MOTOGP Brno: Δοκιμαστικά δύσκολα σε αποφάσεις

Τρίλιζα με τα σύννεφα
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

3/8/2019

Οι «demi» καταστάσεις είναι οι πλέον δύσκολες, εκεί που καμία απόφαση δεν είναι ακριβώς σωστή και το ρίσκο η μόνη λύση. Έτσι θέλησε το Brno να είναι φέτος η κατάσταση για τα δοκιμαστικά, όπου κανένα ελαστικό δεν ήταν ακριβώς εκείνο που θα έπρεπε και χρειαζόταν παραχωρήσεις και αρκετά μεγάλη προσαρμοστικότητα. Αυτός είναι ο λόγος που ο Zarco θα ξεκινήσει αύριο από την τρίτη θέση, γιατί έχοντας κερδίσει το πρώτο χρυσό εισιτήριο ως ταχύτερος της Q1 είχε επίσης κερδίσει και περισσότερο χρόνο σε μία απρόβλεπτη πίστα, εξαιτίας των συνθηκών. Περισσότερος χρόνος, μεγαλύτερες ευκαιρίες για τις σωστές επιλογές, αυτές ακριβώς που έκανε και η KTM.

Για τον Miller δεν πρέπει κανείς να απορήσει, είναι ο μάγκας της βροχής, ο άνθρωπος που έτσι κι αλλιώς δεν έχει πρόβλημα να πάρει το ρίσκο, πόσο μάλιστα στην βροχή, εκεί ακριβώς που έχει διαπρέψει αμέτρητες φορές. Όπως πριν -όχι πολλά- χρόνια στο Assen, για να μην επεκταθούμε στην πιο περίεργη εκκίνηση όλων των εποχών στην Αργεντινή. Ο άνθρωπος που πρώτος θα βάλει slick αν υπάρχει η ευκαιρία. Δεν μπορείς να πεις πως υπήρξε τέτοια στην αρχή, όπου ναι η πίστα στέγνωνε, αλλά όχι τόσο που να βγάλεις τα βρόχινα, και ταυτόχρονα δεν κρατούσε και το νερό που έπρεπε για να τα προστατέψει από την υπερθέμανση. Και τα σύννεφα που πύκνωναν έμπλεκαν ακόμα περισσότερο την σωστή απόφαση.

Ο Marquez είχε τις περισσότερες πιθανότητες για την πρώτη θέση, όχι από αυτά που έβλεπες στην αρχή των γύρων, αλλά από την συνολική του εικόνα σήμερα. Διότι στην αρχή τα πράγματα δεν ήταν ευχάριστα ούτε για τον ίδιο έχοντας τον Rins να θέλει να αποδείξει πως ο κάποτε βασιλιάς των WSBK, ο αναβάτης εξέλιξης, Guintoli, είναι δικαιωματικά σταματημένος στην Q1, που δεν ήταν…

Αν υπήρχε άλλος ένας σαν τον Miller βέβαια, που θα δοκίμαζε από τους πρώτους τα slick, αυτός φυσικά και θα ήταν ο Marquez που επίσης παίρνει το περισσότερο ρίσκο από κάθε άλλον αναβάτη στην ιστορία των GP που βρίσκεται στην θέση του. Ο Marquez δεν κυνηγά μονάχα τον τίτλο κάθε χρόνια, αλλά και τα συνολικά στατιστικά καριέρας, κι αυτό σημαίνει πως το βάρος ενός τραυματισμού θα έπρεπε να το σκέφτεται διπλά. Απεναντίας συχνά – πυκνά το διώχνει πλήρως από πάνω του, έχοντας την ομάδα του να τον παρακαλά να μην το ξεχνά ποτέ… Για μία στιγμή που ο Dovizioso με τα βρεγμένα ήταν ταχύτερος του Marquez, φάνηκε πως για πρώτη φορά ο Ισπανός είχε πέσει έξω, όμως δεν ήταν αυτή η περίπτωση. Παίζοντας με τα δευτερόλεπτα και τα χιλιοστά βροχής σε κάθε στροφή ξεχωριστά, ο Marquez πήρε το τεράστιο ρίσκο, δυσανάλογο με την θέση του στο πρωτάθλημα -να το ξανά τονίσουμε- και έκανε την θεαματική διαφορά! Ο μόνος που θα μπορούσε να του πάρει την θέση του «πιο γενναίου» ήταν ο Miller που λέγαμε στην αρχή, αλλά του έλειπε αυτό το κοκαλάκι της νυκτερίδας που έχει κολλημένο στο σβέρκο ο Ισπανός, κι έτσι θα είχε την άσχημη στιγμή. Δηλαδή εκείνη που θα έπρεπε να έχει οποιοσδήποτε έπαιζε τόσο με την τύχη του. Οποιοσδήποτε εκτός από έναν…

Τελικά ο Dovizioso μπήκε ανάμεσα στις KTM που ήταν οι ταχύτερες της Q1 και με διαφορά πιο προσαρμοσμένες στην πίστα της γειτονικής τους χώρας, όπως και στις συνθήκες. Οι υπόλοιποι έμειναν λίγο απογοητευμένοι που το ρίσκο βγήκε στους πρώτους, διότι διαφορετικά η κατάταξη θα ήταν πολύ διαφορετική με τον Rossi για παράδειγμα να παίζει στο όριο της πρώτης γραμμής, αν είχαν αποτύχει οι τζογαδόροι.

Ο Marquez έκανε για άλλη μία φορά το κομμάτι του και δικαιωματικά ξεκινά από την πρώτη γραμμή!   

 

 

ΘΕΣΗ
ΑΝΑΒΑΤΗΣ
ΜΟΤΟ
Km/h
ΧΡΟΝΟΣ
Διαφ. 1ου/Προηγ.
1
Marc MARQUEZ
Honda
304.2
2'02.753
 
2
Jack MILLER
Ducati
303.3
2'05.277
2.524 / 2.524
3
Johann ZARCO
KTM
299.1
2'05.351
2.598 / 0.074
4
Andrea DOVIZIOSO
Ducati
299.1
2'05.590
2.837 / 0.239
5
Pol ESPARGARO
KTM
301.6
2'05.710
2.957 / 0.120
6
Alex RINS
Suzuki
299.1
2'06.172
3.419 / 0.462
7
Valentino ROSSI
Yamaha
291.1
2'06.233
3.480 / 0.061
8
Danilo PETRUCCI
Ducati
301.6
2'06.457
3.704 / 0.224
9
Maverick VIÑALES
Yamaha
296.7
2'06.626
3.873 / 0.169
10
Fabio QUARTARARO
Yamaha
294.2
2'06.648
3.895 / 0.022
11
Cal CRUTCHLOW
Honda
298.3
2'07.123
4.370 / 0.475
12
Franco MORBIDELLI
Yamaha
284.2
2'09.404
6.651 / 2.281
Αποτελέσματα Q1
1
Johann ZARCO
KTM
296.7
2'05.033
 
2
Pol ESPARGARO
KTM
300.8
2'05.053
0.020 / 0.020
3
Takaaki NAKAGAMI
Honda
295.8
2'05.265
0.232 / 0.212
4
Francesco BAGNAIA
Ducati
300.8
2'05.286
0.253 / 0.021
5
Sylvain GUINTOLI
Suzuki
297.5
2'05.551
0.518 / 0.265
6
Miguel OLIVEIRA
KTM
298.3
2'05.763
0.730 / 0.212
7
Stefan BRADL
Honda
298.3
2'05.974
0.941 / 0.211
8
Aleix ESPARGARO
Aprilia
300.0
2'06.284
1.251 / 0.310
9
Joan MIR
Suzuki
296.7
2'06.554
1.521 / 0.270
10
Karel ABRAHAM
Ducati
295.8
2'06.898
1.865 / 0.344
11
Hafizh SYAHRIN
KTM
296.7
2'07.155
2.122 / 0.257
12
Tito RABAT
Ducati
294.2
2'07.315
2.282 / 0.160
13
Andrea IANNONE
Aprilia
297.5
2'07.923
2.890 / 0.608

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.