MotoGP Austin 2019 Κατάταξη: Περίεργη ημέρα - ίδιο αποτέλεσμα

Αδύνατο να τον κουνήσει κανείς από την pole position
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/4/2019

Δύσκολη ημέρα με μεγάλη αναμονή, ακυρωμένη την FP3 και πλήρη αβεβαιότητα για το πότε θα πραγματοποιηθούν οι δοκιμές κατάταξης έφερε ο καιρός στο Τέξας. Την ώρα που η μετεωρολογική πρόγνωση έλεγε πως θα σταματήσει η βροχή, οι κεραυνοί που έπεφταν μέσα στην πίστα έδιναν την εικόνα αποκάλυψης. Όμως τα έντονα καιρικά φαινόμενα με τα πολλά ονόματα που τους έχουν δώσει οι Αμερικανοί, είτε θα σταματήσουν απότομα δίνοντας θέση σε λαμπερό ήλιο, είτε θα συνεχίσουν και θα μετατραπούν σε δελτία ειδήσεων με σκεπές σπιτιών που πετούν στον αέρα. Ευτυχώς δεν ήταν αυτή η περίπτωση.

Μετά την ακύρωση της FP3 και μπόλικη αναμονή, τελικά η Moto3 μπήκε για μία βρεγμένη κατάταξη που οδήγησε σε μπόλικες πτώσεις με τον Niccolò ANTONELLI να παίρνει τελικά την pole position, δίνοντας την σκυτάλη στα MotoGP που σύμφωνα με το αναδιαμορφωμένο πρόγραμμα ξεκινούσαν αμέσως μετά. Η βροχή είχε σταματήσει αλλά η πίστα δεν είχε στεγνώσει πλήρως και ούτε ο Miller δεν θα έμπαινε χωρίς βρόχινα.

Αυτή θα ήταν η πρώτη φορά που τα βρόχινα ελαστικά της Michelin θα χρησιμοποιούνταν στην C.O.T.A. και η πληροφορία που ήρθε από τον τεχνικό υπεύθυνο ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Η μεσαία γόμα των βρόχινων ελαστικών, μπορούσε να αντέξει έως και δέκα γύρους στο στεγνό, πράγμα ιδανικό για μία πίστα με τόσα πολλά στεγνά τμήματα! Ο Lorenzo έκανε στην FP4 μία περίεργη απόπειρα και ξανά γύρισε πίσω αμέσως να βάλει σωστά ελαστικά καταλήγοντας τελικά στην Q1 εκεί που θα κατέληγε και ο Dovizioso.

Ο Marquez βγήκε από τους πρώτους με slick ελαστικά παίρνοντας το ρίσκο που ήταν μεγάλο και φάνηκε στην πίσω ευθεία, υδρολισθαίνοντας πάνω στα ρυάκια της ευθείας, πράγμα που θα συνέβαινε και στην Q2 από τα έντονα σαμαράκια…

Στην Q1 ο Lorenzo έδειχνε σαν να είχε εγκαταλείψει το παιχνίδι, μέχρι που μπήκε στο τελείωμα του χρόνου και πήρε κατευθύναν το πρώτο εισιτήριο. Πίσω του ο Petrucci αποκλείοντας έτσι τον Dovizioso! Ένα τεράστιο λάθος στρατηγικής στην Ducati καθώς ο δεύτερος στην βαθμολογία έχανε την ευκαιρία να διεκδικήσει μία εξαιρετικά σημαντική θέση στην πρώτη σειρά της εκκίνησης! Η απογοήτευση ήταν δεδομένη…

Η Q2 θα έφερνε αυτό που έδειξε το τελείωμα της Q1, έναν Marquez να είναι άπιαστος. Ξεκίνησε όμως με τον Marquez να τραβά τον Lorenzo, πριν ο δεύτερος χτυπηθεί από το γνωστό χέρι της μοίρας που συνεχώς ίπταται από πάνω του. Βγήκε η αλυσίδα στην έξοδο της τελευταίας στροφής. Παράτησε την μοτοσυκλέτα στο στηθαίο που οριοθετεί την έξοδο από την pit lane για να γυρίσει πίσω τρέχοντας και καθώς εκεί ξεκινά η χαρακτηριστική ανηφόρα, η μοτοσυκλέτα κύλισε πίσω και έπεσε πράγμα που δεν είναι η πιο όμορφη εικόνα. Καταβάλλοντας προσπάθεια να τρέξει, η προσπάθεια του Lorenzo για μία καλή θέση στην εκκίνηση είχε μόλις τελειώσει. Η αλυσίδα δεν κόπηκε, αλλά βγήκε από την θέση της κι αυτό είναι κάτι που βαρύνει την Honda και πρέπει να το λύσει άμεσα.

Ο Marquez θα έπαιζε στα σαμαράκια σαν την πέτρα στα κύματα της λίμνης, χοροπηδώντας τέρμα γκάζι. Πίσω του ο Rossi αντί του Vinales που η σημερινή ημέρα δεν ήταν σαν την χθεσινή… Ο Rossi φανερά χαρούμενος για το αποτέλεσμα, όχι απλά χαιρέτησε ξανά τον Marquez, αλλά έδειξε αισιόδοξος για τον αυριανό αγώνα. Σε όλο το πρώτο μισό της πίστας, είναι ελάχιστα πίσω από τον Marquez ενώ στο επόμενο κομμάτι απέχει λίγο περισσότερο αλλά όχι ιδιαίτερα, καταλήγοντας με ένα 75% της πίστας που μπορεί να πιάσει το μεγάλο φαβορί, τον αήττητο εκεί μέσα Marquez. Στο υπόλοιπο 25% έχουν και οι δύο τα ίδια ζητήματα να λύσουν, οπότε το ενδεχόμενο να σταματήσει το τρελό σερί του Marquez υπάρχει, αν και μικρό σε μέγεθος…

Ο Vinales δεν κατάφερε να είναι η δεύτερη Yamaha στην πρώτη θέση, και είναι θέμα που πρέπει να δει με την ομάδα για το γεγονός πως δεν κατάφερε να επαναλάβει το αποτέλεσμα της χθεσινής ημέρας, που ο χρόνος του θα τον είχε φέρει σήμερα εμπρός από τον Rossi! Χθες ο Vinales είχε καταφέρει να κατέβει κάτω από το 2.04 και είναι κρίμα που δεν το κατάφερε. Είχε αρκετές στιγμές που κινδύνεψε επίσης, με χαρακτηριστικό το πέρασμα εκτός κερμπ, ενώ ο δυνατός αέρας αληθινά τον προβλημάτισε. Αντιθέτως ο Crutchlow πήρε την τρίτη θέση παρόλο που έκανε ένα μικρό λάθος στα φρένα της πρώτης στροφής και φυσικά η τέταρτη θέση του Miller δεν είναι η έκπληξη, αλλά το γεγονός πως ο Espargaro και η KTM είναι σε κάθε εμφάνισή τους και πιο δυναμικοί, ξεκινώντας αύριο από την πέμπτη θέση!

Η Moto2 αμέσως μετά είχε μία πυρετώδη κατάταξη που έληξε με τον Schrotter στην pole position.

 
 
Θέση
N.
Αναβάτης
ΜΟΤΟ
Χρόνος
Διαφ.1ος
Προηγ
1
93
Marc MARQUEZ
Honda
2'03.787
 
 
2
46
Valentino ROSSI
Yamaha
2'04.060
0.273
0.273
3
35
Cal CRUTCHLOW
Honda
2'04.147
0.360
0.087
4
43
Jack MILLER
Ducati
2'04.416
0.629
0.269
5
44
Pol ESPARGARO
KTM
2'04.472
0.685
0.056
6
12
Maverick VIÑALES
Yamaha
2'04.489
0.702
0.017
7
42
Alex RINS
Suzuki
2'04.534
0.747
0.045
8
9
Danilo PETRUCCI
Ducati
2'04.696
0.909
0.162
9
20
Fabio QUARTARARO
Yamaha
2'04.941
1.154
0.245
10
21
Franco MORBIDELLI
Yamaha
2'05.278
1.491
0.337
11
99
Jorge LORENZO
Honda
2'05.383
1.596
0.105
12
63
Francesco BAGNAIA
Ducati
2'05.887
2.100
0.504
Αποτελέσματα Q1
Q2
99
Jorge LORENZO
Honda
2'05.855
 
 
Q2
9
Danilo PETRUCCI
Ducati
2'05.891
0.036
0.036
13
4
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
2'05.907
0.052
0.016
14
36
Joan MIR
Suzuki
2'06.147
0.292
0.240
15
30
Takaaki NAKAGAMI
Honda
2'06.324
0.469
0.177
16
41
Aleix ESPARGARO
Aprilia
2'06.464
0.609
0.140
17
29
Andrea IANNONE
Aprilia
2'06.527
0.672
0.063
18
88
Miguel OLIVEIRA
KTM
2'06.543
0.688
0.016
19
5
Johann ZARCO
KTM
2'06.824
0.969
0.281
20
17
Karel ABRAHAM
Ducati
2'07.129
1.274
0.305
21
55
Hafizh SYAHRIN
KTM
2'07.308
1.453
0.179
22
53
Tito RABAT
Ducati
2'07.417
1.562
0.109

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.