MotoGP Γαλλία: Zarco pole position – Κυριαρχία σε δραματικό σκηνικό

Όπως το περιμέναμε: Τα δοκιμαστικά ήταν μία μάχη μέχρι την τελευταία στιγμή..

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

19/5/2018

Εν μέσω εξαιρετικά πολλών πτώσεων, από τις περισσότερες που έχουν συμβεί σε εκκίνηση, ο Zarco έγινε ο πρώτος Γάλλος μετά το 1988 και τον Christian Sarron που παίρνει την pole position σε Γαλλικό έδαφος.. μονάχα που δεν ήταν εύκολο, παρά την σαρωτική διαφορά.

Μπορεί τα δέκατα να μοιάζουν μικρός χρόνος, όμως οτιδήποτε κάτω από το 1:32 είναι κορυφαίο και χθες ο Dovizioso ήταν ο μόνος που έσπασε αυτό το ρεκόρ, κατεβαίνοντας στο 1:31 ψηλό, με την πρόσφατη ανανέωση συμβολαίου να λειτουργεί αγχολυτικά για όλη την ομάδα.

Ωστόσο οι δοκιμές της Παρασκευής είχαν 16 αναβάτες με χρόνους μέσα σε ένα δευτερόλεπτο κι αυτό προμήνυε με τον καλύτερο τρόπο την μάχη που θα βλέπαμε στα δοκιμαστικά! Ωστόσο οι δοκιμές πριν τις τελικές για την κατάταξη, συνέχισαν όπως εχθές με πολλές πτώσεις. Και σήμερα πρωταγωνιστής των πτώσεων ήταν ο Crutchlow καθώς εχθές διεκδικούσε θέση στην πρώτη σειρά, μέχρι την στιγμή που έπεσε. Σήμερα σημείωσε δύο πτώσεις, και συνέχισε σε γρήγορο ρυθμό, μέχρι το τρομακτικό highsiding που συνέβη ενώ μεταδιδόνταν το onboard πλάνο από την LCR Honda! Με σχεδόν 200 χιλιόμετρα, ο Cal εκτοξεύτηκε στον αέρα, η μοτοσυκλέτα καρφώθηκε με τον εμπρός τροχό κάθετα στο έδαφος και οι δυο τους κατέληξαν απότομα στον έδαφος, δυστυχώς η μοτοσυκλέτα τον χτύπησε και πάλι πριν σταματήσει την κίνησή της…

Ο Cal που στην προηγούμενη πτώση είχε έντονο εκνευρισμό με μπόλικες χειρονομίες, δεν σηκώθηκε αμέσως μετά το highsiding ανεβάζοντας την αγωνία, για αυτό και όσο το φορείο τον απομάκρυνε, έχοντας αντιληφθεί την εικόνα, έδωσε σήμα σηκώνοντας τον αντίχειρα πως είναι καλά.. Μεταφέρθηκε στο ιατρείο όπου ο Dr. Zasa εστίασε στον γοφό, με τον οποίο προσγειώθηκε στο έδαφος με δύναμη. Χωρίς να χάσει τις αισθήσεις του και χωρίς άλλο πόνο, οι γιατροί τον εξετάζουν και θα ανακοινώσουν το πόρισμα σύντομα, αν και είναι βέβαιο πως θα μεταφερθεί στο νοσοκομείο για διενέργειας περισσότερων ελέγχων..

Η Michelin προχώρησε και σε σχολιασμό εξαιτίας των πολλών πτώσεων, θέλοντας να επιστήσει την προσοχή στους αναβάτες για τις ιδιαίτερες συνθήκες της πίστας που οι παρατεταμένες στροφές οδηγούν σε ανομοιόμορφη θερμοκρασία των πλευρών του ελαστικού, επηρεάζοντας την πρόσφυση.

Με τον Rossi να έχει μία ήπια πτώση στην FP4 μπαίνοντας με τα ίδια ελαστικά να συνεχίσει την προσπάθεια και σχεδόν όλους τους αναβάτες να βρίσκουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα όρια, ήρθαν οι δοκιμές της κατάταξης με τις πτώσεις να πληθαίνουν. Ο Zarco δεν ήταν ο ταχύτερος όλη την ημέρα, σε αντίθεση με τον Marquez που συνεχώς βελτιωνόταν. Τότε ήταν που ο Ισπανός έσπασε το χθεσινό φράγμα του Dovizioso και πήρε προσωρινά την pole position. Χωρίς να περάσει ούτε λεπτό, ο Petrucci που χθες είχε εντυπωσιακή πτώση αλλά σήμερα κυριάρχησε στην Q1 με χρόνο 1'31.818 πήρε από τον Marquez την πρώτη θέση και την χάρηκε ακριβώς τον ίδιο χρόνο, καθώς ο Zarco θα την έπαιρνε εκείνος για λογαριασμό δικό του και όλης της Γαλλίας!

Το πόσο σημαντικό είναι η ψυχολογία στους αγώνες, το ξεκαθάρισε σήμερα ο ίδιος ο Zarco, που είπε πως το κοινό στις κερκίδες του έδωσε εκείνα τα ελάχιστα δέκατα. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να πάρει την pole position με εννιά αναβάτες να κατεβαίνουν σήμερα κάτω από το 1:32 όταν εχθές ήταν μόνο ο Dovizioso, γεγονός που δικαιολογεί κι αυτό με την σειρά του τις πολλές πτώσεις.

Οι τρείς πρώτοι λοιπόν στην αυριανή σειρά εκκίνησης, είχαν όλοι τους για μία στιγμή την pole position και σίγουρα η πρώτη δεκάδα είναι κοντά σε χρόνους, όταν μιλάμε για ρυθμό αγώνα. Με τον Zarco εμπρός, δεν είναι βέβαιο πως ο Marquez θα καταφέρει να φύγει μπροστά στην εκκίνηση, δίνοντάς μας ένα δυναμιτισμένο ξεκίνημα!

Κατάταξη Q2:

1	Johann ZARCO	Yamaha	303.5	1'31.185
2	Marc MARQUEZ	Honda	303.8	1'31.293	0.108 / 0.108
3	Danilo PETRUCCI	Ducati	303.2	1'31.381	0.196 / 0.088
4	Andrea IANNONE	Suzuki	298.4	1'31.454	0.269 / 0.073
5	Andrea DOVIZIOSO	Ducati	305.8	1'31.553	0.368 / 0.099
6	Jorge LORENZO	Ducati	306.3	1'31.590	0.405 / 0.037
7	Jack MILLER	Ducati	300.5	1'31.683	0.498 / 0.093
8	Maverick VIÑALES	Yamaha	303.9	1'31.784	0.599 / 0.101
9	Valentino ROSSI	Yamaha	301.9	1'31.900	0.715 / 0.116
10	Dani PEDROSA	Honda	300.8	1'32.024	0.839 / 0.124
11	Tito RABAT	Ducati	300.5	1'32.049	0.864 / 0.025
12	Aleix ESPARGARO	Aprilia	300.1	1'32.455	1.270 / 0.406

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_677

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!