MotoGP δοκιμές Ιαπωνίας: Ταχύτερος Binder με όλους τους χρόνους πολύ κοντά!
Αρκετές πτώσεις σε ένα πολύ ανταγωνιστικό Motegi
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
4/10/2024
Ιδιαίτερα ανταγωνιστική ήταν η πρώτη ημέρα στο Motegi καθώς οι διαφορές σε χρόνους είναι απίστευτα μικρές με 14 αναβάτες να στριμώχνονται στο ίδιο δευτερόλεπτο. Την τελευταία στιγμή ο Binder έγραψε τον καλύτερο χρόνο της ημέρας ενώ ήταν έτσι και αλλιώς αρκετά κοντά στον Acosta που ήταν πρώτος σε ρυθμό.
Ο Miller είχε σημειώσει νωρίτερα μία πτώση προσπαθώντας να πετύχει τους χρόνους των δύο βασικών, πλέον, αναβατών της KTM, έχοντας και εκείνος μέχρι εκείνη την στιγμή έναν καλό ρυθμό που σημαίνει πως η ημέρα ήταν ιδιαίτερα καλή για την KTM που κατάφερε να ξεχωρίσει με δύο αναβάτες μέσα στην θάλασσα των Ducati που παραλίγο για άλλη μία φορά, να έχουν όλες τις πρώτες θέσεις.
Το πλήθος ζητωκραύγασε τον Nakagami, όχι γιατί είναι δικός τους αλλά επειδή για λίγο φάνηκε πως θα τα πήγαινε καλύτερα μπαίνοντας εντός δεκάδας. Ήταν άλλωστε οι χρόνοι τόσο κοντά που μέχρι να ολοκληρωθεί πλήρως ο γύρος, δεν γινόταν να ξέρεις σε ποια θέση θα βρίσκεται ο χρόνος οποιουδήποτε αναβάτη, η οποία θέση έτσι και αλλιώς άλλαζε πολύ γρήγορα.
Ο Zarco έπεσε την τελευταία στιγμή στην 5η στροφή, ολοκληρώνοντας τις προσπάθειες της Honda για κάτι καλύτερο από πλευράς κατάταξης.
Ο Marc Marquez επίσης κατάφερε τελευταία στιγμή να βελτιώσει τον χρόνο του ανεβαίνοντας στην δεύτερη θέση και ενώ ο Binder είχε ήδη τον καλύτερο χρόνο. Είχαν μάλιστα τόσο μικρή διαφορά που ο Marquez πήγαινε ολοταχώς για τον καλύτερο χρόνο της ημέρας.
Ο Martin πήρε τον τρίτο χρόνο της ημέρας με ευκολία ενώ ο Bagnaia δεν κατάφερε να κρατήσει κάποια θέση ψηλότερα της 7ης παρόλο που είχε βρεθεί αρκετά ψηλά λίγο πριν την λήξη της διαδικασίας.
Ο Acosta μπορεί να κράτησε τον 4ο χρόνο συνολικά αλλά από πλευράς ρυθμού ήταν πολύ ψηλά και πιο σταθερός από τους υπόλοιπους αναβάτες, με εξαίρεση τους δύο που κυνηγούν το πρωτάθλημα και έχουν αυξημένους λόγους να προσέχουν το ρίσκο που παίρνουν. Η πίστα είχε αυξομειώσεις στην πρόσφυση με τον Bastianini που τελικά ήταν ο πιο γρήγορος των εργοστασιακών Ducati να σημειώνει μία εντυπωσιακή αλλά ανώδυνη ευτυχώς πτώση, τρέχοντας μετά με τα πόδια μέχρι το box.
Τελευταία θέση της Q2 κατάφεραν να πάρουν οι VR46 μοτοσυκλέτες και πάντα πολύ κοντά σε χρόνους με τους υπόλοιπους.
Αν συνεχίσουμε έτσι και για Q1-Q2 τότε θα είναι μία πολύ δυναμιτισμένη διαδικασία για το ποιος θα πάρει την pole position και αντίστοιχα ένας εκρηκτικός Sprint αγώνας αύριο το πρωί καθώς η σύντομη διάρκειά του αλλάζει την στρατηγική για τα ελαστικά και ωθεί σε μάχη για την επικράτηση από νωρίς, σε πίστες όπως το Motegi!
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
