MotoGP, Jerez: O αγώνας των ανατροπών

Πτώση και τραυματισμός για Marquez
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

19/7/2020

Σε φορτισμένο κλίμα και με ενός λεπτού σιγή για τα θύματα, αλλά και τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που έδωσαν και εξακολουθούν να δίνουν μάχη με τον κορωνοϊό, ξεκίνησε ο πρώτος αγώνας της χρονιάς για τα MotoGP. Χωρίς θεατές και με ελάχιστα μέλη των ομάδων στο grid, η ατμόσφαιρα σίγουρα ήταν πρωτόγνωρη και ιδιαίτερη, με τους αναβάτες όμως να είναι απόλυτα προσηλωμένοι για την πρώτη εκκίνηση της σεζόν.

Ήδη από τις δοκιμές των προηγούμενων ημερών ήταν ξεκάθαρο ότι οι διαφορές θα ήταν μικρές και οι θερμοκρασίες μεγάλες, γεγονός που έβαζε ένα δύσκολο παζλ στους αναβάτες σε ό,τι αφορά την επιλογή των ελαστικών. Οι εργοστασιακοί αναβάτες της Yamaha, Vinales και Rossi, ήταν οι μοναδικοί που είχαν βάλει το μαλακό ελαστικό της Michelin μοπροστά.

Με το σβήσιμο των φώτων ο Vinales μπήκε επικεφαλής με τον Marquez να παλεύει να πάρει τα ηνία. Πολύ καλή εκκίνηση έκανε και ο Miller, περνώντας τον Quartararo, με τους Bagnaia και Dovizioso να ακολουθούν από κοντά. Ο Quartararo δέχτηκε γρήγορα την επίθεση και του Bagnaia, ενώ ο Mir ήταν ο πρώτος αναβάτης που εγκατέλειψε από πτώση. Εν τω μεταξύ στην κορυφή της κούρσας οι εναλλαγές θέσεων έφεραν τον Marquez πρώτο, με τον Vinales όμως να τον πιέζει αφόρητα. Ο Ισπανός της Yamaha έκανε ό,τι μπορούσε για να εκμεταλλευτεί την μεγαλύτερη ταχύτητά του στις στροφές, αλλά στις ευθείες η Honda είχε τον πρώτο λόγο.

Η πίεση όμως φαίνεται πως απέδωσε καθώς 21 γύρους πριν το τέλος ο Marquez έκανε ένα απίστευτο σώσιμο γλιτώνοντας την πτώση, όχι όμως και την έξοδο, με αποτέλεσμα να ξαναμπεί στον αγώνα στην 18η θέση. Ο Vinales είχε πλέον μόνο να ανησυχεί για τους Miller και Quartararo, την ώρα που ο Marquez απείχε εννέα δευτερόλεπτα από τον πρωτοπόρο. Το ενδιαφέρον είχε επικεντρωθεί στην μάχη για την δεύτερη θέση, μεταξύ Miller και Quartararo, καθώς ο Vinales αύξανε αργά αλλά σταθερά την διαφορά του από αυτούς τους δύο αναβάτες. Πιο πίσω, ο Pol Espargaro έδειχνε να έχει διάρκεια στην καλή απόδοση που είχε όλο το τριήμερο.

Με 18 γύρους να απομένουν, ένα λάθος του Vinales έδωσε την ευκαιρία στον Quartaro να τον πλησιάσει στην ρόδα του, ενώ μέσα σε ένα γύρο ο Marquez καταφέρει να μειώσει την απόσταση κατά ένα δευτερόλεπτο σχεδόν! Ένα ακόμη λάθος στα φρένα του Vinales, τον έκανε να χάσει δύο θέσεις και να περάσει τρίτος, με τον Quartaro να βλέπει την πρώτη νίκη της καριέρας του στα MotoGP να πλησιάζει.

Όσο ο Marquez ανέβαινε θέσεις γράφοντας διαρκώς ταχύτερους γύρους αγώνα, οι πρώτοι τρεις αναβάτες κρατούσαν ένα σταθερό και σχετικά αργό ρυθμό. Η πιο περίεργη σκηνή όμως του αγώνα, ήταν η στιγμή που ο Rossi έκανε χώρο και άφησε τον Marquez να περάσει, γνωρίζοντας ότι δεν είχε κανένα λόγο να τον καθυστερήσει στην όγδοη θέση που βρισκόταν. Στο μεταξύ, ο Dovizioso είχε ανεβάσει την απόδοσή του περνώντας τον Bagnaia, ενώ ο Quartaro “κούναγε το μαντήλι” στους υπόλοιπους βάζοντας πλώρη για την καρό σημαία.

Εννέα γύρους πριν το τέλος ο Marquez είχε πλέον “απασφαλίσει” με ενδεικτικό το προσπέρασμα στον Bagnaia για την έκτη θέση, σε ένα σημείο της πίστας που ουσιαστικά ήταν αδύνατον! Λίγο αργότερα προσπέρασε και τον εκπληκτικό Pol Espargaro και το επόμενο “θύμα” του ήταν ο Dovizioso, ξεσηκώνοντας τους μηχανικούς του στα πιτς. Ήταν θέμα χρόνου να προσπεράσει και τον Miller, αλλά ο Αυστραλός τον δυσκόλεψε αρκετά, χωρίς πάντως τελικά να καταφέρει να αποτρέψει το αναπόφευκτο. Στόχος πλέον του παγκόσμιου πρωταθλητή ήταν η δεύτερη θέση. Κι εκεί που όλα έδειχναν ότι θα μιλούσαμε για ένα ρεσιτάλ οδήγησης, μια τρομακτική πτώση έβαλε τέρμα σε όλα τα ονειρικά σενάρια… Μάλιστα, ο Marquez έδειξε να τραυματίζει το χέρι και τον αυχένα του φεύγοντας με φορείο από την πίστα, γεγονός που του βάζει αρκετούς προβληματισμούς για την εξέλιξη του πρωταθλήματος και τους πολύ κοντινούς μεταξύ τους αγώνες.

Με την πρώτη θέση να είναι ξεκαθαρισμένη και τον Quartararo να παίρνει την παρθενική του νίκη στον πρώτο αγώνα της χρονιάς, όλα τα σενάρια ήταν ανοιχτά για τις υπόλοιπες θέσεις του βάθρου. Ο Vinales είχε μια σχετικά καλή απόσταση από τους υπόλοιπους, αλλά πιο πίσω η ένταση είχε χτυπήσει κόκκινο. Μια παραλίγο καταστροφική επαφή έριξε τον Morbidelli εκτός βάθρου, με τον Dovizioso να παλεύει να κρατήσει πίσω του τον Miller, πράγμα που το κατάφερε.

Εκτός από τον Marquez, ο αγώνας της Jerez ήταν καταστροφικός και για τον Rossi, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει λίγο πριν το τέλος και τώρα το ενδιαφέρον στρέφεται στο επόμενο Σαββατοκύριακο, στην ίδια πίστα, για την συνέχεια αυτής της τόσο ιδιαίτερης σεζόν.

Αποτελέσματα Jerez
1
Fabio Quartararo
Petronas Yamaha (YZR-M1)
2
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
3
Andrea Dovizioso
Ducati Team (GP20)
4
Jack Miller
Pramac Ducati (GP20)
5
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
6
Pol Espargaro
Red Bull KTM Factory (RC16)
7
Francesco Bagnaia
Pramac Ducati (GP19)
8
Miguel Oliveira
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
9
Danilo Petrucci
Ducati Team (GP20)
10
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
11
Johann Zarco
Reale Avintia Ducati (GP19)
12
Alex Marquez
Repsol Honda (RC213V)
13
Brad Binder
Red Bull KTM Factory (RC16)
14
Tito Rabat
Reale Avintia Ducati (GP19)
15
Bradley Smith
Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
 
Marc Marquez
Repsol Honda (RC213V)
 
Iker Lecuona
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
 
Valentino Rossi
Monster Yamaha (YZR-M1)
 
Aleix Espargaro
Factory Aprilia Gresini (RS-GP)
 
Joan Mir
Suzuki Ecstar (GSX-RR)

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.