MotoGP: Νίκη Miller σε ημέρα Yamaha

Αγώνας με μεγάλη ανατροπή

Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/5/2021

Έναν αγώνα που πήγαινε σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις αλλά ξανά ξεκίνησε όταν ήταν σίγουρο πως τουλάχιστον μπροστά είχε τελειώσει, μας έδωσε η Jerez. Ξεκίνησε με την Yamaha να μην καταφέρνει να κρατήσει τις Ducati πίσω στην εκκίνηση και τον Morbidelli να περνά κι εκείνος τον Quartararo, αλλά ο πρώτος του πρωταθλήματος δεν θα τα έβαζε κάτω, τουλάχιστον όχι από την πρώτη στιγμή. Ο Miller εκτοξεύεται μπροστά, ο Morbidelli ακολουθεί και ο Bagnaia είναι πίσω τους.

Η μάχη ξεκινά αμέσως. Ο Quartararo κάνει κίνηση για τον Bagnaia που είχε την εσωτερική, με την Ducati να προσπαθεί να κρατήσει τα φρένα χωρίς επιτυχία, αλλά ταυτόχρονα ο Morbidelli ανοίγει την γραμμή μπροστά και ο Quartararo από την εξωτερική γραμμή δεν έχει που να πάει. Περιμένει ελάχιστα και στον ίδιο γύρο περνά τελικά τον Bagnaia. Αμέσως τότε πέφτει ο Rins, ενώ είχε πέσει και ο Binder όσο ο Quartararo προσπαθούσε να περάσει τον Bagnaia και νωρίτερα και ο Alex Marquez.

Στην αλλαγή για τρίτο γύρο ο Quartararo περνά τελικά και τον Morbidelli κι αμέσως χτίζουν με τον Miller που οδηγεί την κούρσα, απόσταση μίας μοτοσυκλέτας με τον Aleix Espargaro να περνά τον Bagnaia.

Θέμα χρόνου πότε θα κάνει την κίνηση η Yamaha έναντι της Ducati και πράγματι το πραγματοποιεί στο τέλος αυτού του γύρου, στην τελευταία στροφή και στην ευθεία κρατάει τα φρένα και γλιτώνει από την επιτάχυνση της Ducati. Αυτό ήταν, ο Quartararo είναι τώρα ελεύθερος και ανοίγει διαφορά αμέσως!

Άλλο έναν γύρο και ο Quartararo κάνει ταχύτερο χρόνο με τους τρεις πρώτους να μην παλεύουν για θέση έχοντας απόσταση μεταξύ τους.

Ο Mir δεν μπορεί να τα βάλει με τον Nakagami που σταθερά από την FP2 είναι η καλύτερη Honda και πίσω από τον Mir ακολουθεί ο Vinales κι έπειτα οι υπόλοιπες Honda που παλεύουν με τον Zarco. Ο Γάλλος έκανε μία από τις χειρότερες εκκινήσεις του και βρέθηκε να παλεύει με τον Espargaro και τον Marquez που επίσης δεν ανέβαιναν σε ρυθμό μέχρι την μέση του αγώνα, ώστε να κυνηγήσουν τον Vinales.

Ο Quartararo ανοίγει την διαφορά στο ένα δευτερόλεπτο κάνοντας ταχύτερο γύρο στο 1:37.770 και πίσω του ο Bagnaia περνά τον Aleix Espargaro στην ευθεία χρησιμοποιώντας την ταχύτητα της Ducati.

Δεν έχουμε φτάσει ακόμη στην μέση, είμαστε στον 10ο γύρο και ο Bastianini πέφτει ενώ παραλίγο να μην είχε ξεκινήσει σε αυτόν αγώνα. Στον 12ο γύρο ο Bagnaia έχει αρχίσει να πιέζει τον Morbidelli και είναι και η μοναδική μάχη για μπροστά που μπορεί να υπάρξει, καθώς ο Miler απέχει 2,2 δευτερόλεπττα και ο Quartararo 1,4 σχεδόν!

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την Yamaha να γράψει ιστορία κάνοντας 4 συνεχόμενες νίκες και τον Quartararo σε «χατ-τρικ» παρά μόνο η ατυχία, ή ένα πρόβλημα ιατρικής φύσης. Ο Binder πιο πίσω που είχε ξανά μπει στην πίστα μετά την πτώση του στην 2^η στροφή, ξανά πέφτει στην 13^ηκαι συνολικά έχει πέσει τρεις φορές πλέον αυτό το Σαββατοκύριακο.

Στην έναρξη του 15^ου γύρου ο Quartararo ξαφνικά χάνει το προβάδισμα που είχε, την ίδια στιγμή που ο Bagnaia περνά τον Morbidelli. Είναι κρίμα, είναι πραγματικά κρίμα αλλά ξεκινώντας τον 16^ο γύρο ο Miller περνά μπροστά στην ευθεία και ο Quartararo δεν έχει απάντηση! Αργότερα θα δείξει πόσο πολύ πονάει εκείνη την στιγμή και αν κάποιος μπορεί να τον καταλάβει, είναι ο Miller που έχει το ίδιο πρόβλημα και χειρουργήθηκε στο χέρι.

Μέχρι ο Quartararo να δώσει απάντηση δεν ξέρει κανείς αν είναι αυτό το πρόβλημα ή τα ελαστικά του, γεγονός είναι πως έδειχνε να βρίσκεται σε πόνο μόλις τελείωσε ο αγώνας κι έτσι στον 18ο γύρο δίνει θέση και στον Bagnaia με την Ducati να κρατά τώρα το 1-2 με βεβαιότητα και τον Morbidelli να περνά κι αυτός, όσο έρχεται και η σειρά των υπολοίπων. Είναι άσχημη εικόνα για τον Quartararo δεν το αξίζει καθόλου, με τον Nakagami και τον Mir να έρχονται και να καταπίνουν και αυτόν και τον Aleix Espargaro.

Είμασταν σε βέβαια νίκη Yamaha και ξαφνικά η πρώτη Yamaha χάνει από τον Marquez και βρίσκεται στην 10^η θέση.

Ο Morbidelli κλείνει την διαφορά με τον Bagnaia, αλλά μόνο για λίγο. Το βάθρο το έχουν εκείνη την στιγμή σίγουρο και οι τρεις γιατί απέχουν πολύ από τον Nakagami, σχεδόν δύο δευτερόλεπτα.

Τρεις γύροι έχουν μείνει και ο Bagnaia αποφασίζει πως δεν θέλει να κινδυνεύει από τον Morbidelli έχοντας ανοίξει τον ρυθμό του και φτάνοντας στο ένα δευτερόλεπτο από τον Miller

Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για αλλαγές, και δεν υπάρχουν και άλλες ατυχίες, ο Miller χρειαζόταν μία νίκη με τα εργοστασιακά χρώματα και μάλιστα μπροστά από τον Bagnaia, κι αυτό ακριβώς πετυχαίνει!

Ο Quartararo χάνει το προβάδισμα στο πρωτάθλημα και η Ducati κάνει την διπλή νίκη που ήθελε από την αρχή της σεζόν! Πρώτη νίκη του Miller στο βρεγμένο Assen το 2016, σε πολύ δύσκολες συνθήκες, που τις είχα ζήσει από κοντά και πλέον τώρα, στην Jerez, με το 1-2! Γνωρίζοντας τις θυσίες που έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος για να βρεθεί εκεί, τα δάκρυα χαράς και η συγκίνηση που τον κατακλύζει στο τέλος, είναι απόλυτα δικαιολογημένα…

Θέση	Αναβάτης	ΜΟΤΟ	Km/h	Διαφ.
1	Jack MILLER	Ducati	161.4	41'05.602
2	Francesco BAGNAIA	Ducati	161.3	+1.912
3	Franco MORBIDELLI	Yamaha	161.2	+2.516
4	Takaaki NAKAGAMI	Honda	161.2	+3.206
5	Joan MIR	Suzuki	161.1	+4.256
6	Aleix ESPARGARO	Aprilia	161.1	+5.164
7	Maverick VIÑALES	Yamaha	161.0	+5.651
8	Johann ZARCO	Ducati	160.9	+7.161
9	Marc MARQUEZ	Honda	160.7	+10.494
10	Pol ESPARGARO	Honda	160.6	+11.776
11	Miguel OLIVEIRA	KTM	160.4	+14.766
12	Stefan BRADL	Honda	160.3	+17.243
13	Fabio QUARTARARO	Yamaha	160.2	+18.907
14	Danilo PETRUCCI	KTM	160.1	+20.095
15	Iker LECUONA	KTM	160.1	+20.277
16	Luca MARINI	Ducati	160.0	+20.922
17	Valentino ROSSI	Yamaha	159.9	+22.731
18	Tito RABAT	Ducati	159.4	+30.314
19	Lorenzo SAVADORI	Aprilia	159.0	+37.912
20	Alex RINS	Suzuki	158.9	+38.234

UPDATE:

MotoGP: Χειρουργείο στο χέρι για τον Fabio Quartararo - Η αιτία να χάσει τον αγώνα της Jerez

Ετικέτες

motogp

https://bit.ly/MOTO_680

Race News

Επικαιρότητα

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ

Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!