MotoGP Αυστρίας – Κορυφαία μάχη!

Dovizioso - δεν αφήνει ευκαιρίες χαμένες!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/8/2017

Η Αυστρία μας χάρισε έναν εξαιρετικό αγώνα, καθώς μάχες υπήρχαν πριν ακόμα κλείσει ο πρώτος γύρος! Στο Red Bull Ring ο Lorenzo έφυγε μπροστά αμέσως όμως ήταν ο Rossi που τράβηξε τα βλέμματα καθώς ανέβαινε θέσεις σε μία εκκίνηση που είχε συμβάντα, αλλά ευτυχώς όχι το χάος της Moto2 που στην πρώτη στροφή και σε ταυτόχρονα περιστατικά βγήκαν εκτός σχεδόν δέκα αναβάτες. Όσο ο Petrucci που είχε κάνει άσχημη εκκίνηση σουζάροντας, ο Folger και η KTM του Pol Espargaro εγκατέλειπαν, με τον Espargaro να είναι ο πιο άτυχος γιατί του έφαγε το πίσω φρένο μία από τις Avintia. O Petrucci εγκατέλειψε από μηχανική βλάβη αμέσως μετά, όσο οι μάχες μπροστά συνέχιζαν αμείωτες.

Ο Lorenzo οδηγούσε μπροστά φτάνοντας να δημιουργήσει μία πολύ μικρή διαφορά, με τον Marquez και τον Doviziso να παλεύουν πίσω του, έχοντας η δεύτερη Ducati αμυδρή απειλή σε εκείνο σημείο από τον Rossi. Ήταν μερικοί αρχικοί γύροι γεμάτοι ένταση, ο Vinales που έδειχνε να θέλει να είναι μέρος του πρώτου γκρουπ, έκανε το λάθος στα δυνατά φρένα που απαιτεί η απαιτητική πρώτη στροφή, και στο δεύτερο μισό του αγώνα ο Rossi θα έπραττε το ίδιο, σε μία πλήρη αντιγραφή. Προς το παρόν όμως κανένα όνομα δεν είχε σκαλιστεί στην βάση του βάθρου με τις Ducati που είχαν το μαλακό πίσω ελαστικό να δημιουργούν τα περισσότερα ερωτήματα. Θα κατάφερναν να φτάσουν μέχρι το τέλος σε αγωνιστικό ρυθμό; Είχαν αποκωδικοποιήσει σωστά την αντοχή των ελαστικών με βάση την εξωτερική θερμοκρασία και τους 28 γύρους που θα ακολουθούσαν; Ήταν καλό που ο καιρός δεν διέφερε από τις χρονομετρημένες δοκιμές, ιδιαίτερα από την στιγμή που αν έβρεχε, όπως υπήρχε μία πολύ μικρή πιθανότητα, θα υπήρχαν αναβάτες που δεν θα αγωνίζονταν με πρώτο και καλύτερο τον Crutchlow που δήλωσε ξεκάθαρα πως πρόκειται για επικίνδυνη πίστα...  και ο κίνδυνος πολλαπλασιάζεται στην βροχή. Ήταν ένα ζήτημα που απασχόλησε μέχρι και την Παρασκευή τις συζητήσεις, αλλά αφέθηκε να σβήσει όταν οι προγνώσεις έδιναν καιρό χωρίς βροχή με μεγάλη πιθανότητα. Αιτία ανησυχίας είναι οι μπαριέρες και η μικρή διαφυγή, σε μία πίστα που έχει πολύ δυνατά φρένα και στο βρεγμένο πολλαπλασιάζει τις πιθανότητες να αγκαλιαστείς με κάποια από αυτές…

Ο Marquez που το Σάββατο ήταν καλύτερος του Dovizioso, δοκίμασε κάθε πιθανό συνδυασμό ελαστικών και κατέληξε να χρησιμοποιεί την σκληρή γόμα πίσω, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία. Μεσαίο εμπρός και μαλακό πίσω, είχαν μονάχα τρεις αναβάτες, εκτός των δύο Ducati. Ο Folger που εγκατέλειψε γρήγορα, ο Jack Miller που ήταν η μοναδική πτώση στην μεγάλη κατηγορία, και ο Alvaro Bautista που έκανε τον καλύτερο αγώνα της ζωής του και βρέθηκε πίσω από το Rossi, στην όγδοη θέση… Με λίγα λόγια η επιλογή ελαστικών της Ducati δεν σε άφηνε να σκεφτείς το καλύτερο για εκείνη σενάριο ως το απόλυτα επικρατέστερο. Ο Zarco είχε επίσης μαλακή γόμα τόσο εμπρός όσο και πίσω, με τον Barbera να τον αντιγράφει και να μην τα καταφέρνει τόσο καλά όσο εκείνος, ενώ ο Loris Baz τα ανακάτεψε, με μαλακό εμπρός και μεσαίο πίσω και τελικά τα πήγε περίφημα κάνοντας καλό αγώνα πίσω από τον Bautista.

Ήταν βέβαιο πως η επιλογή ελαστικών έπαιζε ρόλο σε αυτή την πίστα που μπορείς εύκολα να χάσεις πρόσφυση και ανακηρύχθηκε επικίνδυνη από μία σειρά αναβατών στην συνέλευση της επιτροπής ασφαλείας. Όμως αυτό που μάλλον εύκολα παραλείπεται, είναι  πως η Ducati έχει κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, κι αυτό είναι η απόδοση του traction control που μπορεί όταν το θελήσει η ομάδα, να προστατέψει το πίσω ελαστικό από την καταιγιστική επιτάχυνση που είναι το άλλο χαρακτηριστικό της Ducati. Ταυτόχρονα έχουν τον Dovizioso, έναν από τους πιο ικανούς αναβάτες στην οδήγηση με ροή, αποφεύγοντας απότομες αντιδράσεις. Προς το παρόν όμως ήταν ο Lorenzo που μόλις στον δεύτερο γύρο είχε καταφέρει να έχει ένα δευτερόλεπτο διαφορά!

Για τους πρώτους δέκα γύρους είχες τον Lorenzo εμπρός και τον Marquez με τον Doviziso να παλεύουν πίσω του κλείνοντας την διαφορά, τον Rossi στην τέταρτη με τον Zarco κολλημένο πίσω του και να μην ξέρεις πότε θα γίνει η προσπέραση με την αγωνία να κορυφώνεται. Τότε ήρθε ένα ακόμα από τα μαγικά στιγμιότυπα του αγώνα, στην τρίτη στροφή, την υπεύθυνη για τόσα και τόσα περιστατικά αυτές τις μέρες, εκεί που ο Marquez έπεσε και το Σάββατο. Ο Lorenzo άνοιξε την γραμμή του, ο Marquez πάλεψε να περάσει μπροστά και έφτασαν σε απόσταση αναπνοής πράγμα που τους στέρησε ένα δέκατο, ώστε να έρθει ο Dovizioso και να περάσει πρώτος από την τρίτη θέση, όταν για μία στιγμή στην μικρή ευθεία είχες παράλληλα τρεις μοτοσυκλέτες!

Ο Marquez δεν χάρισε λεπτό περνώντας μπροστά και με τον Lorenzo στην τρίτη θέση, θα ξεκινούσε μία μάχη του Dovizioso με τον Marquez μέχρι την τελευταία ακριβώς στροφή, σε μία επικίνδυνη και παρατραβηγμένη κίνηση του Marquez που απλώς κέρδισε την χειρονομία του Dovizioso, όχι όμως και την νίκη!

Από την στιγμή που ο Lorenzo βρέθηκε άξαφνα από την πρώτη στην τρίτη θέση, και σύμφωνα με την εικόνα που έχει δείξει πρόσφατα, θα περίμενε κανείς να πέφτει συνέχεια θέσεις. Έχει συμβεί ξανά να βρίσκεται μπροστά και μόλις χάνει το προβάδισμα να χάνει και σε μαχητικότητα, όμως τώρα θα κρατούσε την άμυνά του. Μονάχα με τον Pedrosa βέβαια αναμετρήθηκε, γιατί ο Rossi θα έκανε το ίδιο λάθος με τον Vinales και θα άφηνε Pedrosa και Zarco να περάσουν και λίγο αργότερα και τον Vinales, κρατώντας την έβδομη θέση μέχρι το τέλος.

Ο Dovizioso με τον Marquez όμως δεν είχαν σκοπό να αφήσουν τις κερκίδες χωρίς θέαμα, με τον Marquez να έχει σημεία, όπως το εσάκι της 7ης και 8ης στροφής που ήταν ταχύτερος από τον Ιταλό, περνώντας τον συνολικά τρεις φορές στον αγώνα στο ίδιο σημείο! Η μάχη αυτή επέτρεψε τον Pedrosa να τους φτάσει, με τις δύο Honda και την Ducati να ξεχωρίζουν μπροστά!

Λίγο πριν το τέλος θα ήταν μία μάχη ανάμεσα στον Dovizioso και τον Marquez που έκανε μικρά λάθη πίσω από την Ducati δοκιμάζοντας κάθε σπιθαμή της πίστας για να τον περάσει, μέχρι το αποκορύφωμα των δύο τελευταίων στροφών. Είναι βέβαιο πως θα δοκίμαζε ο Ισπανός να περάσει εμπρός, είναι αυτή η δίψα του για την νίκη, που όταν δεν την εφάρμοσε το ’15 κανείς δεν τον αναγνώριζε… Επιτέθηκε στον Dovizioso όπως περίμεναν όλοι στις κερκίδες, όπως περίμενε και ο ίδιος ο Dovizioso, σύμφωνα με την δήλωσή του μετά τον αγώνα. Είχε δει την επίθεση του Marquez στην προτελευταία στροφή, και περίμενε να μπει από την εσωτερική για αυτό και άργησε να φρενάρει. Αυτό που δεν περίμενε, είναι να καταφέρει ο Marquez να σηκώσει την μοτοσυκλέτα σε ένα εντυπωσιακό ντριφτάρισμα πάνω στο κερμπ, παλεύοντας για τα τελευταία μέτρα πριν τον τερματισμό. Όμως κι αυτό δεν ήταν αρκετό, ο Dovizioso είχε κρατήσει μεγαλύτερη ταχύτητα στην στροφή και με το γκάζι της Ducati τερμάτιζε την ώρα που έκανε και μία χειρονομία στον Marquez για την κίνησή του αυτή που θα μπορούσε να τους προσγειώσει και τους δύο μερικά μέτρα πριν την καρό σημαία… Κανείς όμως δεν θα παραπονεθεί για αυτή την θεαματική κορύφωση ενός αγώνα που είχε αγωνία μέχρι το τέλος!

Ο Dovizioso μείωσε έτσι την διαφορά του στους 16 βαθμούς πίσω από τον Marquez, με Vinales και Rossi να ακολουθούν σε μία απόσταση που δεν γίνεται να αποκληρώσεις κανένα από την κορυφή του πρωταθλήματος.

Για όποιον πάντως εκδηλώνει αμφιβολίες για το μέλλον του θεάματος στην κορυφαία κατηγορία, οι σημερινοί αγώνες σε Moto2 και Moto3 έδειξαν ότι θα υπάρχουν ονόματα που θα μπορούν να κάνουν την διαφορά. Ο Joan Mir, ο σχεδόν βέβαιος πρωταθλητής για φέτος, κατάφερε να σκαρφαλώσει θέσεις από την αρχή και τελικά να επικρατήσει σε έναν αγώνα γεμάτο πτώσεις, με σεμιναριακή οδήγηση. Αντίστοιχα ο Morbidelli κατάφερε να κερδίσει παρόλο που δεν ήταν ταχύτερος, και να επικρατήσει του Alex Marquez και του Luthi που τον κυνηγά στο πρωτάθλημα. Για λίγο φάνηκε πως ο Alex Marquez προστάτευε τον Morbidelli μην αφήνοντας τον Luthi να περάσει μπροστά, πράγμα καταστροφικό για αυτό το επίθετο, όμως τελικά όχι μόνο προσπάθησε για την πρώτη θέση, αλλά και ο ίδιος ο Luthi όταν είχε την ευκαιρία έκανε μικρά αλλά καίρια λάθη, με τον Morbidelli να κερδίζει με σταθερή οδήγηση.

Μεγάλη ατυχία για την KTM μέσα στο σπίτι της, ιδιαίτερα στην Moto2 που από τις μάχες των πρώτων τριών, άρχιζε να κερδίζει έδαφος ο Miguel Oliveira κάνοντας τον έναν ταχύτερο γύρο πίσω από τον άλλο, πηγαίνοντας για βάθρο. Εκεί είναι που σημείωσε μία τρομακτική πτώση, με την μοτοσυκλέτα να βρίσκεται επάνω του και τον ίδιο φανερά απογοητευμένο αλλά και χτυπημένο να μην σηκώνεται από το έδαφος. Έφυγε περπατώντας για το ασθενοφόρο, σοκαρισμένος από την σφοδρότητα της πτώσης και την ατυχία ταυτόχρονα. Κατά μία δόση ειρωνείας, είχε πέσει μόλις ο σκηνοθέτης μετέδιδε πλάνα από πορτοκαλί κερκίδα να πανηγυρίζει… Αντίστοιχα ο Bo BENDSNEYDER στην Moto3 είχε μία άτυχη πτώση από την κορυφή σχεδόν του αγώνα. Ο Mika Kallio όμως, παλιό αστέρι της Moto2 μαζί με τον Marquez και αναβάτης εξέλιξης της KTM, κατάφερε να είναι μέσα στην δεκάδα, παρόλο που το Σάββατο είχε δύο εξόδους, κερδίζοντας τον σεβασμό της ομάδας.

Επόμενο ραντεβού των MotoGP, σε δύο εβδομάδες από τώρα

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.