.

Η ιταλική κυριαρχία

Giacomo Agostini

Μεταξύ 1949 και 1974, οι Ιταλοί κατασκευαστές MV Agusta και Gilera κυριάρχησαν στην κατηγορία των 500 κ. εκ., με τους θρύλους του MotoGP, Giacomo Agostini, Phil Read, Geoff Duke, John Surtees, και Mike Hailwood να κερδίζουν τίτλους με τους προαναφερθέντες κατασκευαστές.

Η άνοδος των Ιαπώνων κατασκευαστών

Jim Redman

Το 1966 ήταν η πρώτη χρονιά που ένας Ιάπωνας κατασκευαστής κέρδισε αγώνα στη μεγάλη κατηγορία. Χάρη στον Jim Redman, η Honda πέτυχε αυτό το κατόρθωμα στο Hockenheim, ενώ η Yamaha κέρδισε τον τίτλο των κατασκευαστών για πρώτη φορά το 1974. Από το 1975 και μετά, η Honda, η Suzuki και η Yamaha άρχισαν να κυριαρχούν στη μεγάλη κατηγορία. Η Suzuki και η Yamaha μοιράστηκαν τη δόξα μεταξύ 1975 και 1982, πριν ο Freddie Spencer χαρίσει στη Honda τον πρώτο της τίτλο στα 500 κ. εκ. το 1983.

Αμερικανοί και Αυστραλοί αναβάτες αφήνουν το στίγμα τους

King Kenny

Ο “King” Kenny Roberts άνοιξε τον δρόμο για μερικούς Αμερικανούς σπουδαίους οδηγούς που σφράγισαν την ιστορία του MotoGP. Ο Roberts κέρδισε τo 1978, 1979 και 1980 με τη Yamaha το Παγκόσμιο στέμμα στα 500 κ. εκ., με τους Freddie Spencer και Eddie Lawson να μοιράζονται τους τίτλους μεταξύ 1983 και 1986.

Wayne Gardner

To 1987 o Wayne Gardner έγραψε ιστορία για την Αυστραλία, κατακτώντας τον τίτλο στα 500 κ. εκ., με τους Lawson (1988 και 1989) και Wayne Rainey (1990, 1991 και 1992) να επαναφέρουν τις Η.Π.Α. στην κορυφή.

Kevin Schwantz

Ο Kevin Schwantz πρόσθεσε το όνομά του στη λίστα των Πρωταθλητών όταν κατέκτησε τον τίτλο το 1993.

Mick Doohan

O ερχομός του Mick Doohan ήταν αυτός που σταμάτησε τους Αμερικανούς καθώς κατέκτησε από το 1994 έως και το 1998 τους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία. Και κάπου εκεί έρχεται ο Alex Criville για να βάλει την Ισπανία στο χάρτη του MotoGP το 1999, κατακτώντας τον τίτλο. Η χαρά των Ισπανών κράτησε λίγο καθώς το 2000 o Kenny Roberts Jr χάρισε στις Η.Π.Α. τον προτελευταίο μέχρι σήμερα τίτλο τους.

Το όνομα Rossi και η νέα εποχή του MotoGP

Rossi

Το 2000 έρχεται στην μεγάλη κατηγορία ένας Ιταλός με το όνομα Valentino Rossi, ένα όνομα που θα άλλαζε για πάντα την ιστορία του θεσμού. Ο Ιταλός το 2001 κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στα 500 κ. εκ. με τη Honda, ενώ την επόμενη χρονιά το MotoGP αλλάζει άρδην.

Four-Stroke MotoGP bikes

Τα δίχρονα 500 κ. εκ. μας αποχαιρετούν με τους τετράχρονους κινητήρες των 1.000 κ.εκ. (που θα έπεφταν στα 800 για να ανέβουν ξανά στα 1.000 κυβικά και να παραμείνουν εκεί) να έρχονται στο προσκήνιο. Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή, με τον Valentino Rossi να κατακτά τους τίτλους από το 2002-2005, ωστόσο το σημαντικό σε αυτές τις χρονιές είναι η μετακίνηση του από την Honda το τέλος του 2003 στη Yamaha.

Hayden-Loukopoulos

To 2006 είχαμε αλλαγή στον θρόνο, με τον αείμνηστο Nicky Hayden να βρίσκεται στην κορυφή με τη Honda. To 2006 βιώσαμε ακόμη μία συγκλονιστική στιγμή για το MotoGP, καθώς ο Casey Stoner κατακτούσε τον πρώτο του τίτλο με τη Ducati, επαναφέροντας τη σημαία της Ιταλίας στην κορυφή μετά το 1974. Η απάντηση του «Γιατρού» δεν άργησε να έρθει με τον Ιταλό να κερδίζει τον τίτλο το 2008 και το 2009.

Οι εξωγήινοι ήρθαν στο MotoGP

Stoner, Rossi, Lorenzo, Pedrosa

Με τον ερχομό των Ισπανών Jorge Lorenzo και Dani Pedrosa η τράπουλα ανακατεύεται καθώς οι Casey Stoner και Valentino Rossi έχουν να αντιμετωπίσουν δυο νέους δυνατούς αντιπάλους. Μεταξύ 2007 και 2012, οι τέσσερις αυτοί αναβάτες έγιναν ευρέως γνωστοί ως "οι εξωγήινοι" καθώς οι μάχες μεταξύ τους ήταν συγκλονιστικές και πέρα από τα συνηθισμένα. Σε αυτές τις έξι σεζόν, οι Stoner (2007, 2011), Rossi (2008-2009) και Lorenzo (2010,2012) κατέκτησαν από δύο τίτλους, ενώ ο Dani Pedrosa τερμάτισε στην πρώτη τριάδα σε πέντε από αυτές τις έξι χρονιές. Στο τέλος του 2012 ο Stoner ανακοίνωσε την απόσυρση του από τους αγώνες σε ηλικία 27 ετών, ωστόσο ένας άλλος “εξωγήινος” ήταν έτοιμος να πάρει τη θέση του, ο λόγος για τον Ισπανό Marc Marquez.

Αλλαγές στους κινητήρες και νέες κατηγορίες

Toni Elias

Το 2010 η τετράχρονη Moto2 αντικατέστησε την κατηγορία των δίχρονων 250 κ. εκ., με τη Honda να γίνεται ο μοναδικός κατασκευαστής κινητήρων στη νέα αυτή κατηγορία. Το 2012, δημιουργήθηκε η επίσης τετράχρονη Moto3 για να αντικαταστήσει τη δίχρονη κατηγορία 125 κ. εκ.. Την ίδια χρονιά, εισήχθησαν και οι CRT (Claiming Rule Teams) στην κορυφαία κατηγορία, με αποτέλεσμα να μπορούν να εισέλθουν στον θεσμό ομάδες με χαμηλότερο προϋπολογισμό.

Η εποχή του Marc Marquez

Marc Marquez

Το 2013 ξημερώνει η εποχή της Ισπανικής κυριαρχίας στο MotoGP. Ο Marc Marquez κερδίζει τον πρώτο του τίτλο στη μεγάλη κατηγορία, με τον αναβάτη της Honda να κερδίζει συνεχόμενα τον Παγκόσμιο Τίτλο μέχρι και το 2019. Σε αυτή την εποχή της κυριαρχίας Marquez-Honda, βλέπουμε την είσοδο της KTM στο MotoGP -2017- και την εμφάνιση των αεροδυναμικών βοηθημάτων, πρώτα στις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της Ducati.

2020 έως σήμερα

Fabio Quartararo

Νέες χώρες και νέοι πρωταγωνιστές ξεπρόβαλαν στο ανταγωνιστικό περιβάλλον του MotoGP. Οι Joan Mir -Suzuki 2020-, Fabio Quartararo -Yamaha 2021- και Francesco Bagnaia -Ducati 2022- βάζουν ένα τέλος στο σερί του Marc Marquez δίνοντας ταυτόχρονα μια νέα πνοή στον θεσμό τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο η σημαντικότερη στιγμή των συγκεκριμένων ετών είναι η απόσυρση του Valentino Rossi στο τέλος της αγωνιστικής χρονιάς του 2021, με τον Ιταλό θρύλο να συνεχίζει ως manager αγωνιστικής ομάδας στη μεγάλη κατηγορία του Πρωταθλήματος.

Στα επόμενα 1.000 Grand Prix

MotoE

Τα συνθετικά καύσιμα ετοιμάζονται να κάνουν την εμφάνιση τους στο Πρωτάθλημα, ενώ ήδη υπάρχει κατηγορία ηλεκτρικών μοτοσυκλετών (MotoE) στον θεσμό. Τι θα δούμε άραγε στα επόμενα 1.000 GP; Θα υπάρξει αντίστοιχη μετάβαση από τους θερμικούς στους ηλεκτρικούς κινητήρες, όπως έγινε από τον δίχρονο στον τετράχρονο κινητήρα; Ή θα παραμείνει στο επίκεντρο ο κινητήρας εσωτερικής καύσης; Ποια θα είναι τα επόμενα τεχνολογικά επιτεύγματα που θα βοηθήσουν να ανέβει η ασφάλεια των αγωνιζομένων; Και ποιες θα είναι οι επόμενες χώρες που θα φιλοξενήσουν αγώνα MotoGP; Πολλές οι ερωτήσεις, και εμείς θα παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις, ώστε να σας ενημερώνουμε συνεχώς για το πιο συναρπαστικό Πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας στον κόσμο.

Ετικέτες

MotoGP 2024, Emilia Romagna GP, P1 - Στην κορυφή ο Pecco με νέο ρεκόρ γύρου

Δεύτερος ο Jorge Martin και τρίτος ο Marc Marquez, με ανέλπιστα καλή επίδοση Quartararo
Pecco Bagnaia
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

20/9/2024

Το απόγευμα της Παρασκευής, στη δεύτερη επίσκεψη στην πίστα του Misano αυτή τη σεζόν από το MotoGP, στα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά της μεγάλης κατηγορίας ξεχώρισαν οι τρεις πρωταγωνιστές του τίτλου, με τον Pecco Bagnaia να είναι στο 100ο του GP ταχύτερος όλων και με νέο ρεκόρ πίστας, με δεύτερο τον Jorge Martin και τρίτο τον Marc Marquez. Αρνητικός πρωταγωνιστής οι πολλές πτώσεις.

Τα πρώτα χρονομετρημένα δοκιμαστικά ξεκινούν με την πίστα στεγνή, ενώ δέκα λεπτά μετά την έναρξή τους έχουμε την πρώτη πτώση, με τον Pedro Acosta να χάνει το μπροστινό και να πέφτει από lowside, χωρίς ευτυχώς να χτυπήσει. Πτώση έχει και ο Jack Miller, ενώ αργότερα θα πέσει και ο Miguel Oliveira.

Όσον αφορά στους χρόνους, ο Jorge Martin είναι ο πρώτος αναβάτης που σταματά το χρονόμετρο στο 1:30 (1.30.994), ενώ αμέσως μετά τον καλύτερο χρόνο βελτιώνει ο Bagnaia με 1:30.924. Ο Marc Marquez κάνει την εμφάνισή του στην πίστα λίγο αργοπορημένος, ενώ είμαστε περίεργοι να δούμε τους χρόνους του. Θυμίζουμε πως ο Ισπανός ήταν ταχύτερος όλων στα FP1 σήμερα το πρωί, με χρόνο 1:32.082, όταν η πίστα στέγνωνε ακόμα. Θυμίζουμε πως το ρεκόρ γύρου στο Misano είναι 1:30.304, χρόνο που πέτυχε φέτος στην πίστα ο Bagnaia.

Δεκαπέντε λεπτά έχουν περάσει από την έναρξη των P1, με την πρώτη πεντάδα να αποτελείται από τους Pecco Bagnaia, Jorge Martin, Pedro Acosta, Fabio Quartararo και Maverick Vinales.

Quartararo

Δυο γύρους μετά την πρώτη επαφή του με την πίστα στα P1, ο Marc Marquez σημειώνει τον 6ο ταχύτερο χρόνο -και λίγο αργότερα τον 4ο-, ενώ εντυπωσιακός είναι ο Quartararo που συνεχίζει να βρίσκεται 4ος -και λίγο αργότερα 5ος. Δύσκολα τα πράγματα για τη Honda, με τους αναβάτες της να καταλαμβάνουν για την ώρα τις θέσεις 17, 18, 19 και 20!

Jorge Martin

Έχουμε φτάσει στα μισά των πρώτων χρονομετρημένων, και η πρώτη πεντάδα έχει ως εξής: Jorge Martin (1:30.844), Pecco Bagnaia, Pedro Acosta, Marc Marquez και Marco Bezzecchi. Λίγα λεπτά αργότερα, ο τοπικός Bez ανεβαίνει δύο ακόμα θέσεις για να βρεθεί 3ος

Πτώση έχει ο Alex Marquez με 20 λεπτά να απομένουν, χωρίς να τραυματιστεί κι αυτός. Κάπου εδώ ο Marc Marquez μπαίνει ξανά στην πίστα με φρέσκα ελαστικά, δείχνοντας έτοιμος να πιέσει αρκετά πριν το κλασικό τελευταίο 5λεπτο, ενώ τον ακολουθεί και ο Jorge Martin. Άδοξα όμως τελειώνουν οι δυο γύροι του Marc, αφού κάτι δεν δείχνει να του αρέσει, και ο Ισπανός σταματά νωρίς να πιέζει, και βγαίνει ξανά στα pits.

Δεκατρία λεπτά πριν το τέλος μία ακόμη πτώση, με τον Augusto Fernandez να πέφτει με τη GASGAS του, χωρίς να τραυματιστεί.

Marc Marquez

Λίγο πριν φτάσουμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Marc Marquez σημειώνει τον 2ο ταχύτερο χρόνο, ελάχιστα πίσω από τον Martin (0.054 δευτερόλεπτα), με τον 3ο Bagnaia να βρίσκεται πιο μακριά, 0.371 δευτερόλεπτα πίσω από τον Martin.

Δυο λεπτά αργότερα, ο Bagnaia βρίσκει τα εκατοστά που του έλειπαν, για να περάσει εκείνος πρώτος με 1:30.286 που είναι και νέο ρεκόρ πίστας.

Πέντε λεπτά πριν το τέλος, και η πρώτη πεντάδα έχει ως εξής: Bagania, Martin, Marc Marquez, Bastianini και Vinales.

Κι εκεί που ο Martin πίεζε για να ξαναπάρει εκείνος την πρωτιά, πέφτει στην 8 ευτυχώς χωρίς παραταράγουδα, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τον Morbidelli.

Digia

Εκείνος που δεν είχε όμως "καλή" πτώση ήταν ο Fabio di Giannantonio, που ήταν ήδη τραυματίας, και έπεσε πολύ απότομα, παίρνοντας και αρκετές τούμπες για να σηκωθεί δείχνοντας να πονάει αρκετά...

Οι πτώσεις συνεχίζονται, με τον Binder να πέφτει χωρίς να καταφέρνει να γράψει καλό χρόνο, και θα πρέπει να περάσει από τα FP1, ενώ μετά τη λήξη του χρόνου ο Aleix Espargaro πετά έξω από την πρώτη δεκάδα τον Miller, κι έτσι κι οι 2 αναβάτες της Red Bull KTM οδεύουν στα P1.

Πέφτει και ο Bastianini, που όμως έχει καταφέρει ήδη να σημειώσει τον 4ο χρόνο.

Pecco Bagnaia

Τα P1 τελειώνουν και η πρώτη δεκάδα είναι η ακόλουθη.

1. Pecco Bagnaia, Ducati 1:30.286

2. Jorge Martin, Ducati +0.198

3. Marc Marquez, Ducati +0.299

4. Enea Bastianini, Ducati +0.321

5. Fabio Quartararo, Yamaha +0.600

6. Franco Morbidelli, Ducati +0.646

7. Marco Bezzecchi, Ducati +0.678

8. Maverick Vinales, Aprilia +0.704

9. Pedro Acosta, GASGAS +0.705

10. Aleix Espargaro, Aprilia +0.881

Zarco

Ταχύτερος αναβάτης με Honda ήταν ο Johann Zarco στη 12η θέση, 0.964 δευτερόλεπτα πίσω από τον πρώτο Bagnaia, ενώ οι δυο αναβάτες της εργοστασιακής ομάδας του HRC τερμάτισαν στις θέσεις 18 (Marini) και 19 (Mir). Ο Nakagami ήταν 21ος και τελευταίος.

Ετικέτες