MotoGP, Le Mans: Με φόρα η Aprilia στη Γαλλία - Zarco και Quartararo μπροστά στο κοινό τους

H Ducati ψάχνει απαντήσεις μετά το αμφίσημο τελευταίο Grand Prix - Ελπίδα για τη Yamaha
MotoGP Le Mans
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

4/5/2026

Η Aprilia και ο Marco Bezzecchi φτάνουν στη Γαλλία ως το σημείο αναφοράς του πρωταθλήματος, όμως τα φώτα στρέφονται στους Johann Zarco και Fabio Quartararo μπροστά σε γεμάτες εξέδρες, ενώ Ducati και KTM αναζητούν άμεση απάντηση μετά τα ανάμεικτα αποτελέσματα της Jerez.

Μετά τον αγώνα της Ισπανίας, το ενδιαφέρον μεταφέρεται στο Le Mans, μία πίστα που κάθε χρόνο προσφέρει μία από τις πιο θορυβώδεις και παθιασμένες ατμόσφαιρες του ημερολογίου. Το γαλλικό κοινό θα έχει ξανά δύο αθλητές να στηρίξει, τον Johann Zarco της LCR Honda και τον Fabio Quartararo της εργοστασιακής Yamaha.

Ο Zarco επιστρέφει στην πίστα όπου πέτυχε την ιστορική περσινή νίκη του έχοντας μόλις ολοκληρώσει το πιο ανταγωνιστικό του αγωνιστικό Σαββατοκύριακο για φέτος στη Jerez, όπου ξεκίνησε από την πρώτη σειρά και ολοκλήρωσε έβδομος, δείχνοντας πως η Honda συνεχίζει να κάνει βήματα προόδου. Από την άλλη, ο Quartararo είχε θετικά συμπεράσματα από τις δοκιμές μετά τον ισπανικό αγώνα και ελπίζει πως η Yamaha θα του επιτρέψει να διεκδικήσει κάτι περισσότερο μπροστά στο κοινό του, αν και η εξέλιξη της M1 εξακολουθεί να βρίσκεται σε ένα εμφανώς μη-ικανοποιητικό στάδιο.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, η Aprilia φτάνει στο Le Mans ως ο κατασκευαστής που όλοι θέλουν να νικήσουν. Ο Marco Bezzecchi μπορεί να μη συνέχισε το απόλυτο σερί νικών της Κυριακής στη Jerez, όμως με τη δεύτερη θέση αύξησε το προβάδισμά του στη βαθμολογία στους 11 βαθμούς από τον ομόσταυλό του, Jorge Martin. Ο Ισπανός συνεχίζει να συλλέγει σταθερά βαθμούς και μετά την τέταρτη θέση στη Jerez, σε συνδυασμό με τα σημαντικά χιλιόμετρα δοκιμών της Δευτέρας, φτάνει στη Γαλλία καλύτερα προετοιμασμένος. Η Aprilia είχε επίσης και τις τέσσερις μοτοσυκλέτες της μέσα στην πρώτη εξάδα στην Ισπανία, με τους Ai Ogura και Raul Fernandez της Trackhouse να επιβεβαιώνουν τη συνολική δυναμική του πακέτου.

Στη Ducati το κλίμα μετά τη Jerez ήταν διπλό. Από τη μία το 1-2 στον Sprint του Σαββάτου, από την άλλη η διπλή εγκατάλειψης στον κυριακάτικο αγώνα για Marc Marquez και Francesco Bagnaia κόστισε ακριβά βαθμολογικά. Ο Bagnaia βρίσκεται πλέον 44 βαθμούς πίσω από τον Bezzecchi και χρειάζεται άμεση αντίδραση, ενώ ο Marc Marquez επίσης έχασε έδαφος μετά την πτώση του στον δεύτερο γύρο. Την καλύτερη εικόνα από τους αναβάτες Ducati αυτή τη στιγμή δείχνει ο Fabio Di Giannantonio της VR46, που με το βάθρο στη Jerez ανέβηκε τρίτος στη βαθμολογία, ενώ ο Alex Marquez έρχεται στη Γαλλία με ανεβασμένη ψυχολογία μετά τη δεύτερη συνεχόμενη νίκη του στην πίστα της Jerez.

Η KTM από την πλευρά της αναζητά σαφή αγωνιστική απάντηση. Στην Ισπανία ο ταχύτερος αναβάτης της αυστριακής εταιρείας ήταν ο Enea Bastianini με την Tech3 στην όγδοη θέση, αποτέλεσμα που δεν αντικατοπτρίζει τις προσδοκίες της ομάδας μετά το δυνατό ξεκίνημα της χρονιάς. Ο Pedro Acosta έχασε έδαφος στη μάχη του πρωταθλήματος μετά τη δέκατη θέση, ενώ ο Brad Binder βρέθηκε ακριβώς πίσω του. Οι δοκιμές της Δευτέρας στη Jerez φαίνεται να έδωσαν απαντήσεις σε ορισμένα τεχνικά ζητήματα και στο Le Mans θα φανεί αν αυτές μεταφράζονται σε αποτελέσματα. Η Tech3 θα αγωνιστεί χωρίς τον Maverick Vinales, ο οποίος δεν έχει ακόμη αναρρώσει πλήρως, με τον Jonas Folger να τον αντικαθιστά στον εντός έδρας αγώνα της γαλλικής ομάδας.

Η Honda θέλει να συνεχίσει τη σταδιακή ανοδική πορεία της, με τους Luca Marini και Joan Mir να ψάχνουν καλύτερο αποτέλεσμα μετά ένα δύσκολο ισπανικό Grand Prix, ενώ η Yamaha χρειάζεται βαθμούς όχι μόνο από τον Quartararo αλλά και από τους Alex Rins, Jack Miller και Toprak Razgatlioglu.

Το Le Mans έχει αποδείξει πολλές φορές πως μπορεί να ανατρέψει τα δεδομένα, είτε με τις καιρικές συνθήκες που το πλήττουν, είτε με την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι περισσότεροι από 100.000 Γάλλοι φίλαθλοι. Με την Aprilia να δείχνει να κατέχει το πιο ολοκληρωμένο πακέτο αυτή τη στιγμή, τη Ducati να αναζητά απάντηση και τους Γάλλους πρωταγωνιστές να αγωνίζονται μπροστά στο κοινό τους, ο πέμπτος γύρος της χρονιάς προμηνύεται από τους πιο ενδιαφέροντες μέχρι στιγμής.

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.