MotoGP Mugello 2023: Περίπατος Bagnaia μέχρι την καρό σημαία
Ακολουθώντας το σενάριο κατά γράμμα
Από τον
Μπάμπη Μέντη
11/6/2023
Το γεγονός πως ο Marc Marquez ξεκινούσε από τη δεύτερη θέση, ίσως να άφηνε κάποιες ελπίδες να δούμε κάποια άλλη μάρκα μοτοσυκλέτας πλην της Ducati στο βάθρο του Mugello, όπως και η πολύ καλή εκκίνηση που είχαν κάνει εχθές στο Sprint τα KTM, άφηναν ένα παράθυρο για λίγη… αγωνία κατά την διάρκεια του αγώνα. Πράγματι στην εκκίνηση ο Miller εκτόξευσε την KTM του στην κορυφή και ο Marquez έστριψε τέταρτος την Κ1, βάζοντας λίγο σασπένς στην ιστορία μας, όμως πολύ γρήγορα ο Bangaia και ο Martin έκοψαν το βήχα σε όλους, κάνοντας μάλιστα και μεγάλη διαφορά έως τον τρίτο γύρο, αφήνοντας στους υπόλοιπους ελπίδες μόνο για την τρίτη θέση του βάθρου.
Μέχρι τους πρώτους δέκα γύρους, όλοι ήταν υποψήφιοι για αυτή την τελευταία θέση του βάθρου, όμως η πτώση του Marc Marquez δημιούργησε τις συνθήκες να για μείνουν μόνο τρεις υποψήφιοι, δηλαδή ο Marini, ο αδερφός του Alex και ο Zarco, οι οποίοι δημιούργησαν το δικό τους γκρουπάκι και έδωσαν μια δυνατή μάχη μεταξύ τους, ειδικά ανάμεσα στον Marini και τον Alex Marquez που ήταν πολύ γρήγορος όλο το τριήμερο…
Λέμε ήταν διότι λίγο αργότερα θα πέσει, ενώ είχε περάσει μπροστά από τον Marini. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως ξεμείναμε από θέαμα, καθώς τώρα ήταν η σειρά του Zarco να παλέψει με τον Marini και να κάνει μια εξωπραγματική προσπέραση στον Ιταλό, την οποία φυσικά ο (για πολλοστή φορά…) ανίκανος σκηνοθέτης της Dorna δεν κατάφερα να μας την δείξει σε replay… Ούτε είδαμε ποτέ την πτώση του Oliveira ποτέ, ούτε καν την πτώση του Alex Rins στον χθεσινό αγώνα, όπου μάλλον θα χάσει τη χρονιά, καθώς έσπασε το πόδι του και έκανε ήδη μια εγχείρηση στη Φλωρεντία και θα κάνει και δεύτερη στην Ισπανία.
Κάπως έτσι φτάσαμε στους τρεις γύρους πριν το τέλος, χωρίς να έχουμε δει ή μάθει γιατί ο Bezzecchi κόλλησε στην 8η θέση, Χωρίς να δούμε ή να μάθουμε κάτι για τα Aprilia και τα KTM… Έστω να τα δούμε στην οθόνη μας βρε παιδί μου!
Οπότε με τα τελευταία δευτερόλεπτα κυλούσαν βλέποντας τον Bagnaia να βολτάρει μέχρι την καρό σημαία και πίσω του τον martin που είχε επιλέξει soft πίσω ελαστικό και ήταν αδύνατόν να πιέσει για να φτάσει τον Bagnaia. Πίσω από τον Martin τερμάτισε φυσικά ο Zarco που για άλλον έναν αγώνα έδειξε πόσο δυνατός μπορεί να γίνει στους τελευταίους γύρους.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
