MotoGP: Δοκιμάζουν ενδοεπικοινωνία αναβατών-ομάδων

Τα θετικά και τα αρνητικά για τους αναβάτες

Από τον

Μπάμπη Μέντη

14/9/2020

Η Dorna αποφάσισε να δοκιμάσει ένα νέο σύστημα ενδοεπικοινωνίας, όπου οι αναβάτες θα ακούν τον αλυτάρχη την ώρα του αγώνα. Το σύστημα δοκιμάστηκε σε πρώτη φάση από τον Stefan Bradl (δοκιμαστής της Repsol Honda), κατά τη διάρκεια των ελεύθερων δοκιμών της Παρασκευής στο Misano και θα επαναλάβουν τις δοκιμές την Τρίτη στην ίδια πίστα. Σκοπός του συστήματος είναι να αποτρέψει ατυχήματα κατά τη διάρκεια του αγώνα που οφείλονται σε αδυναμία των αναβατών να δουν εγκαίρως τις κίτρινες και τις κόκκινες σημαίες των κριτών. Σύμφωνα με τον Stefan Bradl, τα μηνύματα που άκουσε ήταν οι λέξεις-φράσεις “Warning” και “Yellow Flag”, δηλαδή δεν είναι σαν το σύστημα που έχουν στη Formula 1, όπου ο αναβάτης ακούει και μιλά με την ομάδα του για θέματα που αφορούν τη στρατηγική και την κατάσταση του αυτοκινήτου και τον ενημερώνουν για τυχόν ποινές. Εδώ έχουμε (προς το παρόν) μόνο ηχητικά μηνύματα από τον αλυτάρχη προς τους αναβάτες. Ο Stefan Bradl είπε πως άκουγε καθαρά τα μηνύματα και πως δεν αποσπούσαν την προσοχή του, όμως άφησε χώρο για περαιτέρω βελτίωση, καθώς ο θόρυβος του αέρα πάνω στη μοτοσυκλέτα διαφέρει αν ο αναβάτης είναι στην ευθεία σκυμμένος πίσω από τη ζελατίνα ή αν είναι έξω από την προστασία του φαίρινγκ την στιγμή που στρίβει. Ως εκ τούτου, θέλει να δοκιμάσει περισσότερο το σύστημα για να βεβαιωθεί πως τα μηνύματα θα ακούγονται καθαρά όποιο κι αν είναι το επίπεδο των εξωτερικών θορύβων.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου μετά τα χρονομετρημένα δοκιμαστικά του Σαββάτου, ρώτησαν τους Morbidelli, Vinales και Quartararo να πουν τη γνώμη τους πάνω σε αυτό το θέμα. Από τις απαντήσεις τους, φάνηκε πως δεν έχουν σαφή εικόνα για το τι ακριβώς θα κάνουν με αυτό το σύστημα. Ο Morbidelli είπε πως απολαμβάνει τις συνομιλίες των οδηγών με τις ομάδες τους όταν παρακολουθεί F1 στην τηλεόραση και πως βλέπει με θετικό μάτι την ιδέα. Ο Vinales επικεντρώθηκε στο θέμα της ασφάλειας και των ποινών, λέγοντας πως τα μηνύματα που βλέπουν τώρα στα όργανα της μοτοσυκλέτας τους, έρχονται καθυστερημένα (συνήθως ένα sector μετά) με αποτέλεσμα να μην έχουν άμεσα πληροφόρηση για κάποιο ατύχημα μπροστά τους. Ο Quartararo ήταν ο πιο επιφυλακτικός απ’ όλους, λέγοντας πως πρέπει να σιγουρευτούν πως δεν θα αποσπάται η προσοχή των αναβατών, καθώς οποιαδήποτε φωνή την ώρα που βρίσκεσαι στο όριο μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η αλήθεια είναι πως στις ευθείες δεν θα υπάρχει πρόβλημα, όμως στις στροφές την ώρα που δίνεις μάχη για μια θέση τα πράγματα είναι διαφορετικά. Επίσης, δεν είναι εύκολο να μιλάς στους αναβάτες μόνο όταν είναι στην ευθεία κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, διότι μόνο στην εκκίνηση βρίσκονται όλοι μαζί στην ευθεία. Ένα άλλο σημείο που σηκώνει συζήτηση και το έχουμε δει να συμβαίνει και στη Formula 1, είναι το γεγονός πως κάποιοι αναβάτες/οδηγοί μπορούν να οδηγούν στο όριο συνομιλώντας και κάποιοι άλλοι όχι

https://bit.ly/MOTO_681

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!