MotoGP: Το φαίρινγκ της Ducati GP

Φτάνει να δουλεύει!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

13/3/2017

Κανείς δεν είπε ποτέ ότι οι αγωνιστικές μοτοσυκλέτες πρέπει να είναι απαραίτητα και όμορφες. Η δουλειά τους είναι να είναι αποτελεσματικές στην πίστα, σ’ ένα περιβάλλον πολύ συγκεκριμένο, και να οδηγούν την εξέλιξη μπροστά με μεγάλα βήματα. Το αν θα φαίνονται όμορφες στις φωτογραφίες, δεν απασχολεί εκείνους που τους νοιάζει το αποτέλεσμα και φυσικά πρώτοι από όλους αυτούς, είναι οι άνθρωποι της Ducati που θέλουν να μετατρέψουν σε νίκες, την τεράστια επένδυση που πραγματοποιούν στο αγωνιστικό τμήμα. Από το Σάββατο όμως που η Ducati έβγαλε μία κοντινή φωτογραφία από το νέο της φαίρινγκ, όλος ο κόσμος εστίασε στην εντελώς ξένη όψη σε σχέση με την συνηθισμένη εμφάνιση που έχουν οι GP μοτοσυκλέτες. Είναι αλήθεια πως η νέα Desmosedici GP διαφέρει προκλητικά από τις υπόλοιπες, και οδηγεί σε ένα μικρό φόβο, πως ίσως να επηρεάσει την εμφάνιση των superbike της εταιρίας, αν πράγματι το νέο φαίρινγκ αποδειχθεί ότι προσφέρει βοήθεια που είναι απαραίτητη. Τέτοιος φόβος όμως δεν υπάρχει.

Οι κατασκευαστές γνωρίζουν πολύ καλά, πως οι αλλαγές στην εμφάνιση θα πρέπει να γίνονται με μικρά βήματα. Ο βαθμός αποδοχής του κοινού στην διαφορετικότητα, έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ μικρός όταν μιλάμε για οχήματα, κι αν και κατά καιρούς υπήρξαν μοντέλα που δοκιμάζουν τα όρια του κόσμου, στην συντριπτική πλειοψηφία τους ο σχεδιασμός ακολουθεί πάντα μία συγκεκριμένη πορεία με πολύ μικρά βήματα.

Αυτό όμως δεν πρέπει να ισχύει για τις αγωνιστικές μοτοσυκλέτες. Εκεί θα πρέπει να κρίνουμε τις αλλαγές στην εμφάνιση μονάχα με ένα κριτήριο - αν έχουν πρακτική εφαρμογή και σε πιο βαθμό. Στην εξαιρετική περίπτωση που δούμε ένα τέτοιο φαίρινγκ να ξεφεύγει από τα όρια των GP μοτοσυκλετών και να μπαίνει στην παραγωγή, τότε φυσικά και θα εξεταστεί ο τομέας της εμφάνισης αλλά μέχρι τότε, το σημαντικό είναι να υπάρχει απόδοση.

θα πρέπει να κρίνουμε τις αλλαγές στην εμφάνιση μονάχα με το κριτήριο της πρακτικής εφαρμογής

Κι ενώ λοιπόν ο κόσμος στα social media, εκεί δηλαδή που πρώτη η Ducati παρουσίασε το φαίρινγκ με τα αεροδυναμικά βοηθήματα, εστίασε κυρίως στην εμφάνιση βρίσκοντας ευφάνταστες παρομοιώσεις, η ουσία είναι στο αποτέλεσμα. Τον πρώτο λόγο λοιπόν τον έχει τώρα ο Dovizioso καθώς η σύγκριση για αυτόν είναι αμεσότερη, εξαιτίας της αγωνιστικής εμπειρίας με την προηγούμενη κατάσταση. «Το μέγεθος της αρνητικής άνωσης που δημιουργεί το νέο φαίρινγκ είναι λίγο χαμηλότερο συγκριτικά με τα πτερύγια, αλλά η επίδραση του φαινομένου είναι άκρως ευεργετική και τα εύσημα πρέπει να αποδοθούν στους μηχανικούς μας».

Είναι βέβαιο πως χωρά αρκετή εξέλιξη ακόμα για τα αεροδυναμικά βοηθήματα της Ducati, που ακολουθώντας τους νέους κανονισμούς ενσωματώθηκαν στο φαίρινγκ. Είναι με διαφορά ότι μεγαλύτερο και πιο χτυπητό στην εμφάνιση έχουμε δει, όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για τις γρηγορότερες μοτοσυκλέτες του grid, πράγμα που σημαίνει ότι έχουν αυξημένες ανάγκες για αεροδυναμική σχεδίαση. Κι αυτός είναι ακόμη ένας λόγος που πρέπει να τους δώσουμε χρόνο, καθώς ξοδεύουν απίστευτο κόπο και χρήμα για να δοκιμάσουν κάτι εντελώς καινούριο. Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν στην F1 δοκίμαζαν πτερύγια με δραματικά αποτελέσματα. Για ομορφιά ούτε λόγος βέβαια, αλλά και από απόδοση στην αρχή ήταν αμφιλεγόμενο το αποτέλεσμα. Μικρό κέρδος για μεγάλο ρίσκο, αφού τα πτερύγια έσπαγαν συνέχεια, ήταν άκαμπτα για να μπορούν να αντέξουν τις τεράστιες δυνάμεις και ταυτόχρονα αυτή η ακαμψία επηρέαζε τα χαρακτηριστικά του αυτοκινήτου. Η Dorna θέλει να υπερπηδήσει βήματα στην εξέλιξη και έχοντας την εμπειρία από την ιστορία της F1 πιέζει για να γίνει η ενσωμάτωση στο φαίρινγκ και να γίνουν αλλαγές στην χρήση των αεροδυναμικών βοηθημάτων. Είμαστε λοιπόν ακόμα στην αρχή και το τελευταίο πράγμα που πρέπει να μας απασχολεί, είναι η εμφάνιση… 

 

 

Την τελική μορφή του φαίρινγκ θα την δούμε στον αγώνα, στο τέλος του μήνα, αν και ο όρος «τελική μορφή» δεν θα πρέπει να είναι καθόλου αυστηρός. Η εξέλιξη τώρα ξεκινά…

 

Ορισμένες από τις αντιδράσεις του κόσμου, απέναντι στην εμφάνιση των νέων πτερυγίων, είναι πραγματικά ευφάνταστες: 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.