MotoGP LeMans 2020: Ελεύθερα δοκιμαστικά Παρασκευής (FP1/FP2)

Πρωταγωνιστής ο… καιρός
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

9/10/2020

Το πρόγραμμα των MotoGP φέτος έχει πολλές ιδιαιτερότητες και μία από αυτές είναι η διεξαγωγή του αγώνα της Γαλλίας αρκετά αργότερα από την συνηθισμένη ημερομηνία του. Έτσι, οι πιθανότητες ο καιρός έχει πολύ πιο άγριες διαθέσεις είναι σαφώς περισσότερες απ’ ότι τα προηγούμενα χρόνια και αυτό επαληθεύτηκε σήμερα Παρασκευή στα ελεύθερα δοκιμαστικά. Με την πίστα να προσπαθεί να στεγνώσει, οι αναβάτες των MotoGP κατάφεραν να μείνουν όρθιοι πάνω στις άγριες σέλες των θηρίων τους, τι στιγμή που λίγη ώρα πριν στη Moto3 είχαν σημειωθεί 17 πτώσεις! Με αυτά τα δεδομένα στο πίσω μέρος του μυαλού μας, η πρώτη θέση της Aprilia του Bradley Smith δεν μοιάζει τόσο εντυπωσιακή, ούτε το γεγονός πως πίσω του ήταν όλα τα Ducati. Άλλωστε όταν δεν μπορείς να στρίψεις γρήγορα, το πλεονέκτημα το έχει όποιος πάει πιο γρήγορα στις ευθείες. Επίσης, με αυτές τις συνθήκες δεν είναι παράξενο που οι δύο πρώτη στην βαθμολογία (Quartararo και Mir) δεν ρίσκαραν κάποιο τραυματισμό από πτώση και τα ονόματά τους ήταν στην 18η και 13η θέση στο FP1.  Με νωπή πίστα ξεκίνησαν τα δεύτερα ελεύθερα δοκιμαστικά, μόνο που κάποια στιγμή η πίστα κατάφερε να δείξει τη στεγνή πλευρά της. Ο Miller ήταν εκείνος που έβαλε πρώτος slick ελαστικά και σημείωσε τον ταχύτερο χρόνο. Προς το τέλος ακολούθησαν το παράδειγμα του Αυστραλού και οι υπόλοιποι, με τους χρόνους να αρχίζουν πέφτουν, διαμορφώνοντας τελικά μια κατάταξη που αν η πίστα ήταν εντελώς στεγνή θα μιλάγαμε για θαύματα! Όμως φαίνεται πως αν συνεχίσει ο καιρός να κάνει παιχνίδια και αύριο, θα έχουμε ακόμα περισσότερες εκπλήξεις στον αγώνα της Κυριακής… Σε αυτό το δεύτερο μέρος των ελεύθερων δοκιμαστικών δεν έλειψαν οι πτώσεις με τους Espararo και Dovizioso να έχουν πτώση στο εσάκι και τους Nakagami, Binder και Smith νε έχουν τις δικές τους άσχημες στιγμές.

 

 

 

Κατάταξη FP2

1
Jack Miller
Pramac Ducati (GP20)
1'34.356s
2
Maverick Viñales
Monster Yamaha (YZR-M1)
+0.144s
3
Takaaki Nakagami
LCR Honda (RC213V)
+0.501s
4
Danilo Petrucci
Ducati Team (GP20)
+0.698s
5
Cal Crutchlow
LCR Honda (RC213V)
+0.785s
6
Alex Marquez
Repsol Honda (RC213V)*
+0.981s
7
Franco Morbidelli
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+1.013s
8
Pol Espargaro
Red Bull KTM (RC16)
+1.018s
9
Joan Mir
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+1.029s
10
Johann Zarco
Reale Avintia (GP19)
+1.052s
11
Fabio Quartararo
Petronas Yamaha (YZR-M1)
+1.133s
12
Valentino Rossi
Monster Yamaha (YZR-M1)
+1.411s
13
Miguel Oliveira
Red Bull KTM Tech3 (RC16)
+1.481s
14
Alex Rins
Suzuki Ecstar (GSX-RR)
+1.482s
15
Francesco Bagnaia
Pramac Ducati (GP20)
+1.656s
16
Iker Lecuona
Red Bull KTM Tech3 (RC16)*
+1.834s
17
Stefan Bradl
Repsol Honda (RC213V)
+2.122s
18
Bradley Smith
Aprilia Gresini (RS-GP)
+2.626s
19
Andrea Dovizioso
Ducati Team (GP20)
+4.370s
20
Aleix Espargaro
Aprilia Gresini (RS-GP)
+5.005s
21
Tito Rabat
Reale Avintia (GP19)
+5.809s
22
Brad Binder
Red Bull KTM (RC16)*
+6.069s

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.