MotoGP Le Mans FP2: Μεγάλη βελτίωση για Miller και Bezzecchi

Ο άνεμος άλλαξε τα πάντα
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

12/5/2023

Τα FP2 είναι πλέον το πιο καθοριστικό κομμάτι στο τριήμερο ενός αγώνα των MotoGP καθώς οι αναβάτες θα πρέπει μέσα σε μία ώρα να κάνουν τις τελικές ρυθμίσεις των μοτοσυκλετών τους και ταυτόχρονα να επιτύχουν τον ταχύτερο χρόνο που μπορούν για να εξασφαλίσουν μια καλή θέση στην σχάρα εκκίνησης των δύο ξεχωριστών αγώνων που ακολουθούν. Ειδικά στον αγώνα Sprint δεν υπάρχουν πολλές ελπίδες για όσους ξεκινούν πίσω από την δεύτερη σειρά, όχι μόνο να κερδίσουν αλλά και να καταφέρουν να στρίψουν την Κ1 χωρίς να μπλέξουν σε κάποια καραμπόλα! Ο καιρός στην πίστα της Γαλλίας δυσκόλεψε τους αναβάτες το απόγευμα, καθώς η ένταση του ανέμου αυξήθηκε, προκαλώντας προβλήματα αστάθειας των μοτοσυκλετών σε κάποιες στροφές, ενώ και η θερμοκρασία των ελαστικών παρουσίαζε απότομες μεταβολές ειδικά στις αριστερές στροφές. Έτσι δεν ήταν καθόλου τυχαίο που στα πρώτα λεπτά είδαμε αρκετές πτώσεις – ευτυχώς ανώδυνες - με βασική αιτία την απότομη απώλεια πρόσφυσης του εμπρός ελαστικού.

2

Την έκπληξη στο πρώτο μισάωρο πριν αρχίσουν να μπαίνουν τα soft ελαστικά την έκανε ο Bezzecchi, ο οποίος έβαλε πρώτο το όνομά του στον πίνακα με τους χρόνους, με τους Vinales και Binder να είναι σχεδόν μισό δευτερόλεπτο πίσω του στη δεύτερη και τρίτη θέση. Τα προβλήματα για τον Quartararo φαίνεται πως δεν θα τελειώσουν εύκολα φέτος, αφού και στην πίστα της Γαλλίας συνέχισε να δυσκολεύεται να πιάσει ρυθμό και να πετύχει έστω έναν γρήγορο χρόνο. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει για τους δύο αναβάτες της KTM, όπου για δεύτερο συνεχόμενο αγώνα έδειξαν πως πλέον οι νέες αυστριακές μοτοσυκλέτες μπορούν να είναι ανταγωνιστικές στα χέρια διαφορετικών αναβατών.

3

Φτάνοντας στα τελευταία πέντε λεπτά όπου όλοι βάζουν τα soft ελαστικά και δίνουν την τελική μάχη με τα χρονόμετρα, ο Aleix Espargaro έβαλε τον στόχο για την πρώτη θέση στο 1:30, όμως ο Miller έσπασε το φράγμα και κατέβηκε στο 1:29 αφήνοντας στη δεύτερη θέση τον Espargaro και στην τρίτη θέση τον Bezzecchi. Την ίδια στιγμή, ο Bagnaia μόλις που κατάφερε να γλιτώσει τα Q1, εξασφαλίζοντας την 9η θέση, ενώ ο Quartararo θα πρέπει να παλέψει στα Q1. Δύσκολη ήταν και η επιστροφή του Marc Marquez στην ενεργό δράση, όπου με δύο πτώσεις και με μια αποτυχημένη προσπάθεια να ακολουθήσει τον Bagnaia, ελπίζοντας πως θα επαναλάβει το κόλπο που έκανε στο Portimao, δεν κατάφερε να βελτιώσει τον χρόνο του στα FP2, όμως χάρη στον καλό χρόνο που είχε στα FP1 έμεινε στην όγδοη θέση και μπήκε στα Q2.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.