MotoGP Jerez: Αγώνας που καθορίζει την κατάταξη - Οι εξελίξεις της επόμενης μέρας

Καθοριστικός αγώνας με λάθος τρόπο
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

7/5/2018

Η Jerez ξεκίνησε όπως μας το υποσχέθηκαν οι δοκιμές του Σαββάτου, με μία δυναμιτισμένη εκκίνηση και έντονους πρώτους γύρους. Αμέσως μετά όμως θα γινόταν από τους πιο καθοριστικούς αγώνες για την συνολική κατάταξη του φετινού πρωταθλήματος, για όλους τους λάθους λόγους…

Η εκτόξευση του Lorenzo εμπρός δεν κράτησε πολύ, με τον Marquez να έρχεται ολοταχώς με πολύ συγκεκριμένο σκοπό: να βρεθεί εμπρός και μάλιστα με διαφορά. Δεν υπήρχε σοβαρός ανταγωνισμός απέναντί του, καθώς ο Dovizioso στην αρχή κόλλησε πίσω μαζί με τις εργοστασιακές Yamaha, ο Zarco είχε προβλήματα πρόσφυσης και ριψοκινδύνευε κάθε προσπάθεια για το παραπάνω και η μόνη πίεση θα ερχόταν από τον Crutchlow που κι αυτός δεν κατάφερε να του αντισταθεί ιδιαίτερα πριν τον περάσει. Αυτές οι πρώτες μάχες, με καμία θέση να μην είναι απόλυτα καθορισμένη, άφηναν τους θεατές να επιζητούν κάποιος να κρατήσει πίσω τον Marquez πριν φύγει μπροστά και στερήσει το θέαμα κάνοντας την διαφορά. Ήταν βέβαιο πως θα βρεθεί στην πρώτη θέση, έχοντας έναν σταθερό ρυθμό με τους υπόλοιπους να μοιράζονται ριψοκίνδυνες στιγμές και τις πρώτες πτώσεις από απώλεια πρόσφυσης να αρχίσουν να εμφανίζονται.

Οι Karel Abraham και Tom Luthi με τον Cal Crutchlow και Alex Rins να ακολουθούν έδειξαν πόσο κοντά στο όριο της πρόσφυσης βρίσκονταν όλοι με το εμπρός ελαστικό. Μεγάλη η ατυχία του Crutchlow, που είχε την δυναμική να βρίσκεται στο βάθρο, ακόμα μεγαλύτερη του Rins όμως γιατί αυτή τη σεζόν έχει πέσει τρεις φορές σε τέσσερις αγώνες. Πέφτοντας όμως ο Rins, στο παχύ χαλίκι της Jerez που μειώνει αποτελεσματικά την ταχύτητα αλλά επίσης αποτελεσματικά φυλακίζει τις μοτοσυκλέτες, η Suzuki έγραψε μερικούς κύκλους στο όριο της ασφάλτου, γεμίζοντας την πίστα με χαλίκι προετοιμάζοντας έτσι το επόμενο εντυπωσιακό σκηνικό: Ο Marquez πέρασε πάνω από τα χαλίκια, γλίστρησε όπως ήταν φυσικό και μετά συνέχισε με τρόπο αφύσικο, σώζοντας ένα βέβαιο πέσιμο και διατηρώντας την πρωτοπορία του στον αγώνα.

Ωστόσο αν και ήταν με διαφορά ο ταχύτερος αναβάτης στην πίστα, δεν ξεχώρισε αμέσως από τους υπόλοιπους, από την στιγμή που πέρασε τον Lorenzo και μετά. Μία προσπέραση στην ομώνυμη στροφή που έγινε καθαρά και απλά, χωρίς κόπο ή υπερπροσπάθεια, δείχνοντας την κυριαρχία του με τρόπο που θα μετρούσε ακόμα περισσότερο με βάση την εξέλιξη που θα υπήρχε σε λίγο στον αγώνα…

Ο Marquez ήταν ένα δέκατο ταχύτερος από τον Lorenzo, αυξάνοντας αυτό το προβάδισμα με μικρό αλλά σταθερό ρυθμό καθιστώντας βέβαιο πως η Ducati δεν θα μπορέσει να διεκδικήσει ξανά την πρώτη θέση του βάθρου, μέχρι που ο Dovizioso έκανε την επίθεσή του με την LCR Honda του Cruthlow εκτός συναγωνισμού πλέον μετά την πτώση του, που ο ίδιος απέδωσε στις περιορισμένες δυνατότητες της δορυφορικής Honda, που πλέον δεν μπορεί να ανταποκριθεί στον ρυθμό του.

Νωρίτερα ο Zarco είχε γλιτώσει μία πτώση που τον έκανε να κατασταλάξει σε χαμηλότερο ρυθμό κι έτσι πίσω από τον Marquez που σταδιακά ξεμάκραινε ερχόταν πλέον μονάχα ο Lorenzo, ο Doviozioso και ο Pedrosa. Ο Ιταλός είχε προσπεράσει τον Ισπανό της Honda χωρίς ιδιαίτερο κόπο, εκεί που θα δυσκολευόταν, ήταν στην περίπτωση του Lorenzo…

Ο Dovizioso μπορούσε να κάνει ταχύτερο γύρο από τον Lorenzo, όχι τόσο που να πιάσει τον Marquez, κυρίως από την στιγμή που ξεμάκραινε όσο οι δύο Ducati πάλευαν μεταξύ τους, αλλά να εξασφαλίσει σίγουρα την δεύτερη θέση. Αυτή θα ήταν μία εξαιρετική εξέλιξη για την βαθμολογία του πρωταθλήματος. Κάθε πόντος ήταν για εκείνον σημαντικός κι έτσι το συμφέρον του να βρεθεί μπροστά από τον Lorenzo είχε ιδιαίτερη σημασία. Με τον Marquez μπροστά να μην λογαριάζει τίποτα, οι υπόλοιποι τρεις οδηγούσαν στο όριο: Είναι χαρακτηριστικό πως ο χρόνος του Pedrosa ήταν σταθερά κάτω από τον καλύτερό του χρόνο στον περσινό αγώνα. Στο 1.40 που πέρσι κυμαινόταν ο αγώνας στην Jerez, βρίσκονταν και όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί εκτός από τον Zarco - που όχι τυχαία, μόλις είδε την πεσμένη μοτοσυκλέτα του Pedrosa, ανέβηκε κι εκείνος στο 1.40 έχοντας εξασφαλίσει το βάθρο.

Ο Marquez λοιπόν μπροστά αρχίζει να ξεφεύγει, και πίσω του τρεις αναβάτες βρίσκονται ξεκάθαρα και αποδεδειγμένα στο όριο. Ο Dovizioso στο κέντρο να καίγεται για κάθε πόντο που μπορεί να εξασφαλίσει, προσπαθεί να περάσει τον Lorenzo που νιώθει πως τον καθυστερεί ενώ έχει κολλημένο πίσω του τον Pedrosa να περιμένει να εκμεταλλευτεί το πρώτο τους λάθος. Κι έτσι ακριβώς συμβαίνει, ο Dovizioso προσπαθεί να περάσει, δεν τα καταφέρνει κι ο Pedrosa εκμεταλλεύεται το γεγονός, αλλά αμέσως ξανά επιστρέφουν στην θέση τους σε μία επικίνδυνη ισορροπία, διαρκώς στο όριο: «Έχανα χρόνο πίσω από τον Jorge, ήταν εξαιρετικά γρήγορος και ταυτόχρονα αργός μέσα στην στροφή. Έκανε καλή έξοδο παρόλο που πάλευε με την πρόσφυση μπροστά, και τελικά έχανε χρόνο μονάχα μέσα στην στροφή, για αυτό και άργησα να επιχειρήσω κάποια προσπάθεια έχοντας τον κίνδυνο να γίνει το λάθος. Θεωρώ πως προσπαθούσε επίσης να μη με αφήσει να περάσω, μειώνοντας ταχύτητα στο κέντρο της στροφής, για αυτό και ο Marquez άρχισε να ξεμακραίνει μπροστά μας…. Όλοι ήταν στο όριο του εμπρός ελαστικού που αποδεικνύεται και από τις πολλές πτώσεις»!

Στον 18 γύρο ο Dovizioso έκανε άλλη μία προσπάθεια να προσπεράσει τον Lorenzo, που λίγο πριν είχε δει στην οθόνη επικοινωνίας το μήνυμα “Suggested mapping:2”. Στην 5η στροφή της πίστας ο Dovizioso τοποθετήθηκε κατάλληλα, ώστε να καταφέρει να έχει ένα μικρό πλεονέκτημα στην πίσω μεγάλη ευθεία, με την ολόιδια με εκείνον, μοτοσυκλέτα του Lorenzo. Ήταν μία ξεκάθαρη δήλωση εκείνη την στιγμή πως: «έρχομαι να σε περάσω». Αυτό θα γινόταν στην έκτη στροφή, μία αρκετά δύσκολη περίπτωση με έντονα φρένα και για αυτό ακριβώς την διάλεξε ο Dovizioso, διότι ο Lorenzo ήταν σε κάθε στροφή πιο αργός στο κέντρο, κι έτσι περίμενε εδώ το μεγαλύτερο προβάδισμα. Ο βαθμός δυσκολίας όμως παραήταν μεγάλος.. ο Dovizioso ανοίγει την γραμμή και μαζί συμπαρασύρει και τον Lorenzo, που έχοντας πράγματι πιο μικρή ταχύτητα στο κέντρο, επιχειρεί να διαγράψει μία τεθλασμένη γραμμή και να βρεθεί έτσι στην ιδανική τοποθέτηση για την 7η – αντίθετη στροφή.

Η αρχαιοελληνική τραγωδία έχει αρχίσει ήδη να εκτυλίσσεται: Διότι εκεί ο Lorenzo συναντά τον Pedrosa που βλέποντας τις δύο Ducati να ανοίγουν, έκανε επίσης την προσπάθεια και κάλυψε την εσωτερική γρήγορα, βρίσκοντας την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί ένα λάθος που το περίμενε σε κάθε στροφή και μάλιστα το είχε εκμεταλλευτεί λίγο πριν! Lorenzo και Pedrosa συγκρούστηκαν με δύναμη, απλώθηκαν στην πίστα και μαζί τους πήραν και τον Dovizioso. Οι στιγμές δεν θα μπορούσαν να είναι πιο δραματικές: Εξαιρετικά εκνευρισμένος ο Dovizioso χειρονομεί και φωνάζει στον Lorenzo, ενώ μέσα στον εκνευρισμό του και την τρομακτική έκλυση αδρεναλίνης προσπαθεί να σηκώσει την λάθος Ducati! Ο Pedrosa παραπατά και προσπαθεί να βγει στην άκρη, φανερά υποφέροντας από πόνο, και με την σκέψη –όπως αμέσως μετά παραδέχτηκε- πως μπορεί να έχει κάνει κακό στον πρόσφατα χειρουργημένο καρπό του, κάτι που ευτυχώς δεν ίσχυε.

Από τον πιο πολυσυζητημένο αγώνα της χρονιάς, μόλις δύο αγώνες πριν, είχαμε μπροστά μας μία ακόμη περίπτωση που σήκωνε συζήτηση, παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά ξεκάθαρα. Διότι τώρα κανείς δεν καταλόγιζε δόλο – με την έννοια που έγινε την προηγούμενη φορά- τώρα τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα παρόλο που ξεκίνησε μία σειρά απόρριψης ευθυνών.

Η αρχή έγινε από την οργανωτική επιτροπή που ανακοίνωσε πως ερευνά το περιστατικό, βλέποντάς το από κάθε πλευρά. Καθώς εκείνη την στιγμή ήταν η κύρια μάχη του αγώνα, τόσο το ελικόπτερο, όσο και κάθε κάμερα στην ακτίνα της πίστας, ήταν επικεντρωμένη στις τρεις μοτοσυκλέτες, δίχως να χάνεται η παραμικρή γωνία. Ταυτόχρονα οι αναβάτες τοποθετούνταν για το περιστατικό, αρκετά ήπια –ακόμα και ο Dovizioso που σπάνια για αυτόν έδειξε έντονα τον θυμό του, χωρίς φυσικά κανείς να μπορεί να τον κατακρίνει..

Ένα είναι το κοινό σημείο που ειπώθηκε από όλους, σε διαφορετικές τοποθετήσεις που γινόντουσαν είτε παράλληλα, είτε με μικρή διαφορά χρόνου και δείχνει πως οι τρεις τους αυθόρμητα συμφωνούν: Ήταν κάτι που συνέβη στους τρεις πιο «καθαρούς» αναβάτες, με την έννοια των πάντα προσεκτικών και με ασφάλεια προσπεράσεων. Σε γενικές γραμμές, ο Dovizioso έριξε ευθύνη και στους δύο, με λίγο περισσότερο στον Lorenzo ενώ ο Pedrosa επιρρίπτει την ευθύνη στον Lorenzo, οπότε κατά μία έννοια και ποσοστό, συμφωνεί με τον Pedrosa.

Η οργανωτική επιτροπή, δια στόματος Mike Webb ήταν ξεκάθαρη, ο Dovizioso είχε κάνει μέχρι στιγμής πολύ σεμνές προσπάθειες προσπέρασης. Πέρασε τον Pedrosa απόλυτα καθαρά ενώ μπορεί να υπέρβαλλε στην περίπτωση του Lorenzo αλλά όχι σε επικίνδυνο βαθμό. Ο Lorenzo «τραβήχτηκε έξω» από το άνοιγμα γραμμής του Dovizioso και το φυσικό επακόλουθο είναι να μετακινήσει το σημείο καμπής πιο κάτω, και να τοποθετηθεί εκ νέου στην στροφή. Ο Pedrosa είδε μπροστά του ένα κενό και πήγε να το καλύψει, με επίσης μία λογική εναλλακτική γραμμή για την περίσταση αυτή. Η οργανωτική επιτροπή έδωσε την παραπάνω εξήγηση, κατοχυρώνοντας έτσι την σύγκρουση αυτή ως αγωνιστικό συμβάν αποφασίζοντας να το λήξει.

Δεν σημαίνει βέβαια αυτό πως πρέπει να συμφωνήσουν όλοι και φυσικά οι εμπλεκόμενοι αναβάτες, όμως με δεδομένο όλα όσα είδαμε αυτή τη σεζόν, πρόκειται για τις πιο ήπιες αποδώσεις ευθυνών έχουν γίνει, και πάντα με όμορφο τρόπο δίχως να δυναμιτίζουν ή να δημιουργούν πιο έντονο παρασκήνιο, από αυτό που ήδη υπάρχει.. διότι φυσικά κανείς δεν υποθέτει πως είναι όλα ρόδινα στο box της Ducati…

Η τοποθέτηση του Lorenzo ήταν στο πνεύμα «να το αφήσουμε πίσω μας: "Μιλά μόνη της η εικόνα, αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν θέλω να αρχίσω τις δηλώσεις λέγοντας φταίει ο ένας κι ο άλλος, γιατί είμαστε οι τρεις πιο καθαροί αναβάτες του πρωταθλήματος! Ήταν μία πάρα πολύ άτυχη στιγμή, που όλοι μας καταλήξαμε στο έδαφος. Και δεν είμαστε από εκείνους που εμπλέκονται συχνά σε τέτοιες σκηνές. Δεν είδα τον Pedrosa να έρχεται, έγιναν όλα απίστευτα γρήγορα, εγώ πήγα να κάνω το αυτονόητο όταν ανοίγεις την γραμμή σου, που είναι να ξανά μπεις στο εσωτερικό για να μπορέσεις μετά να επιταχύνεις στην έξοδο, αλλά ξαφνικά ο Dani ήταν εκεί και μετά πέσαμε σαν ντόμινο. Ειδικά σήμερα δεν ήξερα για τρίτο αναβάτη, είχα πει στον Juanito που με ενημερώνει σε κάθε διέλευση, να μου λέει μόνο για τον αναβάτη πίσω μου. Όμως ακόμα και να μην το είχα κάνει αυτό, δεν σημαίνει κάτι. Αν δω το G3 που λέει πως σε ακολουθεί τρίτος πάλι το ίδιο θα έκανα γιατί δεν ξέρεις από εκεί αν είναι γρήγορος, ή αν είναι κολλητά πίσω. Αντίθετα όμως ο τρίτος αναβάτης έχει τα πάντα να εκτυλίσσονται μπροστά του. Για να το δεις εσύ που είσαι μπροστά θα πρέπει να έχεις τέσσερα μάτια, θα ήθελα να έχω τέσσερα μάτια, αλλά δεν έχω. Είναι ευθύνη του πίσω να ελέγχει, όμως σε αυτή την περίπτωση ο πίσω ήταν ο Dani και ούτε ο Dani, ούτε εγώ ούτε και ο Dovi, είμαστε αναβάτες που κάνουμε τέτοια πράγματα επίτηδες, οπότε δεν θέλω να πω φταις εσύ, δεν έχει κανένα νόημα".

Ο Pedrosa από την άλλη έχει αντίθετη άποψη: «Οι δύο Ducati εκείνη την στιγμή είχαν κάνει λάθος, είχαν βγει εκτός γραμμής και οι δύο ενώ εγώ δεν μπήκα πιο γρήγορα όπως είπε ο Dovi! Αν είχα μπει πιο γρήγορα, θα είχα χάσει και εγώ την γραμμή μου! Εγώ πήγαινα κανονικά, εκείνοι έκοψαν γιατί πήγαν ανοικτά από την εσωτερική! Ο Lorenzo τότε πήρε μία λάθος απόφαση να κόψει απότομα. Μπορεί να μην με περίμενε εκεί για τον οποιοδήποτε λόγο που μπορεί να συνέβη αυτό. Εγώ τους είδα να βγαίνουν εκτός γραμμής, μετά βγήκαν και από το οπτικό μου πεδίο γιατί ξεκίνησα να στρίβω. Έστριβα δεξιά και ήταν από την αριστερή πλευρά, δεν γινόταν να έχω τον έλεγχο από εκεί.

Η οργανωτική επιτροπή έχει εδώ ένα σχόλιο να κάνει, μέσω του Webb, καθώς πράγματι από ένα σημείο και μετά, που το έχουν καθορίσει, ο αναβάτης βλέπει μονάχα εμπρός και τίποτα άλλο εξαιτίας της κλίσης. Κι αυτό έχει χρειαστεί να το μετρήσουν, όταν γινόντουσαν ατυχήματα έχοντας αγνοήσει οι αναβάτες τις κίτρινες σημαίες γιατί δεν μπορούσαν να τις εντοπίσουν. Χρόνια τώρα λοιπόν, εξαιτίας των έντονων κλίσεων, οι κίτρινες σημαίες βγαίνουν από δυο πλευρές τις πίστας σε αρκετές περιπτώσεις.

Σε όλους τους αγώνες υπάρχει πάντα ο κανόνας του ανθρώπου που ακολουθεί, εκείνος ελέγχει την πίστα εμπρός και είναι κανόνας πως ο αναβάτης μπροστά καθορίζει την γραμμή. Με βάση εκείνον αποφασίζεις για ασφαλές προσπέρασμα. Ο Dovizioso αναφέρεται σε αυτόν τον απαράβατο κανόνα που ισχύει για κάθε αγώνα, από εθνικό μικρό πρωτάθλημα στα superbike, μέχρι τα MotoGP, κι έτσι επιρρίπτει την ευθύνη στον Pedrosa. Ταυτόχρονα ενισχύει την ευθύνη αυτή, λέγοντας πως επιτάχυνε και πήγε γρηγορότερα σε εκείνο το σημείο για να πάρει την εσωτερική, συγκριτικά με τους προγενέστερους γύρους. Καταλήγοντας πως: "μπορείτε να βάλετε το ποσοστό ευθύνης όπου σας ικανοποιεί ανάμεσα στον Lorenzo και τον Pedrosa, όμως είναι μονάχα ανάμεσα σε εκείνους τους δύο και περισσότερο προς τον Pedrosa"... 

Είναι αλήθεια πως πράγματι δεν γίνεται να επιρρίψει κανείς ευθύνες στον ίδιο τον Dovizioso, και είτε θα δεχτεί την εξήγηση της οργανωτικής επιτροπής, είτε θα αποδώσει την ευθύνη ανάμεσα σε Lorenzo και Pedrosa με ένα ποσοστό που επίσης ποικίλλει.

Ο Rossi είναι ξεκάθαρος: Φταίνε ακριβώς το ίδιο! Ο Lorenzo δεν μπορεί να ελέγξει από εκείνο το σημείο αν έρχεται ο Pedrosa. Ο Pedrosa νόμιζε ότι έχει τον χώρο και το δικαίωμα να είναι εκεί, αλλά δεν είχε κανένα από τα δύο. Ερωτηθείς για αυτή την τοποθέτηση ο Mike Webb πρόσθεσε πως όταν η οργανωτική επιτροπή ανακοινώνει ένα συμβάν ως καθαρά αγωνιστικό είναι ακριβώς για αυτό τον λόγο, επειδή μοιράζεται ισόποσα η ευθύνη.

Ο Iannone είπε πως κανείς δεν φταίει, απλά πρέπει να μάθουμε από αυτό το περιστατικό και να προχωρήσουμε πιο κάτω…

Φυσικά αυτό αφήνει τον Pedrosa ακόμα πιο προβληματισμένο, ζητώντας συνάντηση με την οργανωτική επιτροπή, καθώς «δεν τους καταλαβαίνω» όπως είπε χαρακτηριστικά: ‘Όταν συμβαίνει με εμένα και τον Zarco (Αργεντινή), είναι περιστατικό του αγώνα, όταν συμβαίνει ανάμεσα στον Marc και τον Valle, δεν είναι και πέφτουν ποινές. Θέλω μία απάντηση για το πώς σκέφτονται και πως αντιμετωπίζουν τον καθένα, γιατί για εμένα αρχίζει το πράγμα και γίνεται περίπλοκο! Ήμουν στην εσωτερική; Ναι; Άρα ήμουν στο σωστό σημείο! Ήταν από την εξωτερική διορθώνοντας ένα λάθος; Άρα ποιος έχει δίκιο; Αυτός που είναι στην σωστή γραμμή, ή εκείνος που μπαίνει απότομα διορθώνοντας; Και τι μου λένε με αυτό: Πήραμε την απόφασή μας, αν δεν σου αρέσει κάνε έφεση! Ξέρετε τι μου λένε δηλαδή, να ρίξω εγώ την ευθύνη στον Lorenzo ή να ζητήσω την τιμωρία του. Χάνουν το νόημα! Το νόημα είναι να ξέρουν τι συμβαίνει στην πίστα και πιο είναι το σωστό, διότι δεν το ξέρουν!

Η οπτική του Pedrosa έχει λοιπόν αλλάξει, και ο θυμός του έχει μεγαλώσει, καθώς θεωρεί πως υπάρχουν σοβαρά κενά στην εποπτεία του MotoGP. Μετά από το περιστατικό της Αργεντινής, αυτή είναι η πλέον δημοφιλής άποψη και ανάμεσα στους θεατές φυσικά!

Ο Pedrosa εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο που δεν συναντήθηκε με τον ίδιο τον Webb αλλά με κριτές της FIM με τον ίδιο τον Webb να εξηγείται αμέσως μετά πως το έκανε αυτό για να ακουστεί αμέσως η γνώμη του καθώς εκείνος έβλεπε τον αγώνα των Rookies!

Με λίγα λόγια το ζήτημα ξέφυγε από την απόρριψη ευθυνών, λίγες ώρες μετά από το ίδιο το περιστατικό, ωστόσο η «λαϊκή» γνώμη θεωρεί τον Lorenzo ως τον κύριο αυτουργό… Και βασίζεται σε αυτό πάνω σε κάτι τελείως διαφορετικό, στο γεγονός πως θα έπρεπε να αφήσει τον Dovizioso να περάσει διότι θα κέρδιζε πολύτιμους πόντους..

Την υποστηρίζω αυτή την άποψη, αλλά υπάρχει ένα σοβαρό κενό που πρέπει να τονιστεί: Ο Lorenzo είναι ένας πρωταθλητής που δεν γίνεται και δεν πρέπει να έχει τέτοια νοοτροπία. Επίσης είναι νωρίς στο πρωτάθλημα και μπορεί να πιστεύει πως θα βρει αυτό που δεν έχει βρει καιρό τώρα, την ισορροπία του πάνω στην Ducati. Επίσης, και είναι κάτι αρκετά σοβαρό: αν αρχίσουμε να βλέπουμε τέτοιες κινήσεις, πόσο απέχουμε από την κατάντια της F1; Και ξανά ο αντίλογος εδώ, είναι πως δεν γίνεται να είσαι σε μία ομάδα που της έχει κοστίσει τόσα χρήματα, που ξεκάθαρα δεν αποδίδεις, και να μην την βοηθάς ακόμα και με αυτό τον τρόπο. Και φαίνεται πως αυτό το αντιλαμβάνεται και ο ίδιος ο Lorenzo καθώς τόνισε πως η μεγάλη ατυχία είναι για την Ducati και τον Dovizioso τον ίδιο…

Είναι λοιπόν το γενικό συναίσθημα που μεγαλώνει τις ευθύνες του Lorenzo και απαλλάσσει τον Pedrosa, που ναι είναι ο πιο άκακος αναβάτης που υπάρχει, η πιο ευγενική φυσιογνωμία. Κι έτσι ο θυμός του γίνεται ακόμα πιο χτυπητός στον κόσμο, τροφοδοτώντας το κοινό αίσθημα, όπως κι εμείς το ζήσαμε, παρακολουθώντας τον αγώνα στην πίστα των Μεγάρων με αναγνώστες του MOTO, κάνοντας το πιο «γλυκό» διάλειμμα που υπάρχει..

Το κοινό αίσθημα λοιπόν βλέπει την ευθύνη στον Lorenzo, που αν είχε αφήσει τον Dovizioso να περάσει, όπως οφείλει απέναντι στην Ducati, τότε τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί και τώρα δεν θα ξεχώριζε τόσο μπροστά ο Marquez που για άλλη μία χρονιά, έχει την καλύτερη μοτοσυκλέτα και είναι στην καλύτερη φόρμα από τους υπόλοιπους.

Μικρή ανάπαυλα ρίχνει σε αυτά ο Rossi, που μιλώντας για την Yamaha τραβά τα βλέμματα: «Δεν γίνεται να είμαστε ευχαριστημένοι με την θέση αυτή που έχουμε. Σίγουρα έχουμε μικρότερο πρόβλημα σε κάποιες πίστες έναντι άλλων, αλλά η κατάσταση είναι αυτή: Ξέρουμε τι πρέπει να γίνει στην μοτοσυκλέτα και για να γίνει χρειαζόμαστε χρόνο και χρόνο δεν έχουμε. Εκτός και αν λέμε για την επόμενη σεζόν! Οπότε η Yamaha θα πρέπει να ανασυγκροτηθεί και να δώσει περισσότερους πόρους αυτή την στιγμή, περιορίζοντας τους χρόνους! Δίνω ποσοστό 25/75 ευθύνης στα μηχανικά και στα ηλεκτρονικά της μοτοσυκλέτας, άρα το μεγάλο στοίχημα είναι τα ηλεκτρονικά και εμείς πασχίζουμε μονάχα για το 25% που είναι το μικρό κομμάτι! Είναι ντροπή, αυτό είναι το εύκολο στο σημείο που είμαστε, η μοτοσυκλέτα μπορεί να κερδίσει, πρέπει η Yamaha να δώσει το 100% και ακόμα παραπάνω και να φτιάξει τα ηλεκτρονικά!

Υπάρχει εδώ ένα τεράστιο πρόβλημα: Δεν μπορείς απλά να βάλεις μια αγγελία ζητώντας περισσότερο κόσμο, δεν γίνεται να στελεχώσεις έτσι ένα τμήμα, οπότε για πρώτη φορά η Yamaha κοιτά τις εξωτερικές συνεργασίες…» Ο Rossi λοιπόν ήταν κατατοπιστικός για το τι συμβαίνει εκθέτοντας πλήρως την κατάσταση στη Yamaha κι αυτό δεν ήταν φυσικά όμορφο… Πρέπει όμως να του κλείσουμε το μάτι εδώ, διότι πραγματικά πιστεύω πως αυτό έγινε για να πιέσει λίγο περισσότερο την κατάσταση! Δεν είναι μία κίνηση εκφοβισμού, ή «βγάζω τα άπλυτα στη φόρα» αλλά μία προσπάθεια να ρίξει ένα καρότο και να επιταχύνει τις διαδικασίες…

Όλα αυτά την στιγμή που ο Marquez είναι μπροστά στην βαθμολογία, και βρίσκετα σε εκπληκτική φόρμα με μία επίσης ικανότατη μοτοσυκλέτα…

 

Ετικέτες

MotoGP: Η αλλαγή ηγεσίας της Honda HRC αντανακλά μια άγονη πενταετία

Ο πρόεδρος απέτυχε, ζήτω ο νέος πρόεδρος. Ή μήπως όχι;
honda hrc
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

8/10/2026

Η αποφράδα μέρα του 2020 που ο Marc Marquez έσπασε το χέρι του στη Jerez αναδείχθηκε ως εξαιρετικά σημαντικό σημείο καμπής για τη Honda, η οποία βρέθηκε απότομα από την κορυφή στην αφάνεια έχοντας χάσει όχι μόνο τον σπουδαίο πρωταθλητή της, αλλά ίσως και τον προσανατολισμό της στην εξέλιξη της RC213V.

Η κάθετη πτώση στην ανταγωνιστικότητα των εργοστασιακών Honda εν τη απουσία του Marquez, ειδικά όταν προηγουμένως ο απίθανος Ισπανός είχε κατακτήσει έξι από τους επτά τίτλους της περιόδου 2013-2019 (εξαίρεση το 2015 και το πρωτάθλημα του Jorge Lorenzo με τη Yamaha), οπωσδήποτε δεν έκατσε καλά στα διοικητικά συμβούλια της Honda στην Ιαπωνία.

Έκτοτε οι Ιάπωνες ψάχνουν ξανά τον δρόμο των επιτυχιών, έχοντας συνηθίσει να βρίσκονται σταθερά στον αφρό για τρεις συναπτές δεκαετίες, με αφετηρία τον πρώτο τίτλο στην κορυφαία κατηγορία το 1983 με τον Freddie Spencer.

rossi
Valentino Rossi

Για την ακρίβεια, όταν ο Valentino Rossi άφησε τη Honda για τη Yamaha το 2004, διακόπηκε ένα δυνατό σερί τίτλων που είχε χτιστεί από μια σειρά σπουδαίων πρωταθλητών. Από τα τέσσερα πρωταθλήματα της Honda τη δεκαετία του 1980 στα μαγικά χέρια των Freddie Spencer (1983, 1985), Wayne Gardner (1987) και Eddie Lawson (1989), τα πέντε συνεχόμενα του Mick Doohan (1994-1998) και το ένα και μοναδικό του Alex Criville (1999) που ακολούθησαν, η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας έφερε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Valentino Rossi.

Ο Ιταλός ήρθε στην εργοστασιακή Honda το 2000 και μπήκε στο προσκήνιο σε μια ιστορικά σημαδιακή εποχή: στην περίοδο των τριών σερί πρωταθλημάτων που πήρε με τη Honda από το 2001 ως και το 2003, ήταν αυτός που πήρε το τελευταίο με δίχρονο NSR500 το 2001 και το πρώτο με τετράχρονο RC211V το 2002.

Από τη στιγμή ωστόσο που ο Rossi άφησε την RC211V για μια Yamaha YZR-M1 και κατέκτησε μαζί της τον τίτλο το 2004, η Honda κατάφερε μόλις ένα πρωτάθλημα ακόμη στη δεκαετία αυτή, με τον αείμνηστο Nicky Hayden το 2006.

stoner
Casey Stoner

Ενόσω ο Casey Stoner έγραφε ιστορία με τον πρώτο τίτλο MotoGP της Ducati το 2007 και το δίδυμο των Rossi και Lorenzo συνέχιζε να χαρίζει πρωτιές στη Yamaha (2008-2010), η Honda έψαχνε τον τρόπο να επιστρέψει στην κορυφή, εκεί που είχαν αποτύχει πολλοί αναβάτες όπως οι Sete Gibernau και Max Biaggi.

Για να το καταφέρει χρειάστηκε να καταφύγει σε δραστικά μέτρα και η δεκαετία του 2010 έφερε ηχηρές ανατροπές στην παράδοση του HRC. Πρώτη και σημαντικότερη ήταν η έλευση του Livio Suppo το 2010, με τον Ιταλό να αναλαμβάνει την αναζωογόνηση του HRC σε όλα τα επίπεδα. Ίσως η αποτελεσματικότερη κίνησή του ήταν η άφιξη του Casey Stoner το 2011 στην εργοστασιακή ομάδα, αλλά ο τίτλος που κατέκτησε εκείνη τη χρονιά με τη Honda χρειάστηκε και άλλες παρεμβάσεις στο παρασκήνιο.

Η Honda ήδη από το 2009 είχε πάρει τη δύσκολη απόφαση να αφήσει τις αναρτήσεις της Showa για Öhlins, εγκαταλείποντας δηλαδή μια ιαπωνική εταιρεία, στην οποία μάλιστα κατέχει μερίδιο μετοχών, για μια ευρωπαϊκή.

suppo
Livio Suppo

Στο μεταξύ, ήδη από την πρώτη χρονιά του Suppo το HRC είχε “κλέψει” από τη Yamaha τρεις Ιταλούς τεχνικούς ηλεκτρονικών που δούλευαν στην ομάδα του Lorenzo. Οι Carlo Luzzi, Andrea Zugna και Cristian Battaglia είχαν δηλώσει τότε σε ιταλικό περιοδικό πως άφησαν τη Yamaha διότι η πρόταση που τους έκανε η Honda ήταν τόσο πλουσιοπάροχη που “δεν μπορείς να πεις όχι”.

Η Honda είχε αποφασίσει να τα ρίξει όλα στο τραπέζι προκειμένου να επανέλθει στην κορυφή και όλες της οι κινήσεις ήταν τόσο ακριβές και ανατρεπτικές, όσο και πετυχημένες. Στο ίδιο μοτίβο άλλωστε λίγα χρόνια αργότερα, το 2016, εγκατέλειψε και τα δικά της ηλεκτρονικά, που φτιάχνονταν στην Ιαπωνία από την ίδια ομάδα που έστηνε τα ηλεκτρονικά της ομάδας Formula 1, για να φορέσει Magneti Marelli – αν και εδώ έπαιξαν ρόλο και αλλαγές στους κανονισμούς του MotoGP.

Το πείραμα Suppo πέτυχε, o Stoner έφερε ξανά τίτλο στη Honda, αλλά στη συνέχεια χάθηκε σταδιακά από το προσκήνιο εξαιτίας της μυστηριώδους αρρώστιας που του προκαλούσε εξάντληση και τελικώς οδήγησε το πρόωρο τέλος της αγωνιστικής του καριέρας.

Στο μεταξύ, με διάλλειμα τον προτελευταίο τίτλο του Lorenzo το 2012, η άφιξη του θαυματουργού Marc Marquez το 2013 ξανάβαλε τη Honda στη λαμπερή κορυφή σαρώνοντας τα πάντα στον διάβα του, τουλάχιστον ως τη 19η Ιουλίου 2020 και το μοιραίο συμβάν της Jerez.

mm93
Marc Marquez

Στο στείρο διάστημα που ακολούθησε οι ιθύνοντες του HRC αντιλήφθηκαν πως θα χρειαζόταν ξανά ένα σοκ στον οργανισμό για να ξαναμπεί στην ποθητή πορεία και αυτό έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρο όταν η επιστροφή του Marc Marquez στη δράση χτύπησε σε τοίχο εξαιτίας της μοτοσυκλέτας τους, η οποία εν τη απουσία του πρωταθλητή της Honda, είχε χάσει την ανταγωνιστικότητά της.

Εδώ η απώλεια του Dani Pedrosa αποδείχθηκε κομβικής σημασίας, κάτι που φάνηκε πεντακάθαρα όταν ο Ισπανός πήγε ως αναβάτης δοκιμών στην ΚΤΜ και σε λιγότερο από έναν χρόνο έφτιαξε μια μοτοσυκλέτα ικανή για νίκες. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο που ο Stefan Pierer, το αφεντικό της ΚΤΜ, είχε ευχαριστήσει τότε δημοσίως τη Honda για το “λάθος” της να αφήσει ελεύθερο τον Pedrosa – ομολογουμένως με αρκετά σαρκαστική διάθεση.

Η αποτυχία του Marquez να επιστρέψει στις νίκες έφερε απότομες ανακατατάξεις στο HRC, τον περίφημο οργανισμό Honda Racing Corporation που το 2022 απέκτησε νέο τιμονιέρη. Ο Koji Watanabe ανέλαβε να οδηγήσει το HRC στις νίκες, αλλά ταυτόχρονα είχε και άλλους σημαντικούς ρόλους να επιτελέσει.

Το HRC είχε φτιαχτεί εξαρχής ως το αγωνιστικό τμήμα των μοτοσυκλετών, μα ο Watanabe ήρθε με εντολή να ενοποιήσει και τις αγωνιστικές δραστηριότητες των αυτοκινήτων σε αυτό. Ταυτόχρονα όμως, είχε δύο καυτές πατάτες στα χέρια του: την επιστροφή στις νίκες σε MotoGP και WSBK, όπου η Honda πια αποτύγχανε με ανησυχητική συνέπεια να διακριθεί.

watanabe
Koji Watanabe

Στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν έκτοτε, η επιτυχία στο MotoGP δεν ήρθε. Η μοτοσυκλέτα της Honda παρέμεινε λιγότερο ανταγωνιστική από τις Aprilia, Ducati και ΚΤΜ, ενώ στο διάστημα αυτό έχει να επιδείξει μόλις δύο νίκες σε κυριακάτικους αγώνες και δη με μη-εργοστασιακούς αναβάτες: Alex Rins στην COTA το 2023 και Johann Zarco στη Le Mans το 2025, όντας αμφότεροι αναβάτες της LCR Honda του Lucio Cecchinello.

Η εργοστασιακή ομάδα στην περίοδο αυτή έχει να επιδείξει ελάχιστα: 12 βάθρα σε 4 σεζόν δεν είναι ικανοποιητικός απολογισμός για το μέγεθος και την ιστορία του HRC, ενώ ακόμη και στους σύντομους αγώνες Sprint μόνο δύο νίκες ήρθαν στην πενταετία του Watanabe και – ξανά – αυτές ανήκουν σε αναβάτες της ιδιωτικής LCR, Zarco (2025) και Diogo Moreira (2026).

Σε αυτή τη στεγνή από επιτυχίες περίοδο μάλιστα ήρθε και η απώλεια της Repsol από την κεντρική χορηγία που κατείχε για πολλά χρόνια.

Η θητεία του Watanabe χαρακτηρίζεται από τη Honda και τη διοίκηση του HRC ως πετυχημένη, κυρίως όμως για την ενσωμάτωση των αυτοκινήτων στις διαδικασίες του οργανισμού. Όσον αφορά στους μοτοσυκλετιστικούς αγώνες ωστόσο, επιτυχίες ήρθαν σε άλλα πεδία (Motocross, Rally, Trial) αλλά όχι στις πίστες Ταχύτητας όπου η Honda έχει καταφέρει μόνο μικρά βήματα μπροστά, μα όχι νίκες και τίτλους.

yasuda
Keiichi Yasuda

Η νέα αναδιανομή ρόλων στο HRC ξεκίνησε με την αντικατάσταση του Watanabe πριν μερικές μέρες από τον Keiichi Yasuda (επισήμως αναλαμβάνει από 1/1/2027), ο οποίος προωθήθηκε από τη θέση του αντιπροέδρου σε αυτή του προέδρου.

Πίσω από αυτή όμως τρέχουν κι άλλες εξελίξεις, καθώς ο διάδοχος του Suppo, Alberto Puig αφήνει τη θέση του ως Team Manager της Honda HRC στο MotoGP για να αναλάβει έναν ανώτερο και πιο γενικό ρόλο, επιβλέποντας και την ομάδα WSBK από το 2027, ενώ στη θέση του έρχεται ένας Ιάπωνας, ο Mikihiko Kawase.

Μια ακόμη ηχηρή μεταγραφή στο HRC είναι η προσθήκη του Davide Brivio από την Trackhouse, ο οποίος έρχεται σε ρόλο συμβούλου στον οργανισμό, έχοντας αποδείξει πλείστες όσες φορές την αξία του, καθώς το όνομά του έχει συνδεθεί με πολλές επιτυχίες με τις εργοστασιακές Yamaha (μαζί με τον Lin Jarvis θεωρείται εκ των αρχιτεκτόνων της μεταγραφής Rossi) και Suzuki (με αυτόν στο τιμόνι πήρε τίτλο ο Joan Mir το 2020) και τώρα θεωρείται ως ο άνθρωπος που ενορχήστρωσε την εξόχως ανταγωνιστική ομάδα Trackhouse Aprilia.

Τέλος, στο HRC έχει ήδη ανακοινωθεί η πρόσληψη του πρώην αρχιμηχανικού της ΚΤΜ, Kurt Trieb, σε μια κίνηση που έγινε με προφανή στόχο να ενισχυθεί η εξέλιξη της αγωνιστικής μοτοσυκλέτας.

brivio
Davide Brivio

Για τη Honda, η αλλαγή των κανονισμών με νέες μοτοσυκλέτες από το 2027 ενδεχομένως να δώσει την ευκαιρία για εξίσωση του ανταγωνισμού, μια νέα αφετηρία με το άγνωστο μπροστά είναι ό,τι ακριβώς χρειάζονται ομάδες όπως αυτές των Honda και Yamaha που τα τελευταία χρόνια πάσχιζαν να πλησιάσουν τον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό.

Από την άλλη, οι αλλαγές που έχουν ήδη δρομολογηθεί στο HRC θυμίζουν αρκετά το 2010 και τη στροφή που πάρθηκε για να ξανάρθουν νίκες. Είναι ο Brivio ο νέος Suppo του HRC; Τα αποτελέσματα θα το δείξουν.

Αν μη τι άλλο στην αφετηρία της νέας εποχής η Honda δείχνει να έχει στηθεί σωστά για να επανέλθει στην κορυφή. Η RC213V τα τελευταία τουλάχιστον δύο χρόνια έχει βελτιωθεί αρκετά και πάνω σε αυτή τη βάση εξελίσσεται η νέα αγωνιστική των 850 cc. Η έλευση του Fabio Quartararo είναι επίσης μια πολύ ελπιδοφόρα κίνηση, καθώς ο Γάλλος δεν έχει χάσει την ταχύτητά του στο παραμικρό – δείτε τι κάνουν οι υπόλοιπες Yamaha σε κάθε αγώνα και πόσο μπροστά τους βρίσκεται μονίμως ο πρωταθλητής του 2021.

Με μια ομάδα που συνδυάζει εμπειρία (Quartararo και Zarco) και ακατέργαστο ταλέντο (Moreira, Alonso), με τα κατάλληλα στελέχη πίσω τους μπορούν να αλλάξουν άρδην την εικόνα της Honda στο κορυφαίο παγκόσμιο πρωτάθλημα ταχύτητας στον πλανήτη, στο MotoGP.

Ετικέτες