MotoGP Βραζιλία: Ο Zarco ταχύτερος στις δοκιμές – Πανικός στην Q1

Δύσκολη η πρώτη ημέρα στην Βραζιλία
MotoGP Βραζιλία: Ο Zarco ταχύτερος στις δοκιμές – Πανικός στην Q1
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/3/2026

Η βροχή που ταλαιπώρησε την επιστροφή των MotoGP στην Βραζιλία είχε τον τελευταίο λόγο το απόγευμα της Παρασκευής. Ολόκληρο το grid των MotoGP γνώριζε ότι θα έπιανε βροχή κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των χρονομετρημένων δοκιμών, το ερώτημα ήταν απλώς το πότε. Αυτό ανάγκασε τους πάντες να προσπαθήσουν να κυνηγήσουν έναν χρόνο αρκετά καλό για το Q2 από το ξεκίνημα της διαδικασίας, ενώ ταυτόχρονα περίμεναν την βροχή να πέσει.

Αυτή η φρενήρης και γεμάτη άγχος περίοδος δοκιμών έφερε στο φως πολλές εκπλήξεις, αλλά και αρκετές απογοητεύσεις. Ο Johann Zarco βρέθηκε στην κορυφή, με τον αναβάτη της LCR Honda να πιέζει αμέσως, όπως ακριβώς κάθε ένας αναβάτης που δεν έχει πολλά να χάσει, μπορεί να κάνει. Και ο Zarco δεν έχει βλέψεις για την κορυφή του πρωταθλήματος. Κατάφερε έτσι να κρατήσει πίσω του τον Marc Marquez της Ducati Lenovo. Ο Toprak Razgatlioglu εκμεταλλεύτηκε σωστά τόσο τις συνθήκες όσο και το slipstream του Jorge Martin για να σημειώσει τον τρίτο ταχύτερο χρόνο, όντας γρήγορος σε όλο το πρώτο, στεγνό μισό των δοκιμών και φυσικά, χωρίς και αυτός να έχει κάτι να χάσει.

Με την κατάκτηση της τρίτης θέσης από τον αναβάτη της Pramac Yamaha, ο Jorge Martin, έμεινε στην τέταρτη θέση, μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου πίσω από τον Razgatlioglu. Ο Pedro Acosta πήρε την πέμπτη θέση με την εργοστασιακή Red Bull KTM, τερματίζοντας ακριβώς μπροστά από τον Alex Marquez με την Gresini Ducati. Ο Fabio Quartararo ανέβασε μια δεύτερη Yamaha στην πρώτη δεκάδα, παίρνοντας την έβδομη θέση μπροστά από έναν εντυπωσιακό Fermin Aldeguer. Ο αναβάτης της Gresini Ducati μόλις επέστρεψε από ένα σοβαρό κάταγμα στο μηριαίο οστό και εξακολουθεί να κουτσαίνει έντονα, οπότε η προσπάθειά του μετράει διπλά.

Ο Pecco Bagnaia πήρε την ένατη θέση πίσω από τον Aldeguer, με τον αναβάτη της Ducati Lenovo να βρίσκεται άνετα μέσα στην πρώτη δεκάδα, ενώ ο Ai Ogura της Trackhouse Racing μόλις που ξεπέρασε τον Luca Marini και τον Jack Miller για να πάρει την τελευταία διαθέσιμη θέση στο Q2.

Ο μεγαλύτερος χαμένος της ημέρας ήταν ο Marco Bezzecchi, με τον εργοστασιακό αναβάτη της Aprilia να μην μπορεί να συγχρονίσει σωστά την προσπάθειά του και να καταλήγει πολύ χαμηλά, στην 20η θέση. Γύρω του βρίσκονταν οι αναβάτες της Pertamina VR46, Franco Morbidelli και Fabio Di Giannantonio, ενώ ο Brad Binder της KTM είχε πτώση στην πρώτη του προσπάθεια να κυνηγήσει μια θέση στο Q2, χάνοντας το μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας του στην Κ2. Από λάθος βρέθηκε πολύ πίσω και ο Mobidelli καθώς δεν είδε τις οδηγίες της ομάδας του για την βενζίνη που είχε απομείνει και συνέχισε μένοντας στην πίστα. Αυτό πρακτικά ακύρωσε την δεύτερη προσπάθειά του καθώς δεν υπήρχε χρόνος για συνεχίσει.

Οπότε αύριο ο πανικός θα είναι στην Q1 για το ποιος θα καταφέρει να πάρει το εισιτήριο για την Q2, και είναι περισσότεροι από τις δύο θέσεις, άρα θα παλέψουν για αυτό.

Μένει να δούμε ποιος θα καταφέρει να πάρει την πρώτη εκκίνηση στην Βραζιλία μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες.

 

Θέση

No.

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

Διαφ.

Προηγ.

1

5

Johann Zarco

Honda

1:21.257

 

 

2

93

Marc Marquez

Ducati

1:21.382

0.125

0.125

3

7

Toprak Razgatlioglu

Yamaha

1:21.565

0.308

0.183

4

89

Jorge Martin

Aprilia

1:21.566

0.309

0.001

5

37

Pedro Acosta

KTM

1:21.750

0.493

0.184

6

73

Alex Marquez

Ducati

1:21.795

0.538

0.045

7

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:21.825

0.568

0.030

8

54

Fermin Aldeguer

Ducati

1:21.882

0.625

0.057

9

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:21.967

0.710

0.085

10

79

Ai Ogura

Aprilia

1:22.067

0.810

0.100

Περνάνε από Q1:

11

10

Luca Marini

Honda

1:22.088

0.831

0.021

12

43

Jack Miller

Yamaha

1:22.130

0.873

0.042

13

42

Alex Rins

Yamaha

1:22.132

0.875

0.002

14

12

Maverick Viñales

KTM

1:22.226

0.969

0.094

15

11

Diogo Moreira

Honda

1:22.355

1.098

0.129

16

36

Joan Mir

Honda

1:22.392

1.135

0.037

17

33

Brad Binder

KTM

1:22.692

1.435

0.300

18

21

Franco Morbidelli

Ducati

1:22.733

1.476

0.041

19

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:22.890

1.633

0.157

20

72

Marco Bezzecchi

Aprilia

1:23.300

2.043

0.410

21

25

Raul Fernandez

Aprilia

1:23.901

2.644

0.601

Δεν έπιασε το 105%

 

23

Enea Bastianini

KTM

1:25.963

4.706

2.062

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.