MotoGP Brno: Νίκη Marc Marquez χωρίς αντίπαλο – Ιστορικό σερί για Ducati

Τρέχει μόνος του
MotoGP Brno: Νίκη Marc Marquez χωρίς αντίπαλο – Ιστορικό σερί για Ducati
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

20/7/2025

Η 7η θέση του Martin ενώ φέτος έχει κάνει 6.000 χιλιόμετρα λιγότερα σε πίστα από τους υπόλοιπους, σε μοτοσυκλέτα που δεν είχε δοκιμάσει και σε νέα ομάδα με την οποία είναι και στα μαχαίρια, δείχνει πως έχουμε χάσει μερικές μάχες με τον Marquez. Με την εικόνα αυτή να συμπληρώνει που και που μέσα στην σεζόν ο Bezzecchi που σήμερα πάλεψε με τις εργοστασιακές Ducati, κέρδισε τον Bagnaia και ο Marc Marquez τον άφησε για όσο χρόνο ήθελε εκείνος να τον αφήσει εμπρός.

Μετά πέρασε και έφυγε, τόσο απλό το κάνει να φαίνεται. Δεν υπάρχει αντίπαλος για τον Marc Marquez που για πρώτη φορά εδώ και χρόνια είναι σε μοτοσυκλέτα που μπορεί να αναδείξει το ταλέντο που έχει.

Το ρεκόρ σερί νικών για την ιστορία της Ducati, ενώ δεν έχει κλείσει σεζόν στην εργοστασιακή ομάδα, είναι απλά η επισφράγιση πως οι Ιταλοί ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν όταν πήραν τον Alex Marquez και άνοιξαν, από τότε, τον κύκλο διαπραγματεύσεων με τον Marc Marquez.

Στην εκκίνηση ο Bagnaia κατάφερε να ξεκινήσει πολύ καλά και να κρατήσει τον Marc Marquez στην δεύτερη θέση με τον Bezzecchi ο οποίος έκανε μία φανταστική προσπέραση στον Quartararo.

Οι πρώτοι γύροι του Brno ήταν εξαιρετικοί για τους πολλούς θεατές που μαζεύτηκαν στις κερκίδες. Σχεδόν 220.000 μετά από μία πενταετία απουσίας είναι το παράδειγμα σε κάθε βαλτό δημοσιογράφο-prιτζή-προωθητή μίζας που λέει πως ο τάδε υπουργός θα φέρει τα MotoGP στην χώρα μας, όταν δεν μπορεί να εγγυηθεί μία τέτοια παρουσία. Σε μία χώρα χωρίς εθνικό προϊόν το να προσπαθείς να φέρεις το παγκόσμιο χρειάζεται δυνατές εγγυήσεις για τους θεατές και οι διοργανωτές ξέρουν πως όλοι μαζί δεν παρακολουθούν τα MotoGP ούτε οι μισοί για να μπορείς να πεις πως άλλοι τόσοι θα ταξιδέψουν και θα φέρουν τα νούμερα που χρειάζονται…

Ο Bagnaia σήμερα αντιστάθηκε λίγο περισσότερο, χρειάστηκε δύο φορές ο Marquez να προσπαθήσει και ο Bezzecchi βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο για να περάσει εμπρός.

Ήταν μία φανταστική στιγμή για την Aprilia και μία μικρή έκπληξη για το κοινό αν και δεν υπήρχε κάποιος στις κερκίδες που να μην περίμενε τον Marc Marquez να κάνει την κίνησή του.

Στο μεταξύ ο Acosta δεν δυσκολεύτηκε να περάσει και αυτός τον Bagnaia και να είναι στην τρίτη θέση του βάθρου, μία εξαιρετική επίδοση για την πρώτη του φορά στην πίστα της Τσεχίας.

Ο Bastianini πέρασε και αυτός τον Bagnaia και είχαμε τις δύο KTM να ακολουθούν τον Marc Marquez που σημαίνει πως η εικόνα στον Sprint δεν είναι τυχαία και εν μέρη δικαιολογείται από την πίστα. Τελευταίος από τους τρόπους που βοηθά η πίστα είναι οι κερκίδες και το έντονο φιλο-KTM κλίμα. Σε άλλο αγώνισμα δεν θα έβρισκε καν την τελευταία θέση στις αιτίες αλλά τα MotoGP είναι από τα αθλήματα που η ψυχολογία παίζει τρομακτικά σημαντικό ρόλο και σε ένα σημείο επηρεάζεται και από εκεί. Όταν όλα πηγαίνουν καλά στο box τότε αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει την διαφορά και τα πράγματα στο πορτοκαλί box πηγαίνουν για πρώτη φορά καλά σε αυτή τη σεζόν με τις εξελίξεις στο εργοστάσιο να οδεύουν προς την πλήρη λύση.

Όταν ο Bastianini περνούσε τον Bagnaia ο Alex Marquez έφτανε στο δικό του box έχοντας πέσει πάνω στον Mir καταλήγοντας και οι δύο εκτός αγώνα.

Το είπα εχθές, θα το πω και τώρα διότι πλέον είναι σίγουρο. Ο Mir έχει ένα μικρό ποσοστό ευθύνης για το γεγονός πως έχει κάνει ρεκόρ DNF με άλλους να τον ρίχνουν, λίγες από αυτές είναι οι φορές που έχει πέσει μόνος του. Δεν είναι μερίδιο ευθύνης ικανό να του το χρεώσει κανείς παρά μόνο να το επισημάνουμε ως μία κίνηση που μπορεί να κάνει την διαφορά. Να κρατά λιγότερο κλειστή την πόρτα, στους ταχύτερους. Πάντα θα φταίει ο πίσω, αλλά εδώ μιλάμε για το ρεκόρ πτώσεων προσπαθώντας να τον περάσουν. Ο Alex Marquez έκανε το λάθος, ήταν όλο δικό του και πήρε τον Mir παραμάζωμα ο οποίος ζήτησε τα ρέστα με τον Alex να του απαντά επίσης σε έντονο ύφος.

Στον 7ο γύρο και ενώ η παραπάνω αντιπαράθεση θα συνεχιζόταν από τα box, ο Bastianini που πίεζε να πλησιάσει τον Acosta σημειώνει πτώση μπροστά από τον Bagnaia και χωρίς πίεση από πίσω του. Απλά πάλευε να περάσει εμπρός και ένα μικρό λάθος ήταν αρκετό.

Την ίδια στιγμή που ο Bastianini σηκωνόταν από την αμμοπαγίδα ευτυχώς χωρίς τραυματισμό, ο Marc Marquez περνούσε τον Bezzecchi με έναν σεμιναριακό τρόπο καθώς φαινόταν να έχει υπολογίσει και την επόμενη στροφή στην κίνηση που έκανε. Πήρε την εσωτερική με την Aprilia δίπλα του και κρατώντας τα φρένα άνοιξε και την γραμμή τόσο – όσο για να μείνει μπροστά αλλά και να καταφέρει να κόψει την είσοδο του Bezzecchi.

Αμέσως μετά διέλυσε κάθε αμφιβολία καθώς ανέβασε την διαφορά τους στο 0,4, με τον ίδιο τρόπο που το κάνει πάντα: Να φαίνεται απλό και εύκολο.

Δεν τον ξανά πλησίασαν ποτέ, το αντίθετο μεγάλωνε συνεχώς την απόσταση.

Από τον 8ο γύρο δεν υπήρχε πλέον καμία μάχη για το βάθρο. Έτσι θα ήταν οι αγώνες αν ο Marc Marquez δεν είχε φτάσει στο σημείο να μείνει με το ένα χέρι σακατεμένο και είχε πάει στην Ducati νωρίτερα. Η απόσταση του Bagnaia με τον Acosta ήταν πλέον στο 1.8 και πιο πίσω επίσης υπήρχαν μικρές διαφορές, όχι ασφαλείας αλλά αρκετές για να μην υπάρχουν μάχες.

Ο αγώνας δεν θα μας έδινε άλλες μάχες. Ο Binder με τον Miller είχαν μία όμορφη στιγμή αλλά από μάχες είχαμε τελειώσει.

Ο Bagnaia μείωσε την απόσταση με Acosta αλλά όχι τόσο που να πλησιάσει και ο αγώνας στην ανανεωμένη πίστα του Brno έληξε όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς. Με τον Marc Marquez όχι απλά νικητή, αλλά κατακτητή της πρώτης θέσης.

Όπως είπε ο Bezzecchi, δεν έμεινα κοντά του πολύ, αλλά αυτό που είδα όσο κατάφερα, ήταν πως ο Marc Marquez οδηγούσε πολύ ομαλά με εκπληκτική ροή. Αισθανόμουν ότι μπορούσαν να τον φτάσω σε κάποια σημεία αλλά για να το κάνω ήμουν πιο απότομος στα φρένα και στο γκάζι. Η μεγάλη μας διαφορά είναι πως εκείνος κρατούσε αυτόν ρυθμό με πολλαπλάσια ομαλότητα που ειδικά σε αυτή την πίστα είναι πολύ σημαντικό προσόν.

ΘΕΣΗ

ΒΑΘΜΟΙ

Αναβάτης

Ομάδα

Χρόνος

1

 

93M. Marquez

Ducati Lenovo Team

40:04.62

2

 

72M. Bezzecchi

Aprilia Racing

+1.753

3

 

37P. Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

+3.366

4

 

63F. Bagnaia

Ducati Lenovo Team

+3.879

5

 

25R. Fernandez

Trackhouse MotoGP Team

+10.045

6

 

20F. Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+11.039

7

 

1J. Martin

Aprilia Racing

+15.820

8

 

54F. Aldeguer

BK8 Gresini Racing MotoGP

+16.781

9

 

33B. Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+17.371

10

 

44P. Espargaro

Red Bull KTM Tech3

+18.163

11

 

43J. Miller

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+18.669

12

 

10L. Marini

Honda HRC Castrol

+20.778

13

 

5J. Zarco

CASTROL Honda LCR

+20.961

14

 

79A. Ogura

Trackhouse MotoGP Team

+21.904

15

 

42A. Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP Team

+22.563

16

 

49F. Di Giannantonio

Pertamina Enduro VR46 Racing Team

+24.729

17

 

88M. Oliveira

Prima Pramac Yamaha MotoGP

+27.640

18

 

7A. Fernandez

Yamaha Factory Racing Team

+28.310

Πτώσεις

   

23E. Bastianini

Red Bull KTM Tech3

 
   

36J. Mir

Honda HRC Castrol

 
   

73A. Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

 

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.