MotoGP Emilia Romagna: Vinales pole position με πολιορκία Ducati σε συνωστισμένη κατάταξη!

Έντεκα σε μισό δευτερόλεπτο!

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/9/2020

Η pole position που κέρδισε επάξια ο Vinales που από την FP4 ήταν απίστευτα γρήγορος, κάνοντας ταυτόχρονα ρεκόρ γύρου, δεν δείχνει την εξέλιξη ενός άλλου οδηγού, του Bagnaia! Ο Ιταλός Francesco Bagnaia που ήταν ταχύτερος στην FP4, έχει ξεχωρίσει σε ένα δύσκολο πρωτάθλημα, το ισπανικό CEV στο οποίο μπήγε το 2010, μόλις 13 ετών, ενώ μέσα από μία καριέρα στους αγώνες έφτασε στην VR46 και την Moto2 από όπου και άρχισε να ακούγεται το όνομά του. Από πέρσι ανήκει στην Pramac Ducati και τώρα με τον Dovizioso να γράφει “unemployed” στην φόρμα του, το κίνητρο για τον νεαρό Bagnaia σε μία πίστα που την αισθάνεται σπίτι, είναι τεράστιο.

Όλα αυτά του έδωσαν την ώθηση, μαζί με μία ανανεωμένη Ducati στην «Yamahόπιστα» και ήταν από την αρχή εξαιρετικά γρήγορος πηγαίνοντας για την pole position στην Q2. Ήταν ήδη ταχύτερος στην FP4 παρόλο που έπεσε στην προσπάθεια να κατεβάσει περισσότερο τον χρόνο και μάλιστα δυσκολευόταν να περπατήσει όταν σηκώθηκε, έχοντας πρόσφατο τραυματισμό ο οποίος ευτυχώς δεν έδωσε πισωγύρισμα με την νέα πτώση. Ο Bagnaia έχασε τελικά την pole position γιατί πάτησε ξεκάθαρα εκτός πίστας, σε μία στιγμή που μόνο αν έκλεινε το γκάζι θα είχε καταφέρει να μείνει εντός των ορίων της πίστας. Κι αν έκλεινε το γκάζι μάλλον δεν θα είχε πάρει την pole position, απέναντι σε έναν Vinales που σε πολλά τμήματα της πίστας ήταν με διαφορά ταχύτερος όλων.

Δικαιωματικά λοιπόν η pole position πηγαίνει στον Vinales. Τον άνθρωπο με τα δύο πρόσωπα, ένα των δοκιμών και ένα του αγώνα. Τελείως διαφορετικά μεταξύ τους, σε σημείο να αναρωτιέσαι αν είναι ο ίδιος οδηγός ή κάποιος άλλος φορά την φόρμα και το κράνος… Κάθε φορά που είναι εξαιρετικά γρήγορος στην κατάταξη, δίνοντας βάση για μία καλή πρόγνωση στο αποτέλεσμα του αγώνα, καταλήγει να βρίσκεται πολύ μακριά από το βάθρο. Τόνισε το τεράστιο χάσμα απόδοσης και ο ίδιος, σημειώνοντας πως οι διαφορές είναι τόσο μεγάλες που απλά δεν δικαιολογούνται…

Στην Q1 βρέθηκαν δύο από τις γρήγορες Ducati στο Misano, του Dovizioso και του Miller μετά από μία άσχημη FP4. Μαζί με τον -κυνηγάω την καρέκλα- Zarco και τον εξαιρετικά αναβαθμισμένο Lecuona, η μάχη για τα δύο εισιτήρια θα ήταν σίγουρα σκληρή. Ο Zarco σημείωσε μία πτώση από την οποία ανέκαμψε άμεσα κάνοντας επίθεση για τον καλύτερο χρόνο.

Με διαφορά μόλις 0.205 ο Zarco κατέληξε τέταρτος στην Q1, αυτό φανερώνει απόλυτα, πόσο κοντά ήταν ο Miller στην πρώτη θέση, με τον Dovizioso και τον Lecuona να τον ακολουθούν πριν τον Zarco! Αν έτρεχαν δίπλα – δίπλα, δεν θα ήξερες ποιος πήρε την καρό σημαία…

Άσχημη εμφάνιση συνολικά του Rins, μετά από πολλά γλιστρήματα και πτώση εχθές, είχε και σήμερα μία αντίστοιχη εμφάνιση στην πίστα. Πίσω του θα ξεκινήσουν μονάχα ο Bradley Smith και ο Tito Rabat, αναβάτες που κανονικά δεν βλέπουν τον Rins και την Suzuki από τόσο κοντά!

Στην Q2 ο Mir ήταν 11^ος, γιατί ξεκινάμε από εκεί; Γιατί ο Mir ήταν 0,540 δευτερόλεπτα πίσω από τον Vinales στην πρώτη θέση! Έντεκα αναβάτες μέσα σε 0,540 δευτερόλεπτα σε μία σεζόν που το φαινόμενο αυτό είναι συνεχές, και όλοι πιέζουν τα όρια γιατί όλοι βλέπουν πως σε μία σεζόν χωρίς Marquez ο Τίτλος είναι ελεύθερος για όλους! Νιώθουν πως τους χωρίζουν ίσες αποστάσεις και κάνουν την αντίστοιχη προσπάθεια!

Οι Ducati βρέθηκαν πολύ κοντά στο να διώξουν την Yamaha από τις δύο πρώτες θέσεις αλλά τελικά μόνο ο Miller κατάφερε να μείνει στην πρώτη γραμμή. Ο καλύτερος γύρος του Bagnaia ακυρώθηκε όπως είπαμε ενώ ο Dovizioso είχε την δέκατη θέση. Με αυτούς τους χρόνους το νούμερο σειράς εκκίνησης δείχνει μία άλλη ιστορία, και όχι όλα όσα έγιναν πραγματικά. Διότι όταν οι χρόνοι είναι τόσο κοντά η σειρά εκκίνησης φανερώνει μόνο την προσπάθεια των τριών πρώτων, οι υπόλοιποι ήταν λίγο ή πολύ ίδιοι… δηλαδή όλοι τέταρτοι!

Ο Quartararo κατάφερε να μείνει σε μία αξιοπρεπή παρουσία ακολουθούμενος από τον Espargaro της KTM που ήταν εξίσου πολύ γρήγορος αλλά σημειώνει πτώσεις από εχθές. Με δεδομένο πως το είδωλό του είναι ο Marquez αυτό μπορεί να είναι και καλό, διότι ο Marquez είναι ο άνθρωπος με ρεκόρ πτώσεων χωρίς εγκαταλείψεις αγώνα, καθώς η συντριπτική πλειοψηφία γινόταν στις δοκιμές… Ο Bagnaia πήγε στην 5^η θέση μετά την ακύρωση του γρήγορου γύρου, μπροστά από έναν εξίσου καλό Binder ο οποίος κράτησε πίσω του Rossi και Morbidelli.

Ο Rossi πάλεψε για να είναι στην Q2 κατευθείαν και βάζει στόχο για αύριο μία δυνατή εκκίνηση που θα του χαρίσει γρήγορα θέσεις. Με δεδομένο τους δύο που προηγούνται άμεσα μπροστά του, κάτι τέτοιο θα είναι δύσκολο, την ίδια ώρα που τα Suzuki, άρχοντες της εκκίνησης είναι αρκετά πιο πίσω αυτή την φορά.

Αναμένουν έναν συναρπαστικό αγώνα με τις Ducati να μην αφήνουν τον Vinales να ξεμακρύνει, και ελπίζουμε η μεγάλη αυτή συγκέντρωση ενέργειας να μην οδηγήσει σε επεισοδιακή εκκίνηση…

Κατάταξη Q1

Θέση	Ν#	Αναβάτης	Εθν.	Ομάδα	ΜΟΤΟ	Km/h	Χρόνος	Διαφ.1ου/προηγ.
1	43	Jack MILLER	AUS	Pramac Racing	Ducati	300.0	1'31.559
2	4	Andrea DOVIZIOSO	ITA	Ducati Team	Ducati	297.5	1'31.612	0.053 / 0.053
3	27	Iker LECUONA	SPA	Red Bull KTM Tech 3	KTM	291.8	1'31.715	0.156 / 0.103
4	5	Johann ZARCO	FRA	Esponsorama Racing	Ducati	294.2	1'31.764	0.205 / 0.049
5	88	Miguel OLIVEIRA	POR	Red Bull KTM Tech 3	KTM	294.2	1'31.841	0.282 / 0.077
6	41	Aleix ESPARGARO	SPA	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	291.8	1'31.912	0.353 / 0.071
7	73	Alex MARQUEZ	SPA	Repsol Honda Team	Honda	293.4	1'32.198	0.639 / 0.286
8	42	Alex RINS	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	293.4	1'32.275	0.716 / 0.077
9	38	Bradley SMITH	GBR	Aprilia Racing Team Gresini	Aprilia	290.3	1'32.486	0.927 / 0.211
10	53	Tito RABAT	SPA	Esponsorama Racing	Ducati	295.8	1'32.850	1.291 / 0.364
Κατάταξη Q2
1	12	Maverick VIÑALES	SPA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	291.1	1'31.077
2	43	Jack MILLER	AUS	Pramac Racing	Ducati	301.6	1'31.153	0.076 / 0.076
3	20	Fabio QUARTARARO	FRA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	291.1	1'31.222	0.145 / 0.069
4	44	Pol ESPARGARO	SPA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	298.3	1'31.308	0.231 / 0.086
5	63	Francesco BAGNAIA	ITA	Pramac Racing	Ducati	302.5	1'31.313	0.236 / 0.005
6	33	Brad BINDER	RSA	Red Bull KTM Factory Racing	KTM	293.4	1'31.389	0.312 / 0.076
7	46	Valentino ROSSI	ITA	Monster Energy Yamaha MotoGP	Yamaha	289.5	1'31.436	0.359 / 0.047
8	21	Franco MORBIDELLI	ITA	Petronas Yamaha SRT	Yamaha	290.3	1'31.566	0.489 / 0.130
9	9	Danilo PETRUCCI	ITA	Ducati Team	Ducati	298.3	1'31.574	0.497 / 0.008
10	4	Andrea DOVIZIOSO	ITA	Ducati Team	Ducati	300.0	1'31.581	0.504 / 0.007
11	36	Joan MIR	SPA	Team SUZUKI ECSTAR	Suzuki	292.6	1'31.617	0.540 / 0.036
12	30	Takaaki NAKAGAMI	JPN	LCR Honda IDEMITSU	Honda	292.6	1'32.284	1.207 / 0.667

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!