MotoGP: Ο Hugh Anderson μπήκε στο Hall of Fame και έγινε MotoGP Legend

Τέσσερις Παγκόσμιοι Τίτλοι στις μικρές κατηγορίες τη δεκαετία του 1960
Από το

motomag

11/10/2022

Το Σάββατο 8/10/2022 , ο τέσσερις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής GP τη δεκαετία του 1960 στις κατηγορίες 50 και 125 κυβικών εκατοστών, Hugh Anderson, εισήχθη στο MotoGP Hall of Fame.

Σε μία τελετή που έγινε στην πίστα Hampton Downs Circuit στη Νέα Ζηλανδία, απονεμήθηκε στον Hugh Anderson η τιμητική πλακέτα για την είσοδο του στο Hall of Fame.

Μέσω video ο CEO της Dorna, Carmelo Ezpeleta καλωσόρισε τον Hugh Anderson στη λίστα του MotoGP Hall of Fame. Στην ομιλία του έκανε λόγο και στον, πρόσφατα εκλιπόντα, Phil Read, ενώ τόνισε τη σημαντικότητα των αναβατών που η καριέρα τους βοήθησε το MotoGP να φτάσει στο σημερινό του επίπεδο.

Ο Hugh Robertson Anderson, όπως είναι το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε στις 18 Ιανουαρίου του 1936. Μεγάλωσε στο Huntly, στο βόρειο νησί της Νέας Ζηλανδίας. Εκεί ξεκίνησε την ενασχόληση του με το rugby, παίζοντας στην Rugby League με την ομάδα Huntly United. Συναθλητής του υπήρξε ο μετέπειτα οδηγός αγώνων ταχύτητας με μοτοσυκλέτα, Ginger Molloy.

Η πρώτη του επαφή με μοτοσυκλέτα ήταν στην ηλικία των 9 ετών στη φάρμα που διατηρούσε η μητέρα του. Στην ηλικία των 17 έτρεξε για πρώτη φορά αγώνες motocross, με αυτοσχέδια μοτοσυκλέτα. Κατάφερε να κερδίσει κάθε αγώνα που έτρεξε εκείνη τη χρονιά.

Οι νίκες αυτές τον οδήγησαν στους αγώνες ταχύτητας. Το 1960 είχε την πρώτη του επαφή με τα GP στα 350 και 500 κ.εκ. Την ίδια χρονιά, με τη μοτοσυκλέτα των 350 κ.εκ. είχε το πρώτο του βάθρο, στον αγώνα Isle of Man TT, οπού και ήταν συνολικά δύο φορές νικητής της διαδρομής το 1963 και 1964 στα 125 και 50 κυβικά αντίστοιχα.

Το 1962 είχε την πρώτη του επαφή με τις κατηγορίες των 50 και 125 κυβικών, με την ομάδα της Suzuki, καταφέρνοντας να διεκδικήσει πρώτες θέσεις και στις δύο κατηγορίες.

Το 1963 ήταν η χρονιά που ο Anderson πήρε τους 2 πρώτους Παγκόσμιους Τίτλους του, στα 50 και στα 125 κυβικά, ενώ το 1964 κατάφερε να κερδίσει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά τον τίτλο στα 50 κυβικά ενώ ολοκλήρωσε το Πρωτάθλημα στην τρίτη θέση στην κατηγορία των 125 κυβικών. Ακριβώς την ανάποδη σειρά ακολούθησε το 1965, κατακτώντας τον τίτλο στα 125 κυβικά, και τερματίζοντας τρίτος στα 50 κυβικά.

Τον Οκτώβριο του 1966, έδωσε τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του στα GP, στο ιαπωνικό Grand Prix του Fisco, κλείνοντας την καριέρα του με την ομάδα που ξεκίνησε. Μία καριέρα που αποτελείται από 4 Παγκόσμια Πρωταθλήματα, 25 νίκες Grand Prix και και 48 βάθρα, σε ένα διάστημα έξι ετών.

Εκτός από τους τίτλους στα GP, ο Anderson, έχει στεφθεί 19 φορές πρωταθλητής στο Εθνικό Πρωτάθλημα της Νέας Ζηλανδίας.

Το 1994, ο Anderson, διορίστηκε ως μέλος του Τάγματος των Ιπποτών (MBE), για την προσφορά του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό, ενώ το 1995, εισήχθη στο Sports Hall of Fame της Νέας Ζηλανδίας και το 2014 εξέδωσε την αυτοβιογραφία του με τίτλο “Being There”.

Με την είσοδο του στο MotoGP Hall of Fame, o Anderson, εντάσσεται στον κατάλογο των ελίτ αθλητών του αθλήματος μαζί με τους: Giacomo Agostini, Mick Doohan, Geoff Duke, Wayne Gardner, Mike Hailwood, Daijiro Kato, Eddie Lawson, Anton Mang, Angel Nieto, Wayne Rainey, Phil Read, Jim Redman, Kenny Roberts, Kenny Roberts Jr, Jarno Saarinen, Kevin Schwantz, Barry Sheene, Marco Simoncelli, Freddie Spencer, Casey Stoner, John Surtees, Carlo Ubbiali, Alex Crivillé, Franco Uncini, Marco Lucchinelli, Randy Mamola, Kork Ballington, Dani Pedrosa, Stefan Dörflinger, Jorge Martinez, Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Max Biaggi, Luigi Taveri και Nicky Hayden.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Το 2024 θέλουν να καταφέρουν αυτό που δεν μπόρεσαν οι Valentino Rossi και Jorge Lorenzo
motomagMotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

1/3/2024

Οι τρεις αναβάτες θα έχουν την ευκαιρία στη φετινή σεζόν να νικήσουν έναν αγώνα με τρίτο κατασκευαστή, κάτι που δεν κατάφεραν ούτε ο Jorge Lorenzo, αλλά ούτε και ο θρύλος των MotoGP, Valentino Rossi.

Πριν καλά-καλά ξεκινήσει η σεζόν του 2024, τα MotoGP έχουν ήδη δώσει τα πρώτα δείγματα για μία χρονιά με δυνατές συγκινήσεις. Από την μία ο Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) έρχεται με υψηλό ηθικό μετά την κατάκτηση δύο σερί πρωταθλημάτων (2022 και 2023), με στόχο να βρεθεί και για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην κορυφή. Κάτι τέτοιο έχει να συμβεί από την τετραετή κυριαρχία του Marc Marquez, η οποία τερματίστηκε το 2019, ενώ αντίστοιχο κατόρθωμα έχει καταγραφεί μόνο δύο φορές συνολικά στην ιστορία του θεσμού.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Από την άλλη, ο Ισπανός πολυπρωταθλητής, Marc Marquez, που φέτος θα αγωνίζεται με την Gresini Racing, θέλει να προσπαθήσει να επιστρέψει στον θρόνο του. To 2023 o Jorge Martin (Prima Pramac Racing) βρέθηκε μία ανάσα από την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και, όπως είναι λογικό, φέτος θέλει να ξαναγράψει την ιστορία αλλάζοντας φυσικά το τέλος. Στην περίπτωση που ένας από τους δύο Ισπανούς κερδίσει το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2023, τότε αυτομάτως θα γίνει και ο πρώτος που το κατάφερε με τέτοιου είδους ομάδα, στα MotoGP.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν και τρεις ακόμα αναβάτες, οι οποίοι το 2024 έχουν την ευκαιρία να κερδίσουν κάποιον αγώνα στην σέλα τρίτου κατασκευαστή. Οι Jack Miller (Red Bull KTM Factory Racing), Maverick Vinales (Aprilia Racing) και Alex Rins (Monster Energy Yamaha MotoGP), όλοι τους θέλουν να πετύχουν αυτό το μοναδικό ορόσημο. Ταυτόχρονα, αν τελικώς τα καταφέρουν, θα είναι και η πρώτη φορά που κάποιος αναβάτης έχει σημειώσει νίκη με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές, από τότε που η κατηγορία ονομάστηκε MotoGP, αφήνοντας πίσω την δίχρονη ιστορία της.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Ο Miller έχει τέσσερις νίκες στην μεγάλη κατηγορία, μοιρασμένες σε Honda και Ducati. Φέτος, είναι η δεύτερη χρονιά του με την RC16, με τον Αυστραλό να θέλει να επιστρέψει στις νίκες. Η περσινή χρονιά είδε τον Miller να ανεβαίνει στο βάθρο της Κυριακής μία φορά με την KTM, ενώ είχε την ευκαιρία να πάρει την πρώτη του νίκη με τους πορτοκαλί στο τελευταίο GP του 2023, στην Valencia. Δυστυχώς όμως η πτώση που είχε δεν του επέτρεψε την συνέχεια.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

O Vinales είχε επίσης αρκετές ευκαιρίες να κάνει το “hat-trick”, την χρονιά που μας πέρασε. Στην καριέρα του στην μεγάλη κατηγορία, μετρά ήδη 9 νικηφόρους αγώνες, έναν με την Suzuki και οχτώ με την Yamaha. Με την Aprilia, έχει βρεθεί έξι φορές στο βάθρο πάνω στην RS-GP του, χωρίς όμως να πατήσει στο Ν.1.: Ο “Top Gun” βρέθηκε πολύ κοντά σε αυτό, στο GP της Ινδονησίας, μένοντας μόλις τρία δέκατα του δευτερολέπτου πίσω από τον νικητή, Bagnaia.

Οι δύο αναβάτες, Miller και Vinales, είχαν τις ευκαιρίες τους το 2023 να κάνουν αυτό που κανένας άλλος δεν έχει καταφέρει, από το 2002 και μετά, όταν η μεγάλη κατηγορία άλλαξε όνομα, από 500GP σε MotoGP. Τώρα, όμως, έρχεται να προστεθεί στους δυο τους και ο Alex Rins, ο οποίος φέτος θα αγωνίζεται με την Yamaha, φεύγοντας από την LCR Honda. Ο Ισπανός έχει βρεθεί έξι συνολικά φορές στο πρώτο σκαλί του βάθρου της μεγάλης κατηγορίας, με πιο πρόσφατη τη νίκη του στο Τέξας το 2023, μόλις στον τρίτο του GP πάνω στην Honda RC213V. Έχοντας αποδείξει ότι μπορεί να συνηθίσει γρήγορα τον τρόπο που συμπεριφέρεται μία μοτοσυκλέτα, ο Rins έχει αναμφίβολα γράψει το όνομά του στην λίστα με τους υποψήφιους να τα καταφέρουν το 2024.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Μόλις τέσσερις αναβάτες έχουν καταφέρει να κερδίσουν με τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές. Πιο πρόσφατη περίπτωση είναι αυτή του Loris Capirossi, ο οποίος πήρε μία νίκη με την Yamaha (1996) και μία με την Honda (2000), στα 500 κυβικά. Τρία χρόνια αργότερα, το 2003, έχοντας πλέον περάσει στην εποχή των MotoGP θα κερδίσει και έναν ακόμα αγώνα, με Ducati. Πριν τον Capirossi, τα είχε καταφέρει ο Eddie Lawson, με τις Yamaha, Honda και το 1992 με την Cagiva, παίρνοντας την σκυτάλη από τον Randy Mamola. Ο τελευταίος νίκησε σε αγώνα τόσο με την Suzuki, όσο και με την Honda και την Yamaha, βάζοντας το 1987 το όνομά του στο κλειστό αυτό κλαμπ αναβατών.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Ο πρώτος που το έκανε ήταν ο Βρετανός θρύλος, Mike Hailwood, στα 500 κυβικά, σημειώνοντας νίκες με τις Norton, MV Agusta και Honda, το 1967. Ερχόμενοι σε πιο σύγχρονες εποχές, μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του αθλήματος έχουν προσπαθήσει, χωρίς επιτυχία, να φέρουν τρεις διαφορετικούς κατασκευαστές στην κορυφή του βάθρου. Πιο τρανταχτά παραδείγματα ήταν ο Valentino Rossi και ο Jorge Lorenzo.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Όσον αφορά τον Rossi, τα επιτεύγματά του με τις Honda και Yamaha του είχαν ήδη εξασφαλίσει μία θέση στο πάνθεον του MotoGP. Η περίπτωση της Ducati, όμως, δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένη. Στην διάρκεια των δύο χρόνων με το εργοστάσιο του Borgo Panigale, ο “Γιατρός” κατάφερε να βρεθεί στο βάθρο μόλις τρεις φορές, χωρίς ωστόσο να κερδίσει σε κάποιον αγώνα. Η πιο μικρή απόσταση που είχε από τον νικητή του αγώνα, στα δύο “κόκκινα” χρόνια του ήταν τα 4 δευτερόλεπτα.

MotoGP – Χρονιά σταθμός για τους Jack Miller, Maverick Vinales και Alex Rins

Από την άλλη, ο Lorenzo είχε καλύτερη πορεία με την Ducati, σημειώνοντας τρεις νίκες. Για τον Ισπανό, η Honda αποδείχθηκε ο κρυπτονίτης του. Την τελευταία του σεζόν, τη οποία πέρασε με το Big H, δεν σημείωσε κανένα αξιόλογο αποτέλεσμα, μένοντας συνεχώς εκτός δεκάδας.

Η προσπάθεια των τριών αναβατών, Rins, Miller και Vinales, ίσως να μην είναι κάτι σημαντικό από μόνο του. Ανεβάζει όμως τον ανταγωνισμό, καθώς οι τρεις τους θα δώσουν τις δικές τους μάχες, με στόχο να γράψουν το όνομά τους σε μία κλειστή ομάδα αναβατών, που έχει πάνω από 20 χρόνια να δει κάποια νέα προσθήκη στην λίστα της.

Ετικέτες