MotoGP Emilia Romana – Πρώτη μέρα δοκιμών

Βελτίωση για όλους!
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

18/9/2020

Από τα πρώτα ελεύθερα δοκιμαστικά για τον δεύτερο αγώνα του Misano, ήταν ξεκάθαρο πως η πλειοψηφία των αναβατών είχαν μάθει καλά το μάθημά τους και εμφανίστηκαν εμφανώς βελτιωμένοι σε σχέση με τον αγώνα του προηγούμενου σαββατοκύριακου. Πρώτο απ' όλους ο Fabio Quartararo, ο οποίος έχοντας πληρώσει υψηλό τίμημα, χάνοντας την πρωτοπορία στην βαθμολογία του πρωταθλήματος, έγραψε τον ταχύτερο χρόνο των FP1 σε ένα συνολικά πολύ γρήγορο session. Ο χρόνος του ήταν μόλις τρία δέκατα πιο αργός από τον χρόνο που χάρισε στον Vinales την pole position την περασμένη εβδομάδα.

Ο νικητής του προηγούμενου αγώνα και team mate του Γάλλου, Franco Morbidelli, ήταν ο δεύτερος ταχύτερος των FP1, με σκληρό πίσω ελαστικό, αφήνοντας τον Pol Espragaro και την ΚΤΜ στην τρίτη θέση του πίνακα των χρόνων. Πολύ δυνατό ξεκίνημα έκανε και ο Joan Mir με την Suzuki που μπήκε ανάμεσα στο ΚΤΜ του Espargaro και του Oliveira, με τον τέταρτο καλύτερο χρόνο, ενώ ο Takaaki Nakagami που ξαναγύρισε στο RC213V του '19 – μετά τις δοκιμές που έκανε με την μοτοσυκλέτα του '20- είχε τον έκτο ταχύτερο χρόνο. Πίσω του ακολούθησαν οι Andrea Dovizioso (που ήταν και ο ταχύτερος με Ducati), Johann Zarco, Aleix Espargaro και Pecco Bagnaia. Στα FP1 του Misano, o Alex Marquez είχε και την καλύτερη επίδοσή του σε δοκιμαστικά μέχρι σήμερα, καταλαμβάνοντας την 12η θέση, έχοντας πίσω του τον Vinales ο οποίος έτρεξε με την νέα, ογκώδη και περίεργη στην όψη, εξάτμιση της Yamaha.

Στις δεύτερες ελεύθερες δοκιμές, είχαμε την έκπληξη του Brad Binder ο οποίος έγραψε τον ταχύτερο χρόνο προς το τέλος του session, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφορά μεταξύ των πέντε καλύτερων χρόνων ήταν μόλις 71 χιλιοστά του δευτερολέπτου! Όπως φαίνεται, οι επίσημες δοκιμές που μεσολάβησαν μεταξύ των δύο αγώνων στο Misano, βοήθησαν την ΚΤΜ να βελτιώσει θεαματικά την απόδοση των μοτοσυκλετών της.

Ο Takaaki Nakagami ήταν δεύτερος με μόλις δύο χιλιοστά πιο αργό γύρο και έδωσε μια νότα αισιοδοξίας στο στρατόπεδο της Honda, μιας και λίγο πριν είχαν ανακοινώσει ότι χάνουν και τον Stefan Bradl λόγω τραυματισμού (arm pump) στο χέρι. Ο Quartararo από την άλλη, δεν μπόρεσε να διατηρήσει την πρωτιά εξαιτίας ενός γλιστρήματος στην τελευταία στροφή, που τον άφησε τρίτο και με διαφορά 16 χιλιοστών από τον Binder. Πίσω του ήταν ο Maverick Vinales με εξίσου μικρή διαφορά, ενώ ο Pol Espargaro κατάφερε να γράψει τον πέμπτο καλύτερο χρόνο του session με την δεύτερη μοτοσυκλέτα του, καθώς είχε μια πτώση στην αρχή των FP2. Μια ακόμη ευχάριστη έκπληξη –αν μπορούμε να την πούμε καταχρηστικά έτσι- ήταν ο χρόνος του Petrucci που τον έφερε στην πέμπτη θέση των συνδυασμένων αποτελεσμάτων, μπροστά από τους Oliveira και Zarco, με τον τελευταίο μάλιστα να έχει δύο πτώσεις κατά την διάρκεια των δεύτερων ελεύθερων δοκιμαστικών. Σε "τροχιά για τα Q2" παρέμεινε ο Morbidelli, ενώ ο Bagnaia θα πρέπει να βελτιώσει τον χρόνο του στα αυριανά FP3, αν θέλει να αποφύγει την διαδικασία των Q1. Σε αντίστοιχη μοίρα βρίσκονται και οι Dovizioso και Rossi, με τον Γιατρό να κρατάει όπως φάνηκε δυνάμεις για τις αυριανές τρίτες ελεύθερες δοκιμές.

 

Συνδυασμένα αποτελέσματα FP1 – FP2
1
Brad Binder
Red Bull KTM Factory (RC16)*
2
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
3
Fabio Quartararo
Petronas Yamaha (YZR-M1)
4
Maverick Vinales
Monster Yamaha (YZR-M1)
5
Pol Espargaro
Red Bull KTM Factory (RC16)
6
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
7
Joan Mir
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
8
Miguel Oliveira
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
9
Danilo Petrucci
Ducati Team (GP20)
10
Johann Zarco
Reale Avintia Ducati (GP19)
11
Francesco Bagnaia
Pramac Ducati (GP20)
12
Andrea Dovizioso
Ducati Team (GP20)
13
Aleix Espargaro
Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
14
Iker Lecuona
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
15
Valentino Rossi
Monster Yamaha (YZR-M1)
16
Jack Miller
Pramac Ducati (GP20)
17
Alex Marquez
Repsol Honda (RC213V)
18
Alex Rins
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
19
Tito Rabat
Reale Avintia Ducati (GP19)
20
Bradley Smith
Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
21
Stefan Bradl
Repsol Honda (RC213V)

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.