MotoGP Αυστρίας: Έπαιξε με το μυαλό του και τα κατάφερε…

Η καλύτερη απάντηση, δύο χρόνια μετά!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

11/8/2019

Αυτό που όλοι περιμέναμε, έναν αγώνα που ο Marquez δεν θα φύγει μπροστά στερώντας μας την αγωνία για το ποιος θα νικήσει, έναν αγώνα που θα ήταν απάντηση για όλα όσα έχουμε ζήσει στην σύντομη εποχή της νεότερης ιστορίας αυτής της πίστας, ήρθε σήμερα: Ο Dovizioso κέρδισε τον Marquez σε μία εντυπωσιακή μάχη και σε πλήρη αντιδιαστολή όλων όσων έγιναν δύο χρόνια πριν – και για να ακριβολογούμε, όλα όσα έχουν κάνει οι δυο τους και στην Ιαπωνία, τότε που η Honda δεν είχε την δύναμη να τα βάζει με την Ducati στην ευθεία.

Σήμερα η στρατηγική του Dovizioso πέτυχε στο εκατό τοις εκατό και μάλιστα με τον Marquez να γνωρίζει το παιχνίδι από την αρχή, μία παρτίδα πόκερ με ανοικτά χαρτιά. Μόλις χθες ο Marquez έλεγε πως ο Dovizioso θα προσπαθήσει να με παρασύρει να κάνω το λάθος και αντίθετα με εκείνο που θα περίμενε κανείς για κάποιον που έχει πλήρη επίγνωση του παιχνιδιού που πέτυχε, αυτό ακριβώς έγινε από την πρώτη στροφή. Ο Dovizioso ήξερε πως έπρεπε να πιέσει τον Marquez, κι εκείνος θα έπαιρνε το ρίσκο, διότι «είμαι ο Μάρκ και έπρεπε να το κάνω» όπως είπε αμέσως μετά την καρό σημαία ο ίδιος.

Η διαφορά στην επιλογή του ελαστικού ήταν αισθητή για τον Marquez και το κατάλαβε στην αρχή του αγώνα, από εκεί και πέρα και ο Dovizioso δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Το μόνο σίγουρο για εκείνον ήταν πως είχε την αυτοπεποίθηση πως ο συνδυασμός Honda και Marquez δεν είναι δυνατός στην Αυστρία, πως στην πίστα αυτή ο Ισπανός δεν έχει κερδίσει. Και η αυτοπεποίθηση παίζει τεράστιο ρόλο στα MotoGP, καμία φορά τον μεγαλύτερο από όλους.

Στην εκκίνηση ο Marquez ξεκίνησε άψογα, κρατήθηκε μπροστά και αμέσως ένιωσε την επίθεση του Dovizioso, θέλοντας να απαντήσει και ανάλογα - ωθήθηκε στο λάθος και οι δυο τους πάτησαν εκτός γραμμής χάνοντας την θέση τους. "Θα φρενάρω, όποτε φρενάρει και ας βγούμε μαζί έξω", ήταν εκείνο που είπε στον εαυτό του ο Marquez, όπως ξεκάθαρα δήλωσε στην συνέντευξη τύπου πριν λίγα λεπτά. Κι αυτό ακριβώς είναι που δεν περιμένεις από κάποιον που προηγείται στο πρωτάθλημα και πρέπει απλά να προσέχει. Ο Quartararo βρέθηκε να οδηγεί την κούρσα και είναι η μόνη Yamaha που θα μπορούσε να κρατηθεί εκεί έστω και για λίγο. Αργότερα θα βρισκόταν εμπρός από τον Rossi, σε έναν μεταξύ τους αγώνα ανάμεσα σε διαφορετικά μοντέλα της M1, απόδειξη πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι η αποκλειστική αιτία για την απόδοση της ομάδας της Yamaha, όπως άλλωστε και ο Rossi πρόσφατα παραδέχτηκε.

Με τον Quartararo να οδηγεί εμπρός οι υπόλοιποι μάχονταν μεταξύ τους και ταυτόχρονα να περάσουν τον Miller που ήταν σε καταπληκτική φόρμα. Ο Dovizioso ήταν ο πρώτος που το κατάφερε και σχεδόν αμέσως κατάπιε την Yamaha του Quartararo με καθαρή υπεροχή δύναμης μοτοσυκλέτας. Ο Marquez ακολούθησε και ο Quartararo αντιστάθηκε στα φρένα υποδεικνύοντας στόφα πρωταθλητή, αυτό που μία μέσα πιθανότατα θα γίνει…

Την ίδια στιγμή που ο Marquez θα περνούσε τον Dovizioso, στην ίδια στροφή, ο Miller θα έπεφτε. Η ένατη στροφή, μία αρκετά τεχνική στροφή που οι διαφορετικές γραμμές θέλουν προσοχή, θα στερούσε από τον Miller την ευκαιρία να αποδείξει τους λόγους που τους αξίζει μία καθαρά εργοστασιακή μοτοσυκλέτα.

Η KTM του Espargaro θα παρουσίαζε επίσης πρόβλημα μέσα στην στροφή, θα έσβηνε και την νύφη θα πλήρωνε ο Crutchlow που ξαφνικά δεν είχε που να πάει.

Ο Rins αντιστάθηκε σε κάθε προσπέραση που του έγινε έχοντας βρεθεί ακόμη και κοντά στο βάθρο, αλλά η Suzuki σήμερα δεν γινόταν να κρατήσει τον ρυθμό που θα έπρεπε για να μείνει μπροστά από τον Rossi, πόσο μάλλον να πιάσει τον Quartararo. Ο Vinales έφτασε έως και την τέταρτη θέση στην εκκίνηση, αλλά ο ρυθμός του δεν ήταν εκείνος που έπρεπε για να μείνει πολύ κοντά στις υπόλοιπες Yamaha, που έσπασαν σε μία αλυσίδα με κενά μεγαλύτερα από δευτερόλεπτο.

Το ζεύγος εμπρός ήταν εκείνο που κράτησε την αγωνία στο κατακόρυφο και έσωσε την φήμη της Αυστριακής πίστας ως το μέρος που πρέπει κανείς να επισκεφτεί για να ζήσει έναν συναρπαστικό αγώνα. Ο Doviziso φαινόταν πως βρισκόταν συνέχεια στο όριο, το κενό με τον Marquez δεν μεγάλωσε ποτέ ιδιαίτερα, δεν ξεπέρασε το ¼ του δευτερολέπτου αλλά δεν υπήρξε και σταθερό. Ο Dovizioso προσπαθούσε απλά να είναι εκεί, δίπλα στον Marquez περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή και ο Marquez ήξερε πως έπρεπε να αμυνθεί. Όλοι περίμεναν την στιγμή που θα γινόταν η κίνηση και τότε η μάχη που δόθηκε ήταν από εκείνες που είχαν καιρό να συμβούν σε αυτή την σεζόν. Οι δυο τους ήθελαν να δώσουν άμεση απάντηση και να μην αφήσουν τον άλλο να ξεφύγει εμπρός!

Ο Dovizioso θα έκανε τελικά ένα μικρό λάθος ανοίγοντας γραμμή και ο Marquez θα το εκμεταλλευόταν, την στιγμή που φαινόταν πως ήθελε απλά να περιμένει να φτάσουμε στο τέλος πριν κάνει την κίνησή του. Να ανατρέψει έτσι το σερί αποτυχιών που έχει απέναντι στον Dovizioso στην προσπάθεια να τον κερδίσει στην τελευταία στροφή. Όταν όμως έχει την ευκαιρία, τότε την παίρνεις, αλλά η μικρή διαφορά που κτίστηκε εκείνη την στιγμή γρήγορα καλύφτηκε με τον Dovizioso να εκδηλώνει άμεσα την πρόθεσή του. Δεν περίμενε να φτάσουν τα πράγματα στην τελευταία στροφή, δεν είχε σκοπό να δώσει σε αυτή την μικρή αντιπαράθεση Honda + Ducati + τελευταία στροφή, μία ισότιμη συνέχεια: Δεν προλάβαινε όμως παρά μόνο τότε να προσπαθήσει για την νίκη. «Στην χειρότερη περίπτωση θα έμενα δεύτερος, ούτε που ήξερα αν θα καταφέρω να κρατηθώ στην γραμμή», αλλά αυτό ακριβώς έγινε τελικά για τον Dovizioso -που ακουμπώντας τον Marquez ή το αντίθετο σε μία τέτοια μάχη- κατάφερε να πάρει μία εντυπωσιακή νίκη.

Ο Dovizioso δεν ήταν σήμερα ταχύτερος από τον Marquez και έκανε και περισσότερα λάθη. Είχε όμως καλύτερη επιλογή ελαστικού και τον τρόπο να τον παρασύρει σε μία μάχη που το δικό του ελαστικό δεν θα έκανε την διαφορά...

Αντί για έναν βαρετό αγώνα στην Τσεχία, μέσα σε ένα σερί απόλυτα διασκεδαστικών και θεαματικών σεζόν στα MotoGP, ο αγώνας της Αυστρίας μας έδωσε την ενέργεια που είχε λείψει. Οι δύο πρώτοι γύροι και οι τελευταίοι τέσσερις ήταν απίστευτα δυναμικοί για την Ducati, και την νίκη την κέρδισε πανάξια απέναντι στο φαβορί για το μέλλον των MotoGP!

Moto2

Την ατυχία των MotoGP και την σημερινή ανακοίνωση πως αποσύρεται από την Moto2 ως κατασκευαστής, η KTM την γιόρτασε με τον καλύτερο τρόπο, με μία νίκη μέσα στο σπίτι της! Μία νίκη που ήρθε όταν όλοι όσοι τα έβαζαν με τον Binder έπεφταν από την υπερπροσπάθειά τους. Μεγάλος άτυχος ο Gardner, που από την δεύτερη θέση βρέθηκε δύο φορές στην τρίτη και την τέταρτη όταν από λάθος άνοιγε γραμμή, παλεύοντας μετά για την επάνοδο. Η κίνησή του να επιστρέψει άμεσα στην αγωνιστική γραμμή την τελευταία φορά που το έκανε αυτό, βρήκε εκεί τον Alex Marquez και στην δυνατή μεταξύ τους σύγκρουση, ο Marquez κατάφερε να μείνει στην σέλα του με τον Gardner να πέφτει. Φανερά απογοητευμένος έκανε το επόμενο μεγάλο λάθος, έμεινε για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου πάνω στην πίστα να κοιτά σαν χαμένος την ευκαιρία μίας νίκης να χάνεται. Γλίτωσε από ένα μικρό θαύμα να τον πατήσει κάποιος από όλους τους υπόλοιπους… Λίγο αργότερα ο νεότερος Marquez θα έβλεπε την μάχη των Basianini και Marini να καταλήγει σε τραγωδία όταν ο Luca έχασε πρόσφυση και πήρε μαζί του τον Enea. Παρόλο που ο Marquez πλησίασε τον Binder έκανε πολύ σωστά να εκμεταλλευτεί το δώρο που του δινόταν για το πολύ σημαντικό πρωτάθλημα, στην βαθμολογία του οποίου προηγείται, ώστε να κρατηθεί στην δεύτερη θέση. Η KTM γιόρτασε έτσι μία νίκη στην Moto2 ταυτόχρονα με την ανακοίνωση πως αποσύρεται από κατασκευαστής.

Στην Moto3 ο Romano Fenati πήρε μία δύσκολη νίκη με αρκετή διαφορά για τα δεδομένα της κατηγορίας αυτής, την πρώτη του μετά από όλα όσα έχει κάνει και αξίζουν την δικαιολογημένη οργή του κόσμου απέναντί του…

 

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Km/h
Χρόνος/Διαφ.
1
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
183.2
39'34.771
2
Marc MARQUEZ
Honda
183.2
+0.213
3
Fabio QUARTARARO
Yamaha
182.8
+6.117
4
Valentino ROSSI
Yamaha
182.6
+7.719
5
Maverick VIÑALES
Yamaha
182.6
+8.674
6
Alex RINS
Suzuki
182.6
+8.695
7
Francesco BAGNAIA
Ducati
182.0
+16.021
8
Miguel OLIVEIRA
KTM
182.0
+16.206
9
Danilo PETRUCCI
Ducati
181.9
+17.350
10
Franco MORBIDELLI
Yamaha
181.7
+20.510
11
Takaaki NAKAGAMI
Honda
181.5
+22.273
12
Johann ZARCO
KTM
181.3
+25.503
13
Stefan BRADL
Honda
180.8
+31.962
14
Aleix ESPARGARO
Aprilia
180.6
+34.741
15
Karel ABRAHAM
Ducati
179.6
+48.109
16
Andrea IANNONE
Aprilia
175.8
1 Lap
 
Tito RABAT
Ducati
181.3
8 Laps
 
Jack MILLER
Ducati
181.7
21 Laps
 
Hafizh SYAHRIN
KTM
173.3
26 Laps
 
Pol ESPARGARO
KTM
170.8
27 Laps
 
Cal CRUTCHLOW
Honda
170.2
27 Laps

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.