MotoGP Δομικές Qatar: Πρώτη επαφή και πρώτες εντυπώσεις

Επανεκκίνηση σε πνεύμα… to know us better!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/3/2021

Η πρώτη επαφή των αναβατών με τις νέες μοτοσυκλέτες τους και για αρκετούς από αυτούς με τις νέες ομάδες τους είχε περισσότερο χαρακτήρα “γνωριμίας”, αφού σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές δεν έχουν προηγηθεί ελεύθερα δοκιμαστικά στη Jerez και την Sepang. Όπως είναι λογικό, οι αναβάτες δεν είχαν τον ρυθμό και την εξοικείωση που απαιτείται, ώστε οι ομάδες τους να ασχοληθούν αποκλειστικά με την δοκιμή πολλών νέων εξαρτημάτων ή να επικεντρωθούν με στο στήσιμο των μοτοσυκλετών για τον επικείμενο αγώνα, όπως συνήθιζαν να κάνουν  τα προηγούμενα χρόνια όταν έρχονταν σε αυτή την πίστα. Αυτό θα το κάνουν το επόμενο τριήμερο δοκιμών που ξεκινά στις 10 Μαρτίου, φυσικά στην ίδια πίστα.

Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, ειδικά την πρώτη ημέρα, δυσκόλεψαν αρκετά  τους αναβάτες, λόγω των μεταβλητής έντασης ανέμων. Θυμίζουμε πως στην πίστα του Qatar οι μοτοσυκλέτες πιάνουν πολύ υψηλές τελικές ταχύτητες και έχει αρκετά γρήγορες στροφές με εναλλαγές πορείας. Οι ριπές δυνατού ανέμου δεν είναι ό,τι καλύτερο για αυτές τις μοτοσυκλέτες με τα μεγάλα φτερά.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι αναβάτες ήταν η απότομη και μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας μόλις έπεσε ο ήλιος, κάτι φυσιολογικό σε αυτή την περιοχή. Με τον ήλιο στον ουρανό οι περισσότεροι αναβάτες είχαν medium ελαστικά, ενώ μετά το απόγευμα η επιλογή των soft ήταν μονόδρομος.

Αυτούς τους δύο λόγους ανέφερε ο Brand Binder της KTM ως την αιτία για τις δύο πτώσης που είχε στο τέλος της τελευταίας ημέρας.

Στους δυνατούς ανέμους αναφέρθηκε και ο Jack Miller της Ducati που έκανε τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο μετά τον Quartararo σε αυτά τα δοκιμαστικά, ξεκαθαρίζοντας πως δεν ασχολήθηκαν τόσο πολύ με δοκιμές νέων εξαρτημάτων. Για την Ducati το μεγάλο ερωτηματικό είναι τα ελαστικά, όπου πέρσι είχαν σαφές πρόβλημα. Ο Jack Miller δήλωσε πως η νέα μοτοσυκλέτα μοιάζει να έχει λύση το πρόβλημα, όμως η πίστα του Qatar δεν είναι από εκείνες που μπορείς να βγάλεις γενικά συμπεράσματα.

Γενικά συμπεράσματα δεν μπορείς να βγάλεις ούτε για την εντυπωσιακή ταχύτητα του Aleix Espargaro με την νέα μοτοσυκλέτα της Aprilia που σημείωσε τον τρίτο καλύτερο χρόνο. Όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν συνεχώς μέσα στις ταχύτερες μοτοσυκλέτες όλες τις μέρες. Σε μια πίστα με τόσο μεγάλη ευθεία, η δύναμη του κινητήρα είναι απαραίτητη και φαίνεται πως η Aprilia βρήκε τη λύση στο πρόβλημα που είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Στο στρατόπεδο της Yamaha ο Fabio Quartararo έδειξε για άλλη μια φορά την ταχύτητά του σημαίνοντας τον ταχύτερο χρόνο με την εργοστασιακή M1 και ήταν ο μόνος που έσπασε το φράγμα του 1:54. Ο Γάλλος δοκίμασε το νέο πλαίσιο από το τέλος της πρώτης ημέρας και μετά, αλλά όπως δήλωσε δεν είναι σε θέση να πει αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο, καθώς ακόμα δεν έχει βρει τον ρυθμό του. Ο Maverick Vinales δεν δοκίμασε καν το νέο πλαίσιο και συγκεντρώθηκε αποκλειστικά στο σοβαρό πρόβλημα που είχε όλη την προηγούμενη χρονιά, δηλαδή την ταχύτητα στη διάρκεια του αγώνα. Όπως είπε: Να κάνουμε έναν γρήγορο γύρο δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητά μας στους πρώτους γύρους και στη διάρκεια του αγώνα. Πάνω σε αυτό δουλέψαμε και είμαι πολύ χαρούμενος για το αποτέλεσμα. Ο Vinales είχε τον 7ο ταχύτερο χρόνο σε αυτά τα δοκιμαστικά, με +0,455’ διαφορά από τον πρώτο Quartararo.

Το άλλο ζεύγος της Yamaha, δηλαδή ο Morbidelli και ο Rossi, άφησε ανάμεικτα συναισθήματα στην ομάδα της Petronas, με τον Morbidelli να συνεχίζει να αποτελεί βασικό διεκδικητή του πρωταθλήματος, σημειώνοντας με την “παλιά” M1 τον 4ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,213’ πίσω από τον Quartararo. Ο Valentino Rossi με την εργοστασιακή M1 δοκίμασε το νέο πλαίσιο, αλλά οι χρόνοι που σημείωσε τον καθήλωσαν στην 21η θέση, πίσω από +1,768’ μακριά από την M1 του Quartararo.

Στην ΚΤΜ o Miguel Oliveira ανέβηκε στην 11η θέση του πίνακα με τους ταχύτερους χρόνους και ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης με πορτοκαλί μοτοσυκλέτα.

Ο πρωταθλητής Joan Mir περιορίστηκε στην 8η θέση, έχοντας διαφορά +0,575’ από την κορυφή, ενώ Alex Rins ολοκλήρωσε την πρώτη δεκάδα, με διαφορά +0,718’ από την κορυφή.

Για την Honda η χρονιά θα είναι σίγουρα δύσκολη, αφού το μεγάλο της αστέρι Marc Marquez παραμένει μακριά από την ενεργό δράση και με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής. Όμως ο “αντικαταστάτης” του Stefan Bradl έκανε θαυμάσια εμφάνιση, σημειώνοντας τον 5ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,270’ πίσω από την Yamaha του Quartararo.

H επόμενη Honda στη λίστα είναι του Pol Espargaro στην 12η θέση, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις σε αυτή την πρώτη επαφή του με την νέα του μοτοσυκλέτα.

Από τους “νέους” ταχύτερος ήταν ο  Enea Bastianini με την Ducati της Avintia Esponsorama, ενώ ο Cal Crutchlow φαίνεται πως είναι ο άνθρωπος που έβαλε στην 15η θέση την “Yamaha Test1”, δηλαδή μία από τις τρεις μοτοσυκλέτες που δοκίμαζε μαζί με του Ιάπωνες δοκιμαστές Nakasuga και Nozane.

Το επόμενο ραντεβού των αναβατών με την πίστα του Qatar θα είναι το τριήμερο στις 10-12 Μαρτίου. Ο πρώτος αγώνας της χρονιάς είναι στις 28 Μαρτίου και λαμβάνοντας υπόψη πως οι αναβάτες και οι ομάδες θα έχουν κάνει συνολικά 8 ημέρες δοκιμών στην ίδια πίστα, αναμένεται να δούμε σκληρές μάχες μέχρι την πτώση της καρό σημαίας.

MotoGP: Χρειάζεται αναθεώρηση ο κανονισμός ελάχιστου βάρους; Τα μεγέθη όλων των αναβατών

Από τον Moreira και τον Ogura ως τον Razgatlioglu μεσολαβεί ένα χάσμα 20 κιλών
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

26/2/2026

Ενδιαφέρον προκαλούν το ύψος και το βάρος του κάθε αναβάτη που παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά και την απόδοση της εκάστοτε μοτοσυκλέτας, με τους rookie Diogo Moreira και Toprak Razgatlioglu να βρίσκονται στα δύο άκρα της λίστας. 

Ο Moreira με τον Ai Ogura είναι οι ελαφρύτεροι αναβάτες, ενώ ο Razgatlioglu είναι ο ψηλότερος και μακράν ο πιο βαρύς αναβάτης της κατηγορίας με 11 κιλά διαφορά από τον προηγούμενο.

Σε αντίθεση με τις κατηγορίες Moto3 και Moto2, που χρησιμοποιούν ένα συνδυασμένο ελάχιστο όριο βάρους αναβάτη και μοτοσυκλέτας, το MotoGP καθορίζει μόνο το ελάχιστο βάρος μοτοσυκλέτας, που είναι στα 157 κιλά. 

Ο Luca Marini υποστηρίζει εδώ και καιρό ότι το MotoGP θα πρέπει να έχει επίσης ένα συνδυασμένο όριο βάρους, εξηγώντας ότι η επιτάχυνση δεν αλλάζει, αλλά υφίσταται διαφορά στην καταπόνηση των ελαστικών. 

"Υπάρχει ένα [συνδυασμένο] βάρος στο Moto2 και εγώ ήμουν πάνω από το όριο, αλλά μόνο κατά 4 κιλά. Και δεν υπάρχει πρόβλημα αν μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη υπάρχει διαφορά 4 κιλών. 

"Αλλά στο MotoGP η διαφορά μεταξύ εμένα και ενός άλλου αναβάτη της Ducati μπορεί να είναι 10 κιλά. Δεν είναι ότι χάνεις στην επιτάχυνση. Η επιτάχυνση, όπως δείχνουν και τα δεδομένα, είναι η ίδια. 

"Ωστόσο η δύναμη που ασκείς στο ελαστικό είναι μεγαλύτερη. Επομένως, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός με το πίσω ελαστικό, ειδικά επειδή δεν θέλεις να το φθείρεις πολύ. 

"Νομίζω ότι θα ήταν καλύτερο για όλους να υπάρχει ένα [συνδυασμένο] ελάχιστο βάρος - και για τους άλλους [μικρότερους] αναβάτες, γιατί έτσι θα μπορούν να βάζουν περισσότερο βάρος και να χτίζουν περισσότερο τους μύες τους. 

"Γιατί ένας βαρύς αναβάτης πρέπει να τιμωρείται για κάτι που είναι απλά στη φύση του; Κατά τη γνώμη μου, είναι κάτι που δεν έχει νόημα”.

Το σκεπτικό του Marini έχει μια λογική βάση και βασίζεται στη δική του προσωπική εμπειρία, όντας ένας από τους ψηλότερους και βαρύτερους αναβάτες του πρωταθλήματος. Ο ίδιος προσπάθησε αρκετές φορές να αδυνατίσει για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα τη φθορά των ελαστικών του, ωστόσο αυτό είχε μια παράπλευρη απώλεια: μαζί με τα κιλά, έχανε και σε σωματική αντοχή που του κόστιζε στο κλείσιμο των αγώνων.

"Τα δεδομένα που έχουμε από τους αγώνες δείχνουν πως όταν είσαι βαρύτερος χρησιμοποιείς περισσότερο λάστιχο και τα ηλεκτρονικά συστήματα δουλεύουν επίσης περισσότερο," εξήγησε ο Marini.

Γι' αυτό πιστεύει στην αξία του συνδυασμένου βάρους και στο MotoGP, θεωρώντας πως είναι πιο δίκαιο οι πολύ ελαφριοί αναβάτες να προσθέτουν επιπλέον βάρος (έρμα) στη μοτοσυκλέτα τους - κάτι πάντως που δεδομένα απεχθάνονται οι μηχανικοί των ομάδων. Στην τελική είναι πιο εύκολο κάποιος να δουλέψει στο γυμναστήριο για να δυναμώσει και να ανεβάσει ελεγχόμενα το βάρος του, παρά να προσπαθούν οι βαρύτεροι να αδυνατίσουν - και αυτή είναι μια σκέψη που έχει απασχολήσει αρκετούς ακόμη αναβάτες στο παρελθόν, όπως ο Danilo Petrucci, ο οποίος επίσης προσπάθησε πολύ να αδυνατίσει όταν αγωνιζόταν με την Pramac Ducati, για να εγκαταλείψει την προσπάθεια όταν είδε μεγάλη διαφορά στις αντοχές του.

Παρακάτω μπορούμε να δούμε την λίστα με το βάρος και το ύψος του κάθε αναβάτη, ξεκινώντας από τον πιο ελαφρύ:

Diogo Moreira: 169 cm, 60 kg

Ai Ogura: 169 cm, 60 kg

Fabio di Giannantonio: 177 cm, 62 kg

Jorge Martin: 168 cm, 63 kg

Brad Binder: 170 cm, 63 kg

Pedro Acosta: 171 cm, 63 kg

Enea Bastianini: 168 cm, 64 kg

Marc Marquez: 169 cm, 64 kg

Maverick Vinales: 171 cm, 64 kg

Jack Miller: 173 cm, 64 kg

Francesco Bagnaia: 176 cm, 64 kg

Marco Bezzecchi: 176 cm, 64 kg

Raul Fernandez: 178 cm, 65 kg

Alex Marquez: 180 cm, 65 kg

Johann Zarco: 171 cm, 68 kg

Alex Rins: 176 cm, 68 kg

Franco Morbidelli: 176 cm, 68 kg

Fabio Quartararo: 177 cm, 69 kg

Joan Mir: 181 cm, 69 kg

Fermin Aldeguer: 181 cm, 69 kg

Luca Marini: 184 cm, 69 kg

Toprak Razgatlioglu: 185 cm, 80 kg.