MotoGP Mugello: Κατάταξη με δραματικό ρίσκο - Di Giannantonio και rookies πρώτη γραμμή!

3 ανερχόμενοι Ιταλοί πρώτη γραμμή
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

28/5/2022

Που θα στριμώξεις έναν γύρο με slick ελαστικά πριν ο ρυθμός πέσει εξαιτίας της βροχής, ήταν η σπαζοκεφαλιά της ημέρας στο Mugello την οποία έλυσε καλύτερα από όλους ο Fabio Di Giannantonio. Κέρδισε το πρώτο εισιτήριο της Q1 και συνέχισε μέσα στο γενικό δράμα που επικρατούσε κάνοντας τον καλύτερο χρόνο στην Q2, παίρνοντας έτσι την πρώτη pole position της καριέρας του σε μία εμβληματική πίστα για την Ducati.

Ξεκινήσαμε την σειρά των συνεχόμενων δοκιμών με την FP4 που διακόπηκε από την βροχή και τις μεικτές συνθήκες που επικρατούσαν με τον Bagnaia, τον Bezzecchi και τον Marc Marquez να έχουν τους τρεις καλύτερους χρόνους και τους Oliveira και Miller να κλείνουν την πεντάδα.

Ο καιρός δημιουργούσε σοβαρό πρόβλημα στην Q1 όπου ξεκίνησε χωρίς βροχή με την πίστα να στεγνώνει αλλά τον Miller να μπαίνει με τα βρόχινα ελαστικά όπως και όλοι. Ο Miller είναι ένας από τους αναβάτες – δείκτες για το όριο ρίσκου που μπορεί κανείς να πάρει βάζοντας slick ελαστικά όσο το δυνατόν νωρίτερα γίνεται.

Για να μην έχει βάλει slick ο Miller η πίστα δεν ήταν έτοιμη και φυσικά οι χρόνοι παρέμειναν υψηλοί. Μέχρι που ήρθε η ώρα της αλλαγής και ο ένας μετά τον άλλο ανέβαζαν ρυθμό. Τότε ήταν που το σύννεφο επέστρεψε και άρχισε και πάλι να βρέχει πριν σταματήσει και πάλι αμέσως, τόσο – όσο δηλαδή για να δημιουργήσει πρόβλημα.

Ο Binder είχε προλάβει να ξεχωρίσει με έναν γρήγορο χρόνο για τα έως τότε δεδομένα και αν η βροχή συνέχιζε είχε σίγουρα κερδίσει την θέση του για την Q2. Μόνο που η βροχή άρχισε να παίζει γιο-γιο, πέφτω – δεν πέφτω, και με αρκετό ρίσκο ο ρυθμός συνέχισε να ανεβαίνει με τον Pirro, τον Oliveira και τον Miller να προσπαθούν να βγάλουν τον Marquez από την δεύτερη θέση της Q1 καθώς στην πρώτη είχε ανέβει ο Fabio Di Giannantonio.

Ο Marquez οδηγούσε πίσω από τον Miller κερδίζοντας πολύτιμα χιλιοστά δευτερολέπτου που στο τέλος έκαναν την διαφορά που χρειαζόταν και προκρίθηκε στην Q2 έπειτα από μία ολότελα δραματική Q1 που αναβάτες και ομάδες έπαιζαν κορώνα γράμματα.

Το μέγεθος του προβλήματος και του ρίσκου που είχαν πάρει, φάνηκε ξεκάθαρα στην αρχή της Q2. Οι δύο που είχαν τρέξει στην Q1 είχαν το προβάδισμα τώρα γιατί είχαν την καλύτερη εικόνα των συνθηκών που επικρατούσαν. Λίγες φορές καταλήγει κανείς στις πρώτες θέσεις τις εκκίνησης έχοντας βρεθεί στην Q1 διότι η παρουσία εκεί καταδεικνύει πως δεν ήταν γρήγορος από την αρχή, εκτός κι αν οι λόγοι ήταν συγκυριακοί.

Ωστόσο σήμερα θα ήταν διαφορετική ημέρα και στην Q2 η γνώση των ιδιαίτερων συνθηκών της πίστας, στην δεδομένη στιγμή, έδινε προβάδισμα. Τουλάχιστον το παραπάνω επιβεβαιώθηκε κατά 50% μιας και στην αρχή της Q2 ο Marquez σημείωσε ένα άσχημο highside με τα λάδια από το πιρούνι να καταλήγουν στους λαιμούς της εξάτμισης και την μοτοσυκλέτα του να παίρνει φωτιά.

 

 

Είχε σημειωθεί ένας συνωστισμός αναβατών για να προλάβουν να γράψουν τουλάχιστον έναν γύρο με slick υπό τον φόβο πως η βροχή θα δυναμώσει και όποιος κάνει πρώτος χρόνο slick θα βρίσκεται σίγουρα μπροστά. Μόλις ο Marquez έπεσε, βγήκε η κόκκινη σημαία και ο αγώνας διακόπηκε και μαζί με την καθυστέρηση αυτή, βελτιώθηκαν κάπως και οι συνθήκες της πίστας.

 

 

Μόλις μπήκαν οι πρώτοι αναβάτες μετά την διακοπή, συνάντησαν έναν Fabio Di Giannantonio που τους περνούσε σαν σταματημένους κάνοντας από νωρίς τον καλύτερο χρόνο και έπειτα απλά βελτιώνοντας τον δικό του χρόνο. Από την αρχή ήταν γρήγορος και ο Marco Bezzecchi που πήρε τελικά την δεύτερη θέση με τον Zarco και τον Bagnaia να είναι οι μόνοι που κάπως πλησίασαν για να το χαλάσουν στους rookies, χωρίς τελικά να το καταφέρουν. Έτσι κι αλλιώς η πίστα ευνοεί την Ducati με την τεράστια ευθεία της και μάλιστα ο Zarco βρέθηκε κάποια στιγμή με το όνομά του μπροστά, ενώ ο Bagnaia ήταν ταχύτερος σε όλα τα υπόλοιπα τμήματα, παίρνοντας την θέση του με τον Fabio Di Giannantonio να κατεβάζει ξανά και ξανά, δίνοντας απαντήσεις σε κάθε ερώτημα.

Ήταν σήμερα με διαφορά καλύτερος από όλους, περνώντας ή όχι από την Q1 δεν έχει σημασία, ήταν καλύτερος όλων. Ο Marquez στην δεύτερη μοτοσυκλέτα του δεν βρήκε ποτέ το πάτημα που έψαχνε και καταλήγει στην ίδια θέση που θα έπαιρνε αν δεν είχε πάρει την θέση του Miller κατά την Q1. Σε αυτό βοήθησε και το γεγονός πως ο Martin είχε μία ποινή που τον έστειλε τρεις θέσεις κάτω γιατί έκλεισε τον δρόμο σε άλλο αγωνιζόμενο κατά την FP3.

Στο τέλος και ο ετεροθαλής αδερφός του Rossi ανέβηκε στην τρίτη θέση και έτσι την ώρα που το Ν.46 αποσύρεται επίσημα από τους αγώνες, οι αναβάτες της ομάδας είναι στην πρώτη γραμμή της εκκίνησης, μία όμορφη και ξεχωριστή σύμπτωση!

 

Θέση

No.

Αναβάτης

ΜΟΤΟ

Χρόνος

Διαφ.

1

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:46.156

 

2

72

Marco Bezzecchi

Ducati

1:46.244

0.088

3

10

Luca Marini

Ducati

1:46.327

0.171

4

5

Johann Zarco

Ducati

1:46.383

0.227

5

63

Francesco Bagnaia

Ducati

1:46.471

0.315

6

20

Fabio Quartararo

Yamaha

1:46.506

0.350

7

41

Aleix Espargaro

Aprilia

1:46.507

0.351

8

30

Takaaki Nakagami

Honda

1:46.561

0.405

9

44

Pol Espargaro

Honda

1:46.667

0.511

10

23

Enea Bastianini

Ducati

1:46.679

0.523

11

89

Jorge Martin

Ducati

1:47.223

1.067

12

93

Marc Marquez

Honda

1:47.468

1.312

 

 

Q1 Results:

 

 

 

Q2

49

Fabio Di Giannantonio

Ducati

1:47.219

 

Q2

93

Marc Marquez

Honda

1:47.294

0.075

13

43

Jack Miller

Ducati

1:47.621

0.402

14

51

Michele Pirro

Ducati

1:48.209

0.990

15

88

Miguel Oliveira

KTM

1:48.231

1.012

16

33

Brad Binder

KTM

1:48.255

1.036

17

36

Joan Mir

Suzuki

1:48.732

1.513

18

73

Alex Marquez

Honda

1:48.846

1.627

19

87

Remy Gardner

KTM

1:48.907

1.688

20

40

Darryn Binder

Yamaha

1:49.471

2.252

21

42

Alex Rins

Suzuki

1:50.266

3.047

22

32

Lorenzo Savadori

Aprilia

1:50.270

3.051

23

21

Franco Morbidelli

Yamaha

1:55.369

8.150

24

12

Maverick Viñales

Aprilia

1:56.479

9.260

25

25

Raul Fernandez

KTM

1:57.106

9.887

26

4

Andrea Dovizioso

Yamaha

1:57.671

10.452

 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.