MotoGP Δομικές Qatar: Πρώτη επαφή και πρώτες εντυπώσεις

Επανεκκίνηση σε πνεύμα… to know us better!
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

8/3/2021

Η πρώτη επαφή των αναβατών με τις νέες μοτοσυκλέτες τους και για αρκετούς από αυτούς με τις νέες ομάδες τους είχε περισσότερο χαρακτήρα “γνωριμίας”, αφού σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές δεν έχουν προηγηθεί ελεύθερα δοκιμαστικά στη Jerez και την Sepang. Όπως είναι λογικό, οι αναβάτες δεν είχαν τον ρυθμό και την εξοικείωση που απαιτείται, ώστε οι ομάδες τους να ασχοληθούν αποκλειστικά με την δοκιμή πολλών νέων εξαρτημάτων ή να επικεντρωθούν με στο στήσιμο των μοτοσυκλετών για τον επικείμενο αγώνα, όπως συνήθιζαν να κάνουν  τα προηγούμενα χρόνια όταν έρχονταν σε αυτή την πίστα. Αυτό θα το κάνουν το επόμενο τριήμερο δοκιμών που ξεκινά στις 10 Μαρτίου, φυσικά στην ίδια πίστα.

Οι καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, ειδικά την πρώτη ημέρα, δυσκόλεψαν αρκετά  τους αναβάτες, λόγω των μεταβλητής έντασης ανέμων. Θυμίζουμε πως στην πίστα του Qatar οι μοτοσυκλέτες πιάνουν πολύ υψηλές τελικές ταχύτητες και έχει αρκετά γρήγορες στροφές με εναλλαγές πορείας. Οι ριπές δυνατού ανέμου δεν είναι ό,τι καλύτερο για αυτές τις μοτοσυκλέτες με τα μεγάλα φτερά.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισαν οι αναβάτες ήταν η απότομη και μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας μόλις έπεσε ο ήλιος, κάτι φυσιολογικό σε αυτή την περιοχή. Με τον ήλιο στον ουρανό οι περισσότεροι αναβάτες είχαν medium ελαστικά, ενώ μετά το απόγευμα η επιλογή των soft ήταν μονόδρομος.

Αυτούς τους δύο λόγους ανέφερε ο Brand Binder της KTM ως την αιτία για τις δύο πτώσης που είχε στο τέλος της τελευταίας ημέρας.

Στους δυνατούς ανέμους αναφέρθηκε και ο Jack Miller της Ducati που έκανε τον δεύτερο ταχύτερο χρόνο μετά τον Quartararo σε αυτά τα δοκιμαστικά, ξεκαθαρίζοντας πως δεν ασχολήθηκαν τόσο πολύ με δοκιμές νέων εξαρτημάτων. Για την Ducati το μεγάλο ερωτηματικό είναι τα ελαστικά, όπου πέρσι είχαν σαφές πρόβλημα. Ο Jack Miller δήλωσε πως η νέα μοτοσυκλέτα μοιάζει να έχει λύση το πρόβλημα, όμως η πίστα του Qatar δεν είναι από εκείνες που μπορείς να βγάλεις γενικά συμπεράσματα.

Γενικά συμπεράσματα δεν μπορείς να βγάλεις ούτε για την εντυπωσιακή ταχύτητα του Aleix Espargaro με την νέα μοτοσυκλέτα της Aprilia που σημείωσε τον τρίτο καλύτερο χρόνο. Όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν συνεχώς μέσα στις ταχύτερες μοτοσυκλέτες όλες τις μέρες. Σε μια πίστα με τόσο μεγάλη ευθεία, η δύναμη του κινητήρα είναι απαραίτητη και φαίνεται πως η Aprilia βρήκε τη λύση στο πρόβλημα που είχε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Στο στρατόπεδο της Yamaha ο Fabio Quartararo έδειξε για άλλη μια φορά την ταχύτητά του σημαίνοντας τον ταχύτερο χρόνο με την εργοστασιακή M1 και ήταν ο μόνος που έσπασε το φράγμα του 1:54. Ο Γάλλος δοκίμασε το νέο πλαίσιο από το τέλος της πρώτης ημέρας και μετά, αλλά όπως δήλωσε δεν είναι σε θέση να πει αν είναι καλύτερο από το προηγούμενο, καθώς ακόμα δεν έχει βρει τον ρυθμό του. Ο Maverick Vinales δεν δοκίμασε καν το νέο πλαίσιο και συγκεντρώθηκε αποκλειστικά στο σοβαρό πρόβλημα που είχε όλη την προηγούμενη χρονιά, δηλαδή την ταχύτητα στη διάρκεια του αγώνα. Όπως είπε: Να κάνουμε έναν γρήγορο γύρο δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητά μας στους πρώτους γύρους και στη διάρκεια του αγώνα. Πάνω σε αυτό δουλέψαμε και είμαι πολύ χαρούμενος για το αποτέλεσμα. Ο Vinales είχε τον 7ο ταχύτερο χρόνο σε αυτά τα δοκιμαστικά, με +0,455’ διαφορά από τον πρώτο Quartararo.

Το άλλο ζεύγος της Yamaha, δηλαδή ο Morbidelli και ο Rossi, άφησε ανάμεικτα συναισθήματα στην ομάδα της Petronas, με τον Morbidelli να συνεχίζει να αποτελεί βασικό διεκδικητή του πρωταθλήματος, σημειώνοντας με την “παλιά” M1 τον 4ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,213’ πίσω από τον Quartararo. Ο Valentino Rossi με την εργοστασιακή M1 δοκίμασε το νέο πλαίσιο, αλλά οι χρόνοι που σημείωσε τον καθήλωσαν στην 21η θέση, πίσω από +1,768’ μακριά από την M1 του Quartararo.

Στην ΚΤΜ o Miguel Oliveira ανέβηκε στην 11η θέση του πίνακα με τους ταχύτερους χρόνους και ήταν ο γρηγορότερος αναβάτης με πορτοκαλί μοτοσυκλέτα.

Ο πρωταθλητής Joan Mir περιορίστηκε στην 8η θέση, έχοντας διαφορά +0,575’ από την κορυφή, ενώ Alex Rins ολοκλήρωσε την πρώτη δεκάδα, με διαφορά +0,718’ από την κορυφή.

Για την Honda η χρονιά θα είναι σίγουρα δύσκολη, αφού το μεγάλο της αστέρι Marc Marquez παραμένει μακριά από την ενεργό δράση και με άγνωστη ημερομηνία επιστροφής. Όμως ο “αντικαταστάτης” του Stefan Bradl έκανε θαυμάσια εμφάνιση, σημειώνοντας τον 5ο ταχύτερο χρόνο, μόλις +0,270’ πίσω από την Yamaha του Quartararo.

H επόμενη Honda στη λίστα είναι του Pol Espargaro στην 12η θέση, αφήνοντας θετικές εντυπώσεις σε αυτή την πρώτη επαφή του με την νέα του μοτοσυκλέτα.

Από τους “νέους” ταχύτερος ήταν ο  Enea Bastianini με την Ducati της Avintia Esponsorama, ενώ ο Cal Crutchlow φαίνεται πως είναι ο άνθρωπος που έβαλε στην 15η θέση την “Yamaha Test1”, δηλαδή μία από τις τρεις μοτοσυκλέτες που δοκίμαζε μαζί με του Ιάπωνες δοκιμαστές Nakasuga και Nozane.

Το επόμενο ραντεβού των αναβατών με την πίστα του Qatar θα είναι το τριήμερο στις 10-12 Μαρτίου. Ο πρώτος αγώνας της χρονιάς είναι στις 28 Μαρτίου και λαμβάνοντας υπόψη πως οι αναβάτες και οι ομάδες θα έχουν κάνει συνολικά 8 ημέρες δοκιμών στην ίδια πίστα, αναμένεται να δούμε σκληρές μάχες μέχρι την πτώση της καρό σημαίας.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.