MotoGP & Michelin ως το 2023

Επεκτάθηκε η συνεργασία με την Dorna
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

23/10/2017

Τον αγώνα των GP στο οποίο ήταν ο βασικός χορηγός επέλεξε η Michelin, για να ανακοινώσει την επέκταση του συμβολαίου της με την Dorna, που την καθιστά αποκλειστικό προμηθευτή ελαστικών για τις μοτοσυκλέτες των MotoGP για άλλα πέντε χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι το γαλλικό εργοστάσιο θα συνεχίσει μέχρι και τοι 2023 να τροφοδοτεί με ελαστικά τις ομάδες που συμμετέχουν στην κορυφαία κατηγορία του παγκόσμιου πρωταθλήματος.

Αυτό δεν ήταν κάτι μη αναμενόμενο, καθώς σε κάθε ευκαιρία οι άνθρωποι της Dorna έσπευδαν να τονίσουν την ικανοποίησή τους για το ενδιαφέρον που έχουν αποκτήσει οι αγώνες και την μείωση των αποστάσεων μεταξύ των αναβατών και των ομάδων, αποδίδοντας όλο αυτό στα ελαστικά της Michelin. Η δήλωση άλλωστε του Carmelo Ezpeleta, CEO της Dorna, είναι ενδεικτική του κλίματος, λέγοντας πως μέσα στο 2016 υπήρξαν εννέα διαφορετικοί νικητές με την διαφορά να την κάνουν οι αναβάτες και οι ομάδες, ενώ εξέφρασε και την ικανοποίησή του για πόσο έχει συμβάλλει η Michelin στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Η επέκταση αυτής της συμφωνίας, σίγουρα είναι ένα θετικό στοιχείο για τις ομάδες σε ό,τι αφορά τον προγραμματισμό τους, καθώς έτσι μπορούν να επικεντρωθούν στο να κάνουν τις μοτοσυκλέτες να συνεργαστούν με τα ελαστικά πιο εύκολα, χωρίς να χρειαστεί να μπει και η μεταβλητή της αλλαγής των ελαστικών από έναν άλλο προμηθευτή.

Πέρα όμως από τα εργοστάσια, και η Dorna ήταν ικανοποιημένη με τον τρόπο που η Michelin ανταποκρινόταν στα προβλήματα και στις απαιτήσεις των αναβατών, σύμφωνα πάντα με τον Ezpeleta, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την αύξηση των επιλογών σε τρεις από δύο για τις διαφορετικές γόμες των πίσω ελαστικών.

Από την άλλη μεριά, και οι άνθρωποι της Michelin εμφανίστηκαν ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα συνεργασίας, καθώς όπως είπε ο Pascal Couanson (Διευθυντής του Αγωνιστικού Τμήματος της Michelin) η εταιρεία συμμετέχει για δύο λόγους στους αγώνες: η σύνδεση του ονόματος της Michelin με το σπορ είναι ένας βασικός παράγοντας, ενώ η εμπειρία σε τεχνολογικό επίπεδο που μαζεύουν είναι ανεκτίμητη. Αυτό άλλωστε ήταν και ένας από τους λόγους που η Michelin ζήτησε από την Dorna να γίνει η μετάβαση από τις 16,5 ίντσες στις 17, προκειμένου να υπογράψει ως αντικαταστάτης της Bridgestone. Μάλιστα, όπως επιβεβαίωσε και ο Nicolas Goubert (Τεχνικός Διευθυντής για τους αγώνες της Michelin) η τεχνολογία από τις γόμες των MotoGP θα περάσει άμεσα στα slik ελαστικά παραγωγής.

"Τρέχουμε σε αγώνες για να εξελίξουμε την τεχνολογία για τα ελαστικά παραγωγής", δήλωσε ο Goubert. "Αυτός είναι και ο λόγος που ζητήσαμε να πάμε στις 17'', ώστε να μεταφερθεί η τεχνολογία πιο εύκολα. Το καταστήσαμε σαφές από την αρχή όταν μας ζητήθηκε να φέρουμε περισσότερες επιλογές για το πίσω ελαστικό, έτσι ώστε να σιγουρευτούμε ότι δεν θα χρειαζόταν να φτιάξουμε ένα λάστιχο ειδικά και μόνο για τις κατατακτήριες δοκιμές. Έτσι διασφαλίσαμε ότι και οι τρεις διαφορετικές γόμες βγάζουν ολόκληρο τον αγώνα, τουλάχιστον με κάποιους αναβάτες. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αγώνες πλέον έχουν τόσο μικρές αποστάσεις μεταξύ των αναβατών." Πέρα απ' αυτό όμως, οι άνθρωποι της Michelin εξήγησαν πως είναι και θέμα προϋπολογισμού, ώστε να διατίθενται οι περιορισμένοι πόροι σε κάτι πραγματικά χρήσιμο και σε τεχνολογία που θα μπορεί να βρει εφαρμογή.

Μέσα στη χρονιά όμως υπήρξαν προβλήματα με τα ελαστικά, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με τον ποιοτικό έλεγχο. Πολλοί αναβάτες έχουν παραπονεθεί ότι ελαστικά με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, έχουν εντελώς διαφορετική αίσθηση στην πίστα. Έχουν γίνει επίσης πολλές αναφορές για αναβάτες που εύχονται να σταθούν τυχεροί με το ελαστικό που έχουν επιλέξει για τον αγώνα, καθώς είναι τόσο ευαίσθητα στις αλλαγές της θερμοκρασίας, που και η παραμικρή μεταβολή μπορεί να έχει μεγάλο αντίκτυπο στην συμπεριφορά τους. Για πρώτη φορά αυτό ήταν κάτι που αναγνωρίστηκε τόσο από την Dorna όσο και από την Michelin, κι αυτό καθιστά την πραγματική είδηση. Σχετικά με αυτό ο Nicolas Goubert δήλωσε πως "Η ποιότητα είναι βασικός παράγοντας στους αγώνες. Όπως αναφέρθηκε και πριν, η τεχνολογική πρόκληση είναι πολύ μεγάλη και μέσα σε δύο χρόνια κάναμε τρομερή πρόοδο. Οι περισσότερες ομάδες ζητούν πλέον περισσότερη σταθερότητα στους τύπους των ελαστικών που φέρνουμε, και όπως τόνισε και ο Ezpeleta, έχουμε ακόμη αρκετή δουλειά να κάνουμε σε ό,τι αφορά την ποιότητα. Πολλές φορές οι αναβάτες παραπονιούνται για την διαφορά στην απόδοση ίδιων ελαστικών. Μερικές φορές αυτό δεν αληθεύει και μερικές φορές είναι αλήθεια, οπότε εμείς πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να δούμε πού οφείλεται αυτό ώστε να μην ξανασυμβεί."

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.