MotoGP: Ducati - Ο Pecco Bagnaia "αξίζει τη μέγιστη υποστήριξη μας"

Η Ducati παραμένει στο πλευρό του Ιταλού ενόψει του 2026
Tardozzi on Bagnaia
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

29/12/2025

Ο Davide Tardozzi ξεκαθαρίζει ότι, παρά τη δύσκολη σεζόν του 2025, ο Francesco Bagnaia παραμένει ένας σημαντικός αναβάτης για την Ducati.

Ο επικεφαλής της Ducati στο MotoGP, Davide Tardozzi, τόνισε ότι η ιταλική εταιρεία συνεχίζει να στηρίζει πλήρως τον Francesco Bagnaia, παρά τις σοβαρές δυσκολίες που αντιμετώπισε τη σεζόν 2025. Ο Ιταλός αναβάτης, ο οποίος κατέκτησε 11 νίκες σε Grand Prix το 2024 και είχε τερματίσει στις δύο πρώτες θέσεις της βαθμολογίας για τέσσερις συνεχόμενες σεζόν πριν το 2025, βίωσε φέτος μια από τις πιο δύσκολες χρονιές της καριέρας του.

Η σεζόν 2025 αποδείχθηκε εφιαλτική για τον Bagnaia. Ολοκλήρωσε το πρωτάθλημα μόλις στην πέμπτη θέση, εγκατέλειψε στους πέντε τελευταίους αγώνες της χρονιάς και πανηγύρισε μόλις δύο νίκες σε αγώνες Κυριακής και δύο σε Sprint, σε σύνολο 22 γύρων.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς, ο Bagnaia παραπονιόταν για παρόμοια προβλήματα, με βασικότερο την αίσθηση από τον μπροστινό τροχό. Όπως ανέφερε, δεν μπορούσε να φρενάρει όπως ήθελε, ούτε να διατηρήσει την απαιτούμενη ταχύτητα στις γρήγορες στροφές.

Για τον team manager της Ducati Lenovo Team, Davide Tardozzi, η αδυναμία της Ducati να λύσει τα προβλήματα του Bagnaia με τη μοτοσυκλέτα του 2025 και κατ’ επέκταση η πτώση της απόδοσής του σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια ήταν "κρίμα".

Tardozzi on Bagnaia

"Είναι προφανές ότι είναι κρίμα που ο Pecco δεν μπόρεσε να αποδώσει με τον σωστό τρόπο, όπως ξέρουμε ότι μπορεί", δήλωσε ο Tardozzi στο MotoGP.com.
"Ξεκίνησε καλά τη σεζόν από κάποιες απόψεις και έκανε έναν απίστευτο αγώνα στην Ιαπωνία, όμως σε άλλους αγώνες αντιμετωπίσαμε προβλήματα που δεν του επέτρεψαν να αποδώσει όπως μπορεί".

Παρά το γεγονός ότι η Ducati κατέκτησε συνολικά τους τίτλους, ο Tardozzi παραδέχεται ότι η περίπτωση Bagnaia αποτελεί βασικό σημείο προβληματισμού,
"Στο τέλος έχουμε έναν απολογισμό που είναι καλός, γιατί κερδίσαμε τα πάντα, όμως δίνουμε μεγάλη προσοχή σε αυτό που δεν λειτούργησε σωστά, και αυτό είναι ο Pecco".

Ο Tardozzi πρόσθεσε ότι οι δυσκολίες του Bagnaia ήταν "επώδυνες" και σε προσωπικό επίπεδο, υπογραμμίζοντας πως η Ducati παραμένει απόλυτα στο πλευρό του Ιταλού ενόψει του 2026.

"Η λέξη επώδυνο είναι η σωστή, γιατί αγαπώ τον Pecco", δήλωσε χαρακτηριστικά.
"Ο Pecco είναι ένας από τους πιο σημαντικούς –ίσως ο πιο σημαντικός– αναβάτες για τη Ducati, γιατί μας χάρισε δύο τίτλους και 31 νίκες. Αξίζει τη μέγιστη υποστήριξή μας".

Ο Ιταλός manager παραδέχθηκε ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, η Ducati δεν κατάφερε να του προσφέρει όσα χρειαζόταν, παρά τη μεγάλη προσπάθεια από όλους στο αγωνιστικό τμήμα.
"Ο Gigi [Dall’Igna], η Ducati Corse, όλοι στη Ducati Corse προσπάθησαν σκληρά να λύσουν το πρόβλημα, αλλά με κάποιον τρόπο φέτος δεν βρήκε το σωστό συναίσθημα με αυτή τη μοτοσυκλέτα".

Το βλέμμα, ωστόσο, είναι στραμμένο στο μέλλον:
"Κοιτάμε μπροστά και δουλεύουμε μαζί του, με στόχο να έχουμε ένα εντελώς διαφορετικό 2026".

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.