MotoGP, Le Mans FP1 - Ταχύτερος ο Marini, Di Giannantonio και Acosta συμπληρώνουν την τριάδα

Πολύ μακριά από την κορυφή οι εργοστασιακές Aprilia και Ducati
MotoGP Le Mans
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

8/5/2026

Ο Luca Marini πρωταγωνίστησε στο ξεκίνημα του αγωνιστικού τριημέρου των MotoGP στο Le Mans, σημειώνοντας τον ταχύτερο χρόνο στο FP1 με 1:30.857 πάνω στην εργοστασιακή RC213V, επιβεβαιώνοντας τα οφέλη από τις αεροδυναμικές αναβαθμίσεις της Honda.

Κάτω από ιδανικές καιρικές συνθήκες ξεκίνησε η πρώτη περίοδος ελεύθερων δοκιμαστικών του γαλλικού Grand Prix, με έντονο ρυθμό και μικρές διαφορές.

Ο Marini πέτυχε την κορυφαία επίδοση στα τελευταία λεπτά, αξιοποιώντας φρέσκα ελαστικά και ολοκλήρωσε τη διαδικασία στην κορυφή.

Στη δεύτερη θέση βρέθηκε ο Fabio Di Giannantonio της VR46 Ducati, με την επίδοσή του αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία αν αναλογιστεί κανείς πως ο Ιταλός δεν χρησιμοποίησε φρέσκο σετ ελαστικών στο τέλος της περιόδου, παραμένοντας στην πίστα με το ίδιο σετ για ολόκληρο το session, ενώ για μεγάλο μέρος του FP1 βρισκόταν στην κορυφή των χρόνων, μόλις λίγα δέκατα πίσω από τον συμπατριώτη του.

Τρίτος ο Pedro Acosta με την εργοστασιακή ΚΤΜ, ενώ την πρώτη τετράδα συμπλήρωσε  ο περσινός νικητής του γαλλικού GP, Johann Zarco με την LCR Honda.

Η διαφορά ανάμεσα στους τέσσερις πρώτους ήταν μόλις 0,252 δευτερόλεπτα, με τη Honda να τοποθετεί δύο μοτοσυκλέτες της στις πρώτες θέσεις και να δείχνει ιδιαίτερα ανταγωνιστική από το ξεκίνημα του τριημέρου.

Την πρώτη πεντάδα έκλεισε ο Raul Fernandez με την Trackhouse Aprilia.

Ο Alex Rins έφερε την καλύτερη Yamaha στην έκτη θέση, ενώ ο νικητής του ισπανικού GP, Alex Marquez, ήταν έβδομος και ο Ιάπωνας Ai Ogura ήρθε 8ος για την Trackhouse Aprilia.

Ο οκτώ φορές παγκόσμιος πρωταθλητής Marc Marquez ολοκλήρωσε την περίοδο στην ένατη θέση με τη εργοστασιακή Ducati.

Αντίθετα, οι δύο εργοστασιακοί αναβάτες της Aprilia Racing έμειναν εκτός πρώτης δεκάδας, με τον πρωτοπόρο του πρωταθλήματος Marco Bezzecchi να κατατάσσεται 14ος και τον ομόσταβλό του Jorge Martin ακριβώς πίσω του, στη 15η θέση.

Μένει να φανεί αν πρόκειται απλώς για μια περίοδο προσαρμογής στις ρυθμίσεις ή αν η Aprilia θα χρειαστεί να ανεβάσει σημαντικά τον ρυθμό ενόψει των απογευματινών χρονομετρημένων δοκιμαστικών που θα κρίνει την απευθείας είσοδο στον δεύτερο γύρο προκριματικών Q2.

Θέση

Αναβάτης

Ομάδα

Διαφορά

Χρόνος

1

Luca Marini

Honda HRC Castrol

1:30.857

2

Fabio Di Giannantonio

VR46 Racing Team

+0.054

1:30.911

3

Pedro Acosta

Red Bull KTM Factory Racing

+0.208

1:31.065

4

Johann Zarco

Castrol Honda LCR

+0.252

1:31.109

5

Raul Fernandez

Trackhouse MotoGP Team

+0.367

1:31.224

6

Alex Rins

Monster Energy Yamaha MotoGP

+0.445

1:31.302

7

Alex Marquez

BK8 Gresini Racing MotoGP

+0.470

1:31.327

8

Ai Ogura

Trackhouse MotoGP Team

+0.503

1:31.360

9

Marc Marquez

Ducati Lenovo Team

+0.531

1:31.388

10

Brad Binder

Red Bull KTM Factory Racing

+0.537

1:31.394

11

Joan Mir

Honda HRC Castrol

+0.539

1:31.396

12

Enea Bastianini

Red Bull KTM Tech3

+0.591

1:31.448

13

Fermin Aldeguer

BK8 Gresini Racing MotoGP

+0.655

1:31.512

14

Marco Bezzecchi

Aprilia Racing

+0.675

1:31.532

15

Jorge Martin

Aprilia Racing

+0.676

1:31.533

16

Francesco Bagnaia

Ducati Lenovo Team

+0.690

1:31.547

17

Jack Miller

Prima Pramac Yamaha

+0.729

1:31.586

18

Fabio Quartararo

Monster Energy Yamaha MotoGP

+0.731

1:31.588

19

Diogo Moreira

LCR Honda

+0.976

1:31.833

20

Franco Morbidelli

VR46 Racing Team

+1.035

1:31.892

21

Toprak Razgatlioglu

Prima Pramac Yamaha

+1.759

1:32.616

22

Jonas Folger

Red Bull KTM Tech3

+3.241

1:34.098

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.